Foto: DC9T (via Flickr)

Niet alleen het gebouw zelf, ook de velden die aan het USC toebehoren zullen vernieuwd en verbeterd worden. Dat is deels om de gemeente tegemoet te komen, die op de plaats waar nu nog de sportvelden liggen het wegennet wil uitbreiden. Nogmaals de woordvoerster: “Bij de sportvelden wordt de RijnGouwelijn aangepast. De weg wordt daar verbreed, waardoor de velden elders zullen komen te liggen. Er komt onder andere een nieuw kunstgrasveld, een nieuw voetbalveld en nieuwe tennisbanen.”

Geen rugby
Een sport die opvallend genoeg niet genoemd wordt is rugby. Gepland is dat het huidige rugbyveld van het USC, bespeeld door het Leidsch Studenten Rugby Gezelschap, zal verdwijnen en in de nieuwe opzet is vooralsnog geen ruimte voor een nieuw rugbyveld. Daarop is het LSRG in actie gekomen, om het USC ervan te overtuigen dat er op het nieuwe USC ook een rugbyveld moet komen te liggen. LSRG-president Tom Beunder vertelt: “In februari hebben wij kennis genomen van de huidige vorm van invulling van het nieuwe Universitair Sportcentrum. In dit gesprek werd ons duidelijk gemaakt dat er vooralsnog geen ruimte is voor een rugbyveld op het nieuwe USC. Wij zijn vastberaden om het USC te overtuigen dat rugby behouden moet blijven.”

Aan betrokkenheid van de kant van de rugbyers zal het niet liggen, zegt Beunder. “Het Leidsch Studenten Rugby Gezelschap (LSRG) is al dertig jaar actief op het USC. In de huidige vorm bestaat het LSRG uit een diversiteit van Leidse studenten, internationale studenten, alumni en professionals. Het veld is daarbij natuurlijk van groot belang; we zingen er zelfs over in ons clublied.” In 2006 was er al sprake van een nieuw te realiseren USC. Het LSRG had toentertijd in de originele plannen ook geen bestemming. Na hard werken en veel overleg, werd het LSRG toegezegd dat er een nieuw rugbyveld op het USC gerealiseerd zou worden. “Hier zijn we derhalve de laatste vijf jaar ook vanuit gegaan,” aldus Beunder. “Nu, in 2011, volgt een herhaling van zetten. Het USC wordt heringedeeld, maar het LSRG is niet betrokken in de plannen.”

Overleg
Op dit moment is het LSRG in overleg met de Universiteit over een te realiseren veld. In een komend overleg moet duidelijk worden of het USC het LSRG kan helpen het veld te behouden. Anton Jongeneelen, directeur van het Universitair Sportcentrum reageerde desgevraagd: “In de nieuwe opzet zijn er simpelweg veel minder vierkante meters beschikbaar, daarom moeten er keuzes gemaakt worden. Daar horen bepaalde argumenten en regels bij. Op dit moment zijn we echter nog in gesprek met de rugbyers, dus er staat nog niets helemaal vast.”

In lustrumjaren van de studentenvereniging is een musical altijd onderdeel van de activiteiten. In de zomer van 2009 hebben een kleine veertig leden de musical Jekyll and Hyde vertolkt. Schuering had destijds als eerstejaars een van de hoofdrollen. ‘Je wordt als eerstejaars lid van een studentenvereniging en je wilt wat. Afgezien daarvan is een musical zo’n bindend iets. Je werkt toe naar een concreet resultaat en je zet zo iets neer met z’n allen dat het echt voor een groepsgevoel zorgt.’

Dat bindende element van een musical was wat haar er toe dreef om het initiatief te nemen voor een musical buiten een lustrumjaar. ‘Op de studentenverenigingen Augustinus en Minerva zijn er ook jaarlijks musicals, waarom zou dat dan niet kunnen op Quintus?’ aldus Schuering. Zij stapte naar het bestuur van haar studentenvereniging en mocht haar verbazing aan de slag met haar idee.

En toen begon het pas. Allereerst moest er natuurlijk een musical gekozen worden. De keuze viel dit jaar op de musical Rent. Dit verhaalt volgt het leven van acht vrienden in New York. Het was altijd een controversiële musical omdat er ook moeilijke onderwerpen als homoseksualiteit, aids en transseksualiteit in voorkomen.

De belangstelling voor de musical is groot. Er waren twee voorstellingen ingepland, een middag- en een avondvoorstelling. Binnen korte tijd waren voor beide de kaartjes uitverkocht. ‘We hebben nog gekeken of er opties waren voor een extra voorstelling, maar dat was helaas niet mogelijk’, zegt Schuering. Ook op de audities liep het storm, onder de leden was er veel animo. Er waren zelfs zoveel mensen die mee wilden doen, dat er afgebeld moest worden. 

Het streven is om van de musical een jaarlijks terugkerende activiteit te maken maar daaraan zitten nog wel wat haken en ogen. ‘Er zit zoveel tijd in, ik heb dan wel een commissie achter me, maar er komt zoveel bij kijken. Contact met geluid en techniek in het LAK-theater, acquisitie lopen, contact met de regisseuses, enzovoorts. Ik zou het heel graag willen, maar het bezorgt met wel ritmestoornissen’ legt Schuering uit. Mocht niemand het oppakken, dan zou ze dat erg zonde vinden: ‘misschien laat ik me dan toch wel weer verleiden..’

Kinderen van de basisscholen zagen tijdens het bezoek hoe het er aan toe gaat als je een bezoek moet brengen aan het ziekenhuis. Niet de kinderen zelf, maar hun beer is deze dag de patiënt. Eerst wordt er een prognose gesteld, daarna wordt er een foto van de beer gemaakt en vervolgens wordt de patiënt (in dit geval de beer) naar de gipsmeester of naar de chirurg verwezen. Op het eind vond er een demonstratie plaats waarbij de ambulance ingezet werd met sirene.

Vooral scholen uit Oegstgeest, Leiden, Leiderdorp, maar ook één uit Woerden deden mee aan Teddy Bear Hospital. Deze week was er ook een internationale groep aanwezig met Engels sprekende kinderen. De basisscholen kregen drie weken van te voren lesmateriaal en uitleg van de geneeskundestudenten op school. In die drie weken moesten de kleuters zorgen voor een beer die deze week naar het ziekenhuis gebracht werd. Voor de negende keer vond Teddy Bear Hospital plaats en hondervijftig studenten hebben zich deze week vrijwillig ingezet voor de kleuters.

De stad is echter rustig. Op Leiden Centraal waren er wel twee braderieën, een op de Herenstraat en een op het Vijf Meiplein. Het grootste gedeelte van de winkels op de Haarlemmerstraat was eveneens open. De twee braderieën werden, zoals op deze foto’s is te zien, bezocht door een breed publiek. Er waren kleine kinderen die dingen verkochten en winkels die een stand buiten hadden opgezet. De braderieën waren net als vorige jaren door de winkeliersverenigingen georganiseerd.

Een kleine rondvraag onder studenten laat zien dat zij andere dingen deden op Bevrijdingsdag. Thom van Dam, tweedejaars Chinees, vertelt: ‘Hoewel ik eigenlijk van plan was om op donderdag terug te gaan naar Wageningen, had ik genoeg verplichtingen op school voor de dag erna dat ik besloot het in Leiden te vieren. Hoewel het in de stad rustig was en er eigenlijk bijna geen feestsfeer hing, was het toch gezellig met vrienden.’ Lea Mars, tweedejaars Psychologie, had geen tijd voor feesten: ‘Ik heb de hele dag geleerd omdat ik over een paar weken tentamens heb.’ Tjalling Reijnders, eerstejaars Rechten, zocht het buiten Leiden: ‘Ik ben naar bevrijdingspop in Haarlem gegaan en heb daar Triggerfinger gezien en Flinke namen. Dat was echt te gek! Verder een beetje gechilled thuis en rond een uurtje of 10 weer in Leiden aangekomen.’

Een snelle rondblik op het internet laat zien dat grote festivals vooral elders plaatsvinden. Er wordt wel gezorgd dat in iedere provincie minstens 1 festival is. In Zuid-Holland zijn dat Rotterdam en Haarlem. Van Dam heeft zich echter prima vermaakt in Leiden: ‘Bevrijdingsdag in Leiden is wat mij betreft wat je er zelf van maakt. Een gebrek aan evenementen hoeft een leuke dag niet in de weg te staan, hoewel iets meer evenementen zeker zouden helpen!’

Bevrijdingsdag Leiden weergeven op een grotere kaart

Gewapend met vuilniszakken, schoonmaakspullen, verf en kwasten staan ze in de kamer: de voorzitters van de vijf grote studentenverenigingen in Leiden zijn er klaar voor. Vandaag zetten zij zich een dagje in voor Stichting Present Leiden en helpen ze een alleenstaande moeder met schulden haar flat op te knappen.

Het is de troep die je begroet zodra je het flatje op acht hoog binnenloopt. Het huis is een rommeltje. Verspreid over de vloer ligt het zaagsel van het konijnenhok, overal rondgestrooid ligt speelgoed. De twee kinderen rennen al spelend door het huis. Er is geen plekje meer vrij in de kamer. Alles staat vol.

Els* kijkt een beetje moedeloos om zich heen. Sinds ze drie jaar geleden hiernaartoe is verhuisd, zijn de meeste spullen allemaal in dozen blijven zitten en niet opgeruimd. “Ik kom er gewoonweg niet aan toe met mijn werk en de kinderen”, legt ze verontschuldigend uit. Met de hulp van Stichting Present krijgt haar flatje nu eindelijk de opknapbeurt die het verdient.

“De stichting is eigenlijk een soort bemiddelingsbureau”, vertelt Sietske Steenbergen, directrice van Stichting Present Leiden. “We zorgen voor contact tussen een groep die zich graag wil inzetten en organisaties voor mensen die hulp nodig hebben.” Ondanks haar jonge bestaan in Leiden – de organisatie zit hier pas een jaar – heeft de stichting al veel projecten georganiseerd: van wandelen met bejaarden, pannenkoeken bakken met gehandicapten tot het opknappen van verwaarloosde tuinen.

Uitdaging
En nu is het dus de beurt aan de voorzitters van Augustinus, Minerva, SSR, Quintus en Catena om Els te helpen met haar woning. Sommigen van hen zijn in pak gekomen, anderen gekleed in “verfbestendige” kleren. Ze hebben er duidelijk zin in. Een dagje vrijwilligerswerk lijkt niet alleen goed voor het geweten, maar is ook gezellig.

De taken worden gauw verdeeld: Rianne en Floris buigen zich over de berging die nog volstaat met verhuisspullen en Sanne en Daan gaan de slaapkamer van de jongens omtoveren tot een voetbalkamer. Nils begint met het uitzoeken van alle spullen die in de kasten in de woonkamer staan gepropt. “Alles wat je drie jaar lang niet hebt gebruikt, moet weg”, is de regel die hij heeft opgesteld met Els.

Floris staat kort daarna samen met Rianne tussen alle rommel in de berging. De zakken en dozen puilen uit van de spullen, die allemaal door elkaar lijken te zijn gegooid. Er zit geen enkele orde in. Het is een uitdaging voor de twee bestuursleden, maar ze beginnen er vol goede moed aan. Een dagje vrijwilligerswerk hoort er volgens hen bij. “Het bestuur van vorig jaar is ermee begonnen, toen Stichting Present net bestond. Zij hielpen een psychiatrische patiënt”, vertelt Floris.

Zwarte rij soldaten
Aan het eind van de dag lijkt het huis een metamorfose te hebben ondergaan. Behalve wat losse spulletjes die hier en daar nog rondslingeren in de woonkamer, ziet het er stukken opgeruimder en schoner uit. Als een zwarte muur van soldaten die het verleden uitzwaaien, staan de vuilniszakken in een lange formatie langs de muur opgesteld. Ze laten nog eens zien hoeveel er vandaag is veranderd.

Els lijkt te stralen om het resultaat, wanneer Nils vol trots de kasten presenteert waar hij mee bezig was. Netjes in rijen staan de shampooflesjes gesorteerd, al het speelgoed en de verkleedspullen liggen opgeborgen in dozen, de oude en verfrommelde kleding die er eerder die dag nog lag, is verdwenen. Floris lacht: “Je hebt in ieder geval genoeg shampoo voor de komende tijd!”

De muur van de voetbalkamer is helder groen, als het gras van een net gemaaid veld. Aan de muur prijkt een grote poster van het Nederlands elftal, de ramen zijn versierd met voetbalstickers. Het lijkt de droom van elk jongetje om één nacht in zo’n kamer te slapen. Het voetbalkleed dat Els al had ingeslagen, moet nog op de vloer worden gelegd. Maar dan is het ook echt af.

Als we even later met z’n allen een kijkje nemen in de berging, vallen de meeste monden open van verbazing. De ruimte die werkelijk vol stond met vanalles en nog wat, is nu bijna helemaal leeg. Alleen de fietsen staan er nog en in een hoekje staan netjes opgestapelde dozen, waar de gesorteerde spulletjes in zitten. Een mooi resultaat, vindt Rianne: “Het was heel veel werk, maar we hebben in korte tijd veel kunnen opknappen.”

De eerste stap
In slechts één dag zijn de eerste grote stappen gezet naar een netter en opgeruimder huis. Vuilniszakken verdwijnen de deur uit, er is weer wat orde op zaken gesteld. Maar helpt zo’n dag hulp in huis de mensen nou echt? Sietske Steenbergen reageert vurig: “Als vijf frisse, jonge studenten komen helpen, dan heeft dat echt een effect op deze mensen. Dat merk je bij het opknappen van tuinen, waardoor mensen weer zin krijgen om buiten in het zonnetje te gaan zitten, maar ook bij het klussen in huis. Er verandert iets in ze, dat zie je.”

En hoe zit het met Els? Het antwoord zie je eigenlijk al in haar ogen, als ze aan het eind van de dag samen met haar twee kinderen voor de flat staat en de voorzitters uitzwaait. De vijf lijken blij en tevreden te zijn dat ze dit hebben gedaan. Sietske’s auto gevuld met vuilniszakken rijdt kort daarna het pad af. Het is misschien wel een afscheid van een verleden dat vergeten moet worden, een nieuwe stap in de juiste richting. Ja, ook in Els is iets veranderd. Dat zie je.

*De naam is om privacyredenen veranderd.

De vereniging L.V.V.S. Augustinus organiseert van oudsher al activiteiten voor mensen buiten de vereniging. Een van die activiteiten is het straatfeest voor kinderen, dat al zeker dertig jaar bestaat. Het wordt georganiseerd door een speciale ‘straatfeestcommissie’, waar alleen eerstejaarsleden van Augustinus deel van uit maken.

“Het concept wordt als een traditie elk jaar voortgezet”, zegt Lieke Kooij, voorzitter van de straatfeestcommissie 2011. Het feest is in de basis hetzelfde georganiseerd als voorgaande jaren, maar dit jaar heeft de commissie ervoor gekozen meer te versieren, een danceworkshop te geven en in het thema ‘Cowboys en Indianen’ te blijven.

Vanaf negen uur ’s ochtends konden kinderen voor €3,50 een strippenkaart kopen en op die manier meedoen aan alle spelletjes en genieten van poffertjes, suikerspinnen en drankjes. Naast oude Hollandse spelletjes als ‘spijkerbroekhangen’ en ‘blikgooien’, was er ook een springkussen en een hindernisbaan. Verder konden de kinderen zich laten schminken. Voor de ouders en de helpende studenten was ook de bar geopend. Gedurende heel de dag werd er muziek gedraaid en werden er foto’s gemaakt. De commissie hoopte op een succesvolle dag, “vooral ook, omdat we zelf zo enthousiast zijn”. Succesvol kan de dag met recht genoemd worden. De blije gezichten van de kinderen spraken boekdelen.

Hieronder een impressie van het straatfeest.

Het is een bekend probleem dat iedere student zal tegenkomen. Wat ga ik doen na mijn studie? Om deze zware last voor de studenten wat te verlichten, organiseert de SVS Leiden (Studievereniging voor Sinologie) samen met de China-Europe Growth Foundation de Career Days. Van 26 tot 29 april kunnen sinologen, maar ook andere Leidse studenten die geïnteresseerd zijn in werken met China, een verscheidenheid aan lezingen, workshops en seminars volgen.

Als je een taal gaat studeren is er al snel het beeld dat je als leraar of tolk zult eindigen. Chinees is echter niet alleen een wereldtaal, maar het land is ook een wereldeconomie in opkomst. Als sinoloog ligt de wereld dan toch voor je open? Maaike Hang, voorzitter van de SVS Leiden, hoorde echter andere dingen. ‘We hoorden van veel sinologen en alumni dat ze moeite hadden met het vinden van een baan. Eigenlijk vonden wij dat heel raar. Sinologen zijn heel goed en multidisciplinair opgeleid, dus de banen zouden voor het oprapen moeten liggen.’

Wat worden sinologen na hun opleiding? De Leidse opleidingssite van Talen en Culturen van China geeft een aantal mogelijkheden. Bij de overheid; bijvoorbeeld de ministeries OC&W, Economische Zaken, Binnen- en Buitenlandse Zaken; in het bedrijfsleven; bij multinationals, Nederlandse of Chinese bedrijven; in de toeristenindustrie of in de journalistiek.

Als er zoveel mogelijk is, waarom dan toch die moeilijkheid om een baan te vinden? ‘Vaak weten sinologen door de veelheid aan keuze niet waar ze moeten zoeken. Bedrijven en andere instellingen hebben aan de andere kant geen volledig beeld van de capaciteiten van sinologen en dit is heel zonde, want op deze manier lopen gekwalificeerde mensen de juiste werkgever mis en andersom. ’ denkt Hang.

Om deze leegte op te vullen zijn de Career Days georganiseerd. De organisatie was niet alleen in handen van de SVS Leiden, maar in samenwerking met de non-profit organisatie China-Europe Growth Foundation. John de Weerdt, pers- en communicatievoorlichter van de organisatie, vertelt over de samenwerking. ‘Het is de missie van onze stichting om de employability van Chinees sprekende studenten en jonge professionals te verbeteren. Chinees sprekende studenten, dus ook sinologen, kunnen zich bij ons inschrijven en hun CV uploaden. Werkgevers die zaken doen met China kunnen op die manier de juiste, jonge hoogopgeleide talenten zoeken die ze nodig hebben voor hun China activiteiten.’

校園中文教育

Hoeveel Chinees sprekende studenten er zijn varieert per jaar. In 2007 voor de Olympische Spelen was er een duidelijke piek van 100-120. In 2009 nam het aantal weer af en waren  er 60-80 eerstejaars. Wat wel populairder wordt, is het aanbieden van Chinees op de middelbare school. In mei 2010 is er een pilot van de SLO (Stichting Leerplanontwikkeling) van start gegaan. Deze pilot loopt tot december 2013 en houdt in dat er op 10 middelbare scholen begonnen wordt met het aanbieden van Chinees als vak.

Het Visser ’t Hooft Lyceum in Leiden doet ook mee aan deze pilot. Op hun site is te lezen dat er nog geen centraal schriftelijk examen Chinees is. Het vak wordt afgesloten met het schoolexamen in de bovenbouw, op het diploma wordt het vak Chinees dus vermeld. Wat betreft Chinees op de middelbare school loopt Nederland volgens de SLO achter bij andere Europese landen. ‘In Frankrijk wordt Chinees al vanaf de jaren ’50 als officieel schoolvak gegeven, nu op meer dan 150 scholen. Ook in Duitsland en in Engeland is Chinees  een officieel vak.’ Staat in hun voorstel voor een leerplan Chinese taal en cultuur voor het VWO.

Trots

Meer aandacht voor Chinees is natuurlijk fijn, maar zo krijg je nog niet direct een baan. Waarom gaan mensen eigenlijk Chinees studeren? Ling-Ming Fan, werkzaam bij Rijksoverheid, vertelt: ‘Ik wilde meer weten over mijn afkomst. Niet puur op taalgebied, maar ook breder: geschiedenis, sociale ontwikkelingen, etc. Zeg maar, vanuit een aangeboren interesse voor China.’ Thom Valks, 2^e jaars sinologie had een andere reden: ‘Interesse. Ik wist niet zo goed wat ik echt wou gaan doen later, na de middelbare school. Dus toen ging ik op interesse af.’ Voor Vincent Ulmer, 2^e jaars sinologie en een BA Japans op zak, was het om praktische redenen: ‘Ik wou eigenlijk een Chinese minor doen bij mijn studie Japans. Daar kreeg je echter geen volledig taalprogramma bij, dus schreef ik me maar in voor de hele studie.’

Ze zijn allemaal positief en enthousiast dat het evenement georganiseerd wordt. Fan beargumenteert:  ‘Het is nodig vanwege het feit dat het niet altijd duidelijk is waar sinologen aan de slag kunnen na hun afstuderen. Aan de andere kant zet je ook een zeer specifiek studieprofiel in the picture bij het bedrijfsleven, wat natuurlijk altijd goed is. Conclusie: herhalen dus.’ Thom Valks beaamt dit: ‘Erg goed, ik zou dit zeker blijven doen! Hierdoor gaan mensen echt nadenken over wat ze later willen blijven doen.’

Ook de Weerdt benadrukt het belang van een dergelijk evenement. ‘Hier komen studenten misschien voor de eerste keer in contact met mensen die ervaring hebben in verschillende werkgebieden buiten de muren van de Universiteit. Dat kan heel leerzaam zijn. Verder kun je zo contact maken met interessante organisaties om wellicht een project voor te doen en zodoende naast je studie ervaring op te doen.’

Maaike Hang is erg trots op het evenement en hoopt op een herhaling. ‘Wat er momenteel ontbreekt is naamsbekendheid en onwetendheid van zowel de sinoloog als de “werkgever” en hier proberen wij met behulp van de SVS Career Days verandering in te brengen. Als het zo succesvol wordt als wij hopen, is het logisch dat we dit willen herhalen. Wij hopen dat het bestuur en de commissie van 2011/2012 zich net zo hard in kunnen zetten. Ik heb al vernomen dat zij van plan zijn om een Career Days 2011/2012 te organiseren.’

De brandweer heeft metingen in het gebouw uitgevoerd, maar heeft geen ongewone stoffen aangetroffen. Waarschijnlijk was de stof al vervlogen. Het is niet duidelijk wat de oorzaak van de stinkende lucht is geweest. “Misschien was het een grap van een van de leerlingen”, aldus een medewerker van het ROC. Rond 11:15 gingen de hulpdiensten weer weg en konden de lessen van de MBO-opleidingen hervat worden. De drie slachtoffers maken het goed.

Het Duivelsei bestaat sinds 1994. “Bijna 17 jaar,” weet Thomas van Marle (22) te vertellen. Hij is de huidige voorzitter van het Duivelsei. “Duivelsei was een middeleeuwse term voor dobbelsteen. Indertijd een symbool voor gokken, wat natuurlijk een duivelse bezigheid was. Tegenwoordig is de dobbelsteen het hart van de vele spellen die we hebben. Vandaar de naam.”

Serieus
Op het moment heeft het Duivelsei ongeveer 190 leden. Daarbij maakt de voorzitter wel de kanttekening dat deze lang niet allemaal actief zijn. De vereniging is echter wel groeiende. Thomas schat dat er elk jaar zo’n 40 tot 45 inschrijvingen zijn en 15 tot 20 uitschrijvingen. In vergelijking met een jaar of vijf geleden is de vereniging nu dubbel zo groot.

Phoenix is opgericht als stichting en kan daarom geen leden hebben. Je kan wel donateur worden, waarna je gratis op de spelavonden mee kan doen. Phoenix richt zich echt op bordspellen. “De spelers hier zijn over het algemeen tussen de 25 en 65 en er wordt vrij serieus gespeeld,” vertelt Tamara. Het gaat goed met de spelgroep. Er komen steeds meer actieve spelers bij en en er is recentelijk een tweede groep in Capelle aan de IJssel opgestart.

Kwade gevoelens
Twee verenigingen lijkt misschien wat veel voor één stad, maar het is niet geheel toevallig. Phoenix is in 2004 opgericht door een groep mensen die niet blij was met richting die het Duivelsei opging. “Er was eigenlijk een oude kring tegenover de studenten aan het ontstaan. De studenten wilden verder als studentenvereniging, terwijl de oudere groep zich liever sterker op de bordspellen ging richten. Dit resulteerde in een afsplitsing na een omstreden ALV,” aldus Tamara Bakker (36), voorzitster van Phoenix.

Tamara geeft wel aan dat de kwade gevoelens tussen beide ondertussen wel verdwenen zijn na al die tijd, maar dat de samenwerking wat haar betreft nog wel kan verbeteren in de toekomst. “De naam van de vereniging komt voort uit het idee dat we uit de as van het interne conflict binnen het Duivelsei ontstaan zijn. De naam Duivelskip is ook voorgesteld, maar dat vond ik zelf wel erg kinderachtig. Ik wilde hen niet onnodig provoceren. Daarom staan we ook nooit op de El Cid-markt, we willen het Duivelsei niet voor de voeten lopen.”

Toernooien
“We doen ons uiterste best om voor iedereen leuke activiteiten te organiseren. Op dit moment richten we ons nog vooral op de eerstejaars. Nieuwe eerstejaars zijn belangrijk voor de doorstroom binnen de vereniging,” legt Thomas uit over de toekomstplannen van de vereniging. Het Duivelsei kent naast bordspellen nog vele andere sooorten spellen die gespeeld worden. Hun commissies zorgen voor activiteiten en toernooien van onder andere miniature wargames, roleplaying, Magic the Gathering, Dance Dance Revolution en poker.

Voor Phoenix is het een doelstelling om bordspellen in het algemeen te promoten. “Dit gebeurt vooral door het geven van speldemo’s. Dit doen we vooral bij spellenwinkels en scoutinggroepen. Als het even kan geven we ook graag demo’s bij bijvoorbeeld de wiskundedagen. Daar zijn veel wiskundeleraren en die houden gewoon van spellen. Na een dag van lezingen, duiken ze dan ook op de spellen die we dan aan het uitleggen zijn. Phoenix organiseert dit jaar ook het NK Kolonisten van Katan. De hoofdprijs is een ticket voor het WK. De wereldkampioen van vorig jaar, Erwin Pauëlsen, zal dit jaar weer hier in Leiden meedoen,” vertelt Tamara.

COC-Leiden, Spica, PinQ en LGB, zijn organisaties die zich inzetten voor belangenbehartiging en het netwerk van homoseksuele studenten en jongeren. In samenwerking met deze verenigingen is de keuze voor het onderwerp homoseksualiteit een weloverwegen keuze. “Iedereen komt in aanraking met homoseksualiteit. Het is een relevant onderwerp voor de Leidse studentengemeenschap”, aldus Tomer Kedar, secretaris van InsideOut.

Op InsideOut komen verschillende aspecten van homoseksualiteit aan bod. Na de gratis lunch is er een lezing van Christine Carrington over travestieten gevolgd door een uitgebreid debat, waarin wordt besproken wat de Leidse studentenwereld te bieden heeft aan homoseksuelen en andersom. Hierna is het tijd voor activiteiten en staan onder andere lasergamen, een salsaworkshop en een eindfeest op het programma.

Door contact en kennis in te pakken in een verder vermakelijke dag, hoopt de SSR dat er meer kennis en begrip komt voor homoseksualiteit. Alle studenten die dit leerzame, leuke en soms confronterende evenement willen bezoeken, kunnen zich inschrijven of extra informatie opvragen via InsideOut@ssr-leiden.nl. Het is ook mogelijk om op te geven voor een dagdeel.

Voorzijde Minerva, Breestraat 50 (Foto: Wikipedia)

Met het begin van elk collegejaar komt er een nieuwe lichting eerstejaars studenten naar Leiden toe. Veel van deze studenten raken tijdens de introductieweek enthousiast over een vereniging. Toch denken veel studenten: kan dit wel naast mijn studie? De grote verenigingen zeggen maatregelen te nemen.

Onder de verenigingen in Leiden behoren Minerva , SSR en Catena tot drie van de grote vijf verenigingen waar studenten lid van worden. Deze verenigingen hebben ieder hun eigen systeem met jaarclubs, disputen, en noem het maar op. Bij elk van deze verenigingen is er groot verschil in het aantal verplichtingen en sociale druk, wat de praesides (voorzitters) ook graag ophalen tijdens het jaarlijkse voorzittersdebat in de introductieweek.

Een zo’n verschil is dat bij Minerva, eerstejaars na de introductieweek een intensieve Kennismakingstijd meemaken. Catena, dat meestal wordt gezien als de meest vrije vereniging van de ‘grote vijf’, heeft dit niet. SSR ligt hier tussenin, want er is wel een werkweek waarbij eerstejaars werken om hun contributie af te kopen, maar verder is er geen ontgroening.
Als je dan eenmaal lid bent geworden van een vereniging begint de echte integratieperiode. De jaarclubperiode waarbij eerstejaars onderling clubjes vormen is een vast deel van dit proces bij Minerva. Bij SSR is het mogelijk om bij een dispuut te gaan, waarbij het jaar van lid worden geen rol speelt. Catena kent geen disputen. Alle drie de verenigingen hebben commissies waar mensen voor geselecteerd kunnen worden, al mag dit bij Minerva pas na het behalen van 60 studiepunten. De verschillen tussen de verenigingen zijn hier ook goed te zien.

Sociale druk
Hoe zit het dan met de sociale druk veroorzaakt door deze activiteiten? “De jaarclubvorming periode bij Minerva is inderdaad intensief, en duurt drie weken. Maar, verder hebben wij geen verplichte borrels en worden sjaarzen naar huis gestuurd als dat nodig is, zoals voor tentamens. Meestal door hun huis of clubgenoten”, zegt Minerva praeses, Nils Rurenga.

SSR en Catena hebben meer vrijheid in dit opzicht, want het is mogelijk om actief te worden maar het is vanaf het begin af aan niet verplicht. Er wordt geen, of weinig extra toezicht gehouden op eerstejaars. Sociale druk is er dus minder aan het begin.

Studentenverenigingen hebben allemaal door het jaar heen veel activiteiten, feesten en commissies voor leden, maar niets is verplicht. Het is voor studenten soms moeilijk een goede balans te vinden tussen studie en vereniging. Dit kan dan ook wel eens fout gaan. “Je bent vrij in je doen bij SSR, maar op een gegeven moment draaide ik vier commissies en een dispuutbestuur. Ik had eigenlijk, achteraf gezien, ook wel kunnen bedenken dat dat fout moest gaan”, zegt Tom van Bavel, derdejaars student Biomedische Wetenschappen. Voor veel mensen is het probleem goed te leren plannen.
Je wordt lid van een vereniging om veel mensen te leren kennen, en ergens bij te horen, dus het is iets waar je tijd voor vrijmaakt, vinden veel studenten. Dit kan ook druk op studie veroorzaken. Zeker als het een stap verder gaat en er ook jaarclubs en disputen bij komen kijken. Dan wordt aanwezig zijn nog meer aangemoedigd.

Er is wel een tweede soort sociale druk, namelijk om goed te presteren tijdens de studie. Deze soort druk heeft een positief effect op studenten. Vooral bij Minerva hebben nieuwe studenten veel kansen om ouderejaars studenten of reünisten te ontmoeten die al een carrière hebben. Verder zijn er bij Minerva ook de zogenaamde ‘P’ (Propedeuse) stoelen waar je alleen op mag zitten als je een Propedeuse hebt. Het is dus duidelijk dat goed presteren tijdens de studie meer status geeft, wat aanspoort tot goed studeren.

Toezicht houden
Toezicht houden op leden kan belangrijk zijn als verenigingen het idee hebben dat leden zelf niet goed weten hoe ze alles tegelijk moeten doen en de balans niet goed kunnen vinden. Verenigingen hebben hier ook een verschillende kijk op.

Minerva houdt haar leden het meeste bezig, en doet er ook het meest aan om leden ook het belang van studeren te laten zien. Zo worden er bijvoorbeeld zogenaamde Repetitorcursussen gegeven op Minerva, waarbij hoogleraren worden betaald om college te geven op Minerva. Deze cursussen worden altijd erg goed bezocht. Minerva kent ook een mentoraat waarbij eerstejaars worden geholpen door ouderejaars met vakken waar zij het moeilijk bij hebben.

SSR spoort participatie iets minder aan dan Minerva, maar houdt wel toezicht op eerstejaars, bijvoorbeeld door eerstejaarsgesprekken te houden. Deze gesprekken geven een beeld van hoe eerstejaars het studentenleven op dat moment ervaren, dus ook de studie. Hieruit blijkt dat slechts 9% van de eerstejaars vindt dat SSR een studiebegeleidende rol zou moeten spelen. SSR is ondanks dit cijfer vorig jaar begonnen met het opzetten van studieondersteuning, waarbij ouderejaars worden gevraagd om ‘leraar’ te zijn in een moeilijk onderwerp. Dit systeem is vergelijkbaar met dat van het mentoraat bij Minerva, maar is nog erg in de beginfase.

Catena heeft geen verplichtingen, en daardoor is er weinig kans dat de vereniging invloed heeft op studievoortgang, tenzij studenten ervoor kiezen actief te zijn binnen de vereniging. Dit is ook de reden dat Catena geen ondersteuning geeft aan eerste- en ouderejaars studenten. “Vooral op persoonlijk niveau worden mensen bij hun studie gehouden”, zegt Rebecca Wouda, bestuurslid van Catena. Een voorbeeld hiervan is dat huisgenoten of dispuutgenoten vaak samen gaan studeren in bijvoorbeeld de Universiteit Bibliotheek.

Minerva-praeses Nils Rurenga concludeert: “Bij een studentenvereniging lid worden kan dus wel invloed op de studievoortgang hebben, maar dit is vaak zo als studenten zelf niet genoeg discipline hebben. Sterker nog, wij zien het tegenwoordig als onze taak leden beter te laten presteren. Wij moeten meegaan met de veranderende wereld om ons heen. Dit lijkt goed te lukken. Uit onderzoek, zoals geconcludeerd in NRC in 2006, blijkt dat studenten die lid worden van een vereniging beter studeren dan studenten die besluiten niet lid te worden.”

Het idee van StuBANDikoos is simpel: een wedstrijd waarbij elke vereniging met één band wordt vertegenwoordigd. Iedere band mag 25 minuten lang spelen. Aan het eind van de avond kiest een vakkundige jury de winnaar, en deze band zal zich dan het komende jaar dé studentenband van Leiden mogen noemen.

Volgens de voorzitter van de StuBANDikoos-commissie 2011, Nelly van der Wilde, is het format van het evenement dit jaar in een nieuw jasje gestoken. Deze keer wordt StuBANDikoos namelijk georganiseerd door een commissie bestaande uit leden van alle vijf deelnemende verenigingen.

Kevin van der Meijden, ook commissielid van StuBANDikoos 2011, ziet uit naar een spectaculaire avond: “De bands zelf zijn zeer uiteenlopend, dus er is voor ieder wat wils op de avond zelf. Naast deze wedstrijd hebben we aansluitend nog een spetterend slotfeest, zijn er smoothie cocktails verkrijgbaar en nog veel meer!”

Iedereen met een collegekaart kan een kaartje kopen. De kaartjes kosten 5 euro per stuk en zijn te krijgen via de website van StuBANDikoos én op alle vijf de grote verenigingen. Stubandikoos zal plaatsvinden op Quintus (Boommarkt 5a), 5 april om 20:00 uur. Voor meer informatie: ww.stubandikoos.nl.

Woensdagavond tien voor half acht. Op de Lange Mare is het een drukte van belang. Van alle kanten stromen de mensen toe. Studenten parkeren hun gammele stadsfietsen tegen de muur en haasten zich richting de Marekerk. Door de openstaande deuren wervelen orgelklanken naar buiten. Het is biddag in Leiden.

Biddag wordt jaarlijks gehouden op de tweede woensdag van maart. Het is een dag waarop orthodoxe protestanten overal in het land bij elkaar komen om te bidden. Op de zogeheten biblebelt geldt de biddag als een vrije dag. In plaatsen als Urk, Rijssen en Genemuiden zijn veel winkels, scholen en bedrijven gesloten, zodat iedereen de mogelijkheid heeft om ter kerke te gaan. In Leiden is dat wel anders. Het feit dat er een landelijke gebedsdag wordt gehouden, gaat aan de meeste mensen voorbij. De stad bruist als altijd.

Biddag in Leiden
Toch is er afgelopen woensdag ook in Leiden biddag gevierd. Hoewel de meeste Leidse christenen overdag gewoon naar hun werk gingen of hun colleges volgden, kwamen veel van hen ‘s avonds naar de kerk voor gebed en bezinning. Er waren genoeg mogelijkheden om samen te komen. ‘s Middags was er in de Marekerk een interkerkelijke biddagviering met speciale aandacht voor de kinderen. ‘s Avonds belegden de meeste protestante gemeentes een dienst in hun eigen kerk. De toegestroomde menigte luisterde daar naar een preek, zong de eeuwenoude psalmen en gezangen mee en ging gezamenlijk in gebed.

Marene van Zwet, studente Rechtsfilosofie aan de Universiteit van Leiden, bezocht de avonddienst van de Marekerk. “Ik had ‘s morgens gewoon gewerkt”, vertelt ze. “Daarna heb ik thuis voor mezelf uit de Bijbel gelezen en erbij stilgestaan voor welke dingen ik specifiek wilde bidden. Het is belangrijk om jezelf daarop te bezinnen. Maar de meerwaarde van biddag is toch vooral het gezamenlijke, dat je met zoveel mensen samen bidt voor het komende seizoen, in de wetenschap dat God het gebed verhoort.”

De Marekerk was afgeladen vol. Marene: “Er waren vooral veel studenten. Het kunnen er wel meer dan honderdvijftig geweest zijn. Soms heb je het idee dat je bijna de enige christen bent in je omgeving. Ik vond het mooi om te zien dat er nog zoveel andere studenten zijn die Gods naam willen belijden.”

Ook op verschillende christelijke studentenverenigingen werd aandacht besteed aan biddag. Zo organiseerde studentenvereniging Ichthus ‘s avonds een vesper, een samenkomst met rustige muziek, bezinning en gebed. Tsjikke-Line Meindertsma, bestuurslid van Ichthus: “Ik ben van huis uit niet zo gewend om biddag te houden. Het hele jaar moet in het teken staan van je relatie met God.” Toch vindt Tsjikke-Line het wel goed om af en toe extra stil te staan bij het gebed. “De vesper was erg mooi. We hebben met elkaar gezongen en twee gedeelten uit de Bijbel overdacht die over het gebed gaan. Er waren ook een enkele momenten van stilte waarin iedereen voor zichzelf kon bidden. Daarna was er een kringgebed, wat inhoudt dat verschillende mensen om de beurt hardop bidden. Het is goed om zo samen bezig te zijn met het gebed.”

Herkomst
De traditie om een dag af te zonderen voor gebed of dankzegging stamt uit een ver verleden. Al in de middeleeuwen waren er landelijke Katholieke gebedsdagen. Toen de macht na de reformatie in handen kwam van protestanten, werd deze traditie voortgezet. Zo organiseerde het stadsbestuur na het ontzet van Leiden in 1574 een dankdienst in de Pieterskerk.

In 1658 ontstond in Overijssel het idee om jaarlijks in het voorjaar een biddag te beleggen “tot afweeringe van Godes Plagen en het verkrygen van een gezegende Somer”. Aanvankelijk baden de christenen met name voor een goede oogst, maar door de toenemende industrialisatie werd de gebedsdag al snel een biddag voor gewas én arbeid.

Meer dan gewas en arbeid
Biddag heet officieel nog altijd biddag voor gewas en arbeid. Maar tegenwoordig is het voor de meeste mensen in Nederland vanzelfsprekend dat er brood op de plank komt, dus worden er op biddag meer thema’s aangesneden dan alleen gewas en arbeid. Als rechtenstudente denkt Marene in het gebed ook aan de rechtspraak. “Ik heb bijvoorbeeld gebeden om wijsheid voor de rechters en voor gerechtigheid. Er is zoveel onrecht in deze wereld.”

Tsjikke-Line vult aan: “Op Ichthus hebben we onder andere gebeden voor christenen wereldwijd die niet de mogelijkheid hebben om in vrijheid samen te komen. Ook hebben we gebeden voor Libië. Het bidden was tegelijk vaak danken, omdat God ons al zoveel gegeven heeft.”

Ook in de kerk kwamen verschillende onderwerpen aan de orde. “Dominee Jakobse bad bijvoorbeeld of we mochten leren delen met anderen”, vertelt Marene. Andere gebedspunten waren de onrust in in het Midden Oosten en de onzekerheid die de economissche recessie voor veel mensen met zich meebrengt. Maar er was ook aandacht voor het persoonlijke geloofsleven. “We kunnen zo opgaan in alle tijdelijke dingen dat we vergeten dat we in alles afhankelijk zijn van God. Het gevaar bestaat dat het gebed een sleur wordt en dat we niet meer echt op God vertrouwen. Het is goed om ook daar op biddag bij stil te staan.”

Biddag is weer voorbij. De kinderen zijn weer naar school, ouders hebben hun werk weer opgepakt en de studenten hebben hun plaats in de collegebanken weer ingenomen. Ze zijn allen vol goede moed aan het werk gegaan, met in het vooruitzicht een gezegende zomer.

Fietsenzee op het Rapenburg. Foto: V.S.L. Catena

Overlast
Donderdagavond, 23 uur op het Rapenburg. Enkele workaholics haasten zich naar huis door de regen. Een doodnormale doordeweekse winteravond, ware het niet dat studentenvereniging V.S.L. Catena een feest organiseert voor haar ruim 700 leden. De spaarzame fietsenstallingen die in de omgeving te vinden zijn, stromen snel vol met fietsen van studenten die duidelijk in feeststemming zijn. En toch moet die tweewieler ergens gestald worden, liefst zo dicht mogelijk in de buurt. ‘Dan maar voor die huizen daar’, lijkt de algemene consensus te zijn van de leden van V.S.L. Catena, te zien aan de hoeveelheid fietsen op de kruising tussen het Rapenburg en de Kaiserstraat. Op het trottoir, dat wel.

Bestuurslid Suzanna van Keulen betreurt de fietsophopingen – die overigens mede veroorzaakt worden door bezoekers van de cafés ‘t Keizertje en L’Espérance – in de buurt van de sociëteit, zoals de verenigingsgebouwen genoemd worden. “De vereniging groeit de laatste jaren sterk. Afgelopen jaar mochten we ruim 150 nieuwe leden verwelkomen. Het aantal actieve leden is ook hard aan het groeien. De meeste leden komen op de fiets, en stallen deze op het Rapenburg. Vanuit de buurt beginnen er nu geluiden op te komen dat het toch echt te gek wordt voor hun deuren.”

Weinig fietsenstallingen
Het verenigingsbestuur doet er naar eigen zeggen alles aan om de overlast te beperken. Van Keulen: “Ooit begonnen we met rood-wit afzetlint, maar dat zag er niet netjes uit. Toen probeerden we tape te plakken op de stoep, maar dit bleek niet effectief genoeg. Nu hangen we bordjes op met een waarschuwing tegen de hekken van onze buren. Daarnaast gaan we tijdens de drukbezochte feesten met een patrouille het Rapenburg af om te controleren hoe de fietsen staan. Sowieso kennen we de regel dat leden voor 17 uur geen fietsen mogen plaatsen op het Rapenburg, maar een plekje in de stalling moeten zoeken. Als die nog niet vol is, tenminste.”

Wijkagent Willem van Vliet, sinds 1996 werkzaam in de wijk, beaamt de goodwill van de studentenvereniging. “Ik heb begrepen dat Catena er zorg om heeft. Haar leden worden verzocht om geen fietsen voor de voordeuren te plaatsen. Het is moeilijk om ruimte te vinden voor fietsenstallingen, zeker met alle verschillende belangen die spelen. Ik heb ook begrepen dat de vereniging een brief heeft gestuurd aan de gemeente met de vraag of er meer fietsenstallingen in de buurt mogen komen.”

Herinrichtingsplan
“Klopt,” zegt Van Keulen, “maar hier hebben we tot nu toe enkel een ontvangstbevestiging van gekregen. De gemeente is momenteel bezig met een herinrichting van deze buurt, en heeft daarin ook rekening gehouden met een aantal extra fietsenstallingen. We hebben dit plan gezien, maar het aantal extra plekken is niet afdoende. Bovendien zijn deze fietsenstallingen te ver van de sociëteit, dan verliezen ze hun nut. Wij kunnen namelijk niet altijd controleren waar onze leden hun fietsen neerzetten.”

Daarom pleit de vereniging voor een uitbreiding van de bestaande fietsenstalling aan de waterkant. Hiervoor moeten wel enkele parkeerplaatsen opgeofferd worden. “En dat strookt niet met de belangen van autobezitters in de buurt”, vertelt Lia Heijligers, projectleidster bij de herinrichting van het Rapenburg en de Kaiserstraat. Een belangrijk punt op de gemeentelijke agenda is om in de binnenstad meer fietsenstallingen te plaatsen. In totaal gaat het om ongeveer 600 extra plekken, blijkt uit beleidsnotities van de gemeente. Heijligers: “In het huidige herinrichtingsplan voor het Rapenburg en de Kaiserstraat zijn ook meer parkeerplekken voor fietsen gepland. Dit plan, wat hopelijk in het najaar van 2011 gerealiseerd gaat worden, staat vast. Maar er is altijd ruimte voor overleg”, benadrukt de projectleidster.

Overleg is iets waar de studentenvereniging op hoopt. Van Keulen: “Wij zouden graag zien dat een aantal parkeerplekken naast de huidige fietsenstalling ingericht worden tot fietsenstalling, als een uitbreiding. We kunnen niet beloven dat er nooit meer fietsen voor de huizen staan, maar door extra parkeerplaatsen voor fietsen kan de overlast wel beperkt worden.” Voor de feestgangers van Levendaal-West is er gelukkig één troost: het water van het Rapenburg is diep genoeg voor alle fietsen.

De PVV was de grote afwezige bij het Leids Debat afgelopen maandag in de Waag. PvdA, D66, CDA, VVD, Groenlinks en SP gingen wel in debat. “Ik heb alles geprobeerd om ook een afvaardiging van de PVV te krijgen, maar ze reageerden nergens op”, zegt David Vroege, medeorganisator van het debat.

De PVV was blijkbaar niet geïnteresseerd in deelname aan het drukbezochte debat georganiseerd door Leids Debat, een samenwerking tussen verschillende grote studenten- en studieverenigingen in Leiden. Dat de Partij van de Dieren wel geïnteresseerd was, blijkt uit het boze telefoontje dat de organisatie kreeg, omdat de partij geen uitnodiging had ontvangen.

De stellingen die behandeld werden gingen over de vorming van één Randstadprovincie, de subsidies voor sport en cultuur en investeringen in het openbaar vervoer. De lijsttrekkers (van PvdA en SP de nummer 2 op de lijst) voor de provincie Zuid-Holland debatteerden hier fors over. Vooral Floor Vermeulen, lijsttrekker van de VVD in Zuid-Holland, sprak zich op het punt van het openbaar vervoer hard uit: “Als ik moet kiezen tussen geld naar meer asfalt of het openbaar vervoer, kies ik voor asfalt.” De PVV had zich waarschijnlijk wel kunnen vinden in de stellingen, want ook zij pleiten in hun verkiezingsprogramma voor de aanleg van meer wegen en de afschaffing van de subsidies.

Voorafgaand aan het debat benadrukte Hans Engels, fractievoorzitter van D66 in de Eerste Kamer, het belang van de verkiezingen: “Hoe belangrijk de provinciale besturen ook zijn, de verkiezingen bepalen of het kabinet verder kan op deze weg. Bij een minderheidskabinet kan de Eerste Kamer wel degelijk besluiten blokkeren.”

Foto: Irene Cecile

Een enthousiaste blonde jongen met een bril doet de deur open, stelt zich voor als Tijmen en vraagt ons half lachend hoe laat het eigenlijk begint. Irene Cecile (29), kunstenares, zit al in zijn kamer te wachten. Een beetje vreemd voelt het wel zo bij iemand anders op zijn kamer. De rode bank bij het raam roept in stilte ‘kies mij’. We zijn nog lang niet compleet; er zijn pas twee meiden, drie jongens en Irene. Thijmen is namelijk niet in zijn eentje. Hij heeft twee vrienden die hem meehelpen. Ze zetten terwijl het gesprek op gang komt flessen frisdrank op de strijkplank neer. Zij zullen vanavond de ‘barmannen’ zijn, die in feite alleen biertjes hoeven te openen, geld aan te nemen en leuk hoeven te lachen.

Doe je ding
Gniffelend kijk ik Tijmens kamer rond. De enorme witte Ikea-lamp doet mij denken aan een bos met madeliefjes, het bed met kerstlichtjes, de oude trap tegen de hoogslaper, de jongensprullenbak (lees: slechts functioneel, niet per se mooi) en het doek waar Irene haar foto’s op projecteert wat aan zijn blauwe bedlampje hangt.

Naast mij praat Irene met Tijmen over haar ‘opkomstmuziekje’. “Het moet wel een beetje vrolijk zijn”, hoor ik haar zeggen. Ze lijkt me iemand die altijd doet wat ze lekker zelf wil. Dat zie je in haar foto’s, hoor je in haar teksten en haar enthousiaste, eerlijke manier van praten. Wat zij over haar beeldmateriaal zegt, “wat je ziet is allemaal echt”, kun je ook over haar zeggen. Ze ziet er niet uit als iemand van negenentwintig met haar wijde zwarte broek, rode All stars, groene shirtje en twee knotjes met blauwe elastiekjes in haar haar.

Als langzaamaan de anderen binnen komen stromen en op de zitzak en de kussens op de grond neerploffen, begint ze haar praatje. De cameraman probeert nog vluchtig op het krakende bed te komen om een goed shot te kunnen krijgen, terwijl zij haar regels uitlegt. Haar regels zijn simpel: vraag, praat en lach. Het schreeuwt ‘doe je ding’.

Foto: Irene Cecile

Als iemand ons kan vertellen hoe we speelser kunnen leven, is zij het wel. “Je hoeft niet op reis om iets anders te zien. Het is genoeg om gewoon anders te kijken”, zegt ze. Volgens haar denken mensen altijd groot, groter, grootst terwijl het mooie vaak in zulke kleine dingen zit. “Sommige dingen zijn ook gewoon niet uit te leggen, daarom is het ook een beeld.” Een bijzondere vrouw dus. Zo iemand die in haar houten balken boven haar bed tientallen honden ziet en zo dus zonder zelf een huisdier te hebben gekocht er eigenlijk tientallen gratis heeft.

De tijd vliegt voorbij en drie kwartier later staren mensen naar twee figuurtjes die door de Haarlemmer rennen, hup langs de H&M die andere straat in, op naar de Breestraat naar Boudewijn.

Sexy vrouwen
Ondertussen de weg nog een keer gevraagd, want in het donker ziet alles er hetzelfde uit, hijgend en puffend komen we aan bij Boudewijn en zijn huisgenoten en een heleboel meiden die samen met ons naar Miss Molly & Me gaan luisteren.

Miss Molly & Me bestaat uit Marlijn Weerdenburg en Helge Slikker. Helge staat nog buiten te roken als wij naar boven lopen op de meest gevaarlijke trap die ik ooit heb belopen. Ik snap niet hoe Marlijn op die hakken naar boven is gekomen zonder half te vallen. Boven komen we aan in een supergrote ruime kamer met allemaal lekker zittende banken en stoelen. Er wordt echt voor ons gezorgd. Om me heen zitten werkelijk alleen maar meiden. Meiden met bier. Het is een echte jongenskamer met posters van sexy geklede vrouwen op het plafond, waarschijnlijk waar zijn bed normaal staat. Ook zie ik op verschillende balken Stukafeststickers zitten. Ze hebben hier vaker lol gehad. Als Helge de kamer binnenkomt, gaat het dan eindelijk beginnen.

Foto: Daniel Bouquet

Terwijl ze spelen zie ik de speelse, begrijpende blikken tussen Helge en haar. Zijn donkere stem en haar heldere stem matchen perfect. Ook leuk is dat ze beiden hoog en laag kunnen zingen, waardoor ze de tweede stem steeds anders pakken en verassend uit de hoek komen. Marlijn straalt met haar vrolijke ogen als ze eventjes vertelt waar de liedjes over gaan. Je ziet aan alles dat dit duo klopt. Hoe zij Helge plaagt met zijn leeftijd en hij haar met het wedstrijdje wie de langste adem heeft. Marlijn beschrijft Helge als stoer, maar tegelijkertijd ook zacht. Ook al heb ik haar meer gesproken, merk en zie ik dit wel. Met zijn mooie lange lokken slaat hij zijn snaren hard aan bij het nummer I’m over (era of the new heart) terwijl je luistert naar hoe hij er over denkt. Hij schreef het.

Zoals Helge gelukkig is met zijn goed gestemde gitaar, zo gelukkig kan een hart worden met deze muziek. Je merkt gewoon dat Helge en Marlijn er ook écht wat van maken. Er wordt meegezongen –zelfs door de jongens die duidelijk in de minderheid zijn-, we krijgen de mogelijkheid om mee te spelen in hun nieuwe clip en daar bovenop trakteert Boudewijn ons op bitterballen. “Deze zijn gratis hoor, dus je kan gewoon pakken!” De avond kan niet meer stuk. Eigenlijk is het al tijd, maar Helge wil nog zo graag het laatste nummer zingen. We zouden nog zingen voor de jarige vriend van Boudewijn, maar ook die hoort liever een liedje van hen. We worden verrast met een ‘hieperdepiep’ op de melodie van het laatste refreintje. Wat kan met zijn allen blij zijn toch geweldig voelen. Kon dit nog maar even langer duren, maar het is toch echt afgelopen. De cd-speler thuis kent gelukkig wel een knop om de liedjes oneindig te blijven herhalen.

Foto: Babiche de Koning

Stukafest is een festival waarbij culturele optredens in drie verschillende rondes worden gegeven in studentenkamers in heel Nederland. Het idee, naar aanleiding van een festival in Texel, is voor het eerst in 2001 georganiseerd in Nijmegen. Pas in 2009 is het festival ook in Leiden geïntroduceerd. Volgens PR & secretaris Marleen van Wesel heeft het bestuur van deze derde editie het dit jaar grootser aangepakt dan vorige jaren, met nóg meer optredens dan voorheen.

Het festival is al voor 75 procent uitverkocht, zonder de verkoop van vandaag erbij gerekend. Er is dus haast geboden voor wie nog een kaartje wilt bemachtigen voor het festival. Ondanks dat Spinvis en enkele andere grote bands als The Secret Love Parade en The Black Atlantic al uitverkocht zijn, zijn er nog genoeg andere optredens die zeker de moeite waard zijn. Er zijn nog plaatsen beschikbaar voor Irene Cécile, Miss Molly & Me, Marsha en Maartje Wortel (en enkele anderen).

Tot en met woensdag 23 februari kunnen er van 14:00 tot 16:30 nog kaarten worden gekocht in de foyer van het LAKtheater. Donderdag 17 februari vindt er om 21:30 een extra kaartverkoopmoment plaats in café de Bonte Koe. De allerlaatste kaarten zijn op de avond zelf verkrijgbaar bij het openingsfeest in het Scheltema Complex. Na afloop van de rondes in de studentenkamers vindt er ook nog een groots Stukafeest plaats in de Four Reasons waarbij de 3FM Serious Talent-band Krach speelt. LUF-leden kunnen een vrijkaartje voor het eindfeest afhalen.

Van maandag tot en met vrijdag kan je van 07.30 tot 18.00 terecht in het Lipsius gebouw, en van 09.00 tot 21.00 in de Plexus. Op zaterdag is het Lipsius open van 09.00 tot 18.00, en op zondag kan je in de Plexus van 12.00 tot 18.00 de studieweek afsluiten. Bovendien eindigt de zomervakantie op deze twee locaties al op 6 augustus, waarna er weer reguliere openingstijden gelden.

Voor een compleet overzicht van de zomeropeningstijden en de adressen van alle studielocaties in Leiden, zie onderstaande kaart.

Saskia Kruijdenberg is voorzitter van de stichting Wij Helpen Daar, die zich inzet voor de minderbedeelden op de Balkan. Zij organiseert samen met vier andere Leidse studenten en net afgestudeerden, projecten waar groepen van zo’n tien personen naartoe gaan om mensen daar een mooie tijd te bezorgen. Er moet natuurlijk wel ingeleverd worden op de eigen vakantietijd. Wat motiveert mensen om hieraan deel te nemen?

Hoe ben je bij de stichting terecht gekomen?
“Een vriendin was in 2006 naar een tehuis voor kinderen met een lichamelijke en geestelijk beperking in het plaatsje Stamnica in Servië, geweest en vroeg of het misschien ook iets voor mij zou zijn. Ik heb toen ‘ja’ gezegd en ben in 2007 al meegegaan als projectleider.”

Hoe heb je het ervaren om deel te nemen aan dat project?
“Als heel bijzonder. Ik ben er al twee keer geweest en ik vond het aan de ene kant heel erg leuk, maar aan de andere kant ook wel heel heftig om de situatie te zien waarin de gehandicapten leven. Het heeft ook even moeten ‘bezinken’ voor ik een tweede keer ging, maar die tweede keer wist ik wel beter wat ik kon verwachten.”

Wat was voor jou een bijzonder moment toen je daar was?
“Ik vond het heel mooi om met de bewoners te ‘snoezelen’. Hierbij worden de zintuigen van de kinderen geprikkeld. Zo hadden we boa’s, glitterstaven en sprietachtige lampen waarmee we langs de zwaarder gehandicapte kinderen gingen. Het is dan heel bijzonder om bij hen een glimlach op het gezicht te zien, terwijl je daarvoor maar moeilijk contact met hen kon maken.”

Welke projecten heeft Wij Helpen Daar nog meer?
“Een verzorgingstehuis voor ouderen die niet meer in staat zijn voor zichzelf te zorgen en een tehuis voor kinderen die om verschillende redenen niet meer bij hun ouders wonen. Deze projecten zijn met name bedoeld om mensen, al dan niet met een beperking, de aandacht te geven die zij verdienen en hen op deze wijze een fijne tijd te bezorgen. Daarnaast is er nog een verzoeningskamp voor jongeren. Het doel van dit kamp is om jongeren met elkaar in contact te brengen en zo spanningen en vooroordelen weg te nemen, die na de oorlog nog altijd heersen in de Balkan.”

Wanneer ben je voorzitter geworden?
“In 2008 kwam ik een collega van Stamnica tegen die naast haar coschappen het bestuur in was gegaan. Ikzelf studeer net als zij geneeskunde en dacht: als zij het kan, dan kan ik het ook! Toen ben ik eerst bestuurslid ‘intern’ geworden en daarna voorzitter.”

Heb je al veel van je voorzitterschap geleerd?
“Jazeker, heel veel! Met name het samenwerken, maar dat had ik ook vorig jaar al toen ik lid intern was. Ik dacht van tevoren dat ik dat best kon, maar ik ben nogal perfectionistisch en het is dan heel leerzaam om ook anderen de ruimte te geven waardoor niet alles precies gaat zoals ik denk. Daarbij heb ik ook veel geleerd in het geven van leiding en hoe het in z’n werk gaat om bijvoorbeeld een subsidieaanvraag te doen.”

Wat motiveert je om je als bestuurslid in te zetten voor stichting Wij Helpen Daar?
“‘Leuk’ is misschien niet echt het juiste woord, maar ik vond het vooral een hele inspirerende ervaring om daarnaar toe te gaan en ik wil ook andere studenten die ervaring geven. Je hoeft als vrijwilliger niet persé naar Afrika voor schrijnende situaties, die vind je ook in Europa. Daarbij wilde ik graag iets doen naast m’n studie en Wij Helpen Daar is een goed doel, waardoor ik deze keuze heb gemaakt. Het is gewoon geweldig om diegenen een mooie tijd te bezorgen, voor wie dat niet zo vanzelfsprekend is.”

Hoe verzamelen jullie geld om de stichting draaiende te houden?
“We proberen fondsen te werven, maar dat loopt steeds verder terug. Dit jaar hebben we wel een collectevergunning gekregen van de gemeente Leiden, waardoor we van 28 juni t/m 4 juli kunnen collecteren. Daarnaast zorgt elke groep die een project gaat bezoeken voor minsten één actie. Dit jaar worden er o.a. benefietdiners georganiseerd en is er een high tea.”

Hoe worden deelnemers voorbereid op hun bezoek aan de Balkan?
“De deelnemers komen per project een aantal keer samen om elkaar te leren kennen en de activiteiten voor het project voor te bereiden. Daarnaast is dit jaar ook een groepje naar het Joegoslavië Tribunaal geweest. Verder organiseren we voorafgaand aan de projecten taalavonden om de deelnemers een beetje wegwijs te maken in het Servokroatisch. Ze kennen dan een aantal simpele woordjes wat bewoners van de tehuizen erg waarderen.”

Is de taal een barrière in de omgang met bewoners?
“Ondanks de woordjes uit de les verloopt de communicatie vooral via handen en voeten. Op onze site staat een filmpje waarop een deelnemer en een bewoner met elkaar lijken te praten, terwijl ze elkaars taal niet spreken. Dat is heel mooi om te zien dat taal toch geen barrière hoeft te zijn.”

Hieronder vind u het overzicht van de inbraken uitgezet over de straten van Leiden. Iedere maand is gemerkt door een andere kleur; augustus = rood, september = geel, oktober = rose, november = paars, december = blauw, januari = groen, februari = wit, maart = oranje, april = zwart, mei = donkerblauw.

Sife is een organisatie die in 40 landen over de hele wereld actief is. De organisatie wordt geleid door studenten die zich vrijwillig inzetten voor een betere samenleving, daarbij wordt nauw samengewerkt met het bedrijfsleven.
De stichting Sife Leiden zet zich in voor ontwikkelingssamenwerking, ze zetten zich vooral in tegen armoede door het steunen van lokale initiatieven in Bolivia en Madagaskar.

Op dit moment zijn er ongeveer 30 studenten actief binnen Sife Leiden. Een van deze leden is Lieke van Schouwenburg, zij leidt het project ‘Jailhouse Rock’ in Madagaskar. Dit project richt zich, zoals de naam al zegt, op een gevangenis in Madagaskar. Er worden daar weinig initiatieven genomen om gevangenen bagage mee te geven zodat zij op een goede manier terug kunnen keren in de samenleving. Samen met lokale organisaties zet Lieke, en andere Sife leden, zich in om het uitzicht op een baan voor deze gevangenen te vergroten. Zo heeft een groep jonge gedetineerden Franse les gekregen, want het spreken van Frans vergroot de kans op een baan. Daarnaast zijn lokale bedrijfjes bezig met het leren van een vak aan de gedetineerden. De contacten met deze bedrijfjes zijn allemaal gelegd onder leiding van Sife Leiden. De gedetineerden leren een vak en de beginselen van het ondernemerschap. Door het aanleren van deze vaardigheden hebben de gedetineerden betere toekomstperspectieven.

Lieke werd in 2009 actief bij Sife. “Buiten het feit dat het natuurlijk heel leerzaam is, vind ik het heel belangrijk dat ik op deze manier iets kan betekenen voor een ander”, vertelt zij. Eind februari bezocht zij het project in Madagaskar. “Omdat we op afstand aan het project werken is het van belang om zo nu en dan het project van dichtbij te zien. Ik communiceer altijd per mail met de partnerorganisaties ter plekke, maar als er belangrijke beslissingen moeten worden genomen dan is het veel handiger om dat ‘live’ te doen.”
Het project in Madagaskar kent verschillende fases. De eerste en de tweede fase zijn inmiddels voltooid door de groep deelnemers. In de eerste fase kregen de deelnemers drie maanden Life Skills Training, hierin leren de gevangenen van alles over hoe om te gaan met anderen, over gevoelens van angst en woede en hun zelfvertrouwen. In de tweede fase kregen zij drie maanden Franse les.
“Deze deelnemers hebben we een diploma uitgereikt. Het was een mooi moment, de gevangenen zijn echt gemotiveerd en zo kunnen we hen belonen voor hun inzet en ze nog extra aanmoedigen.” Bij deze diploma uitreiking waren ook journalisten en een afgevaardigde van het ministerie van Justitie aanwezig. Lieke vertelt mij dat dit erg belangrijk is, zo krijgt het project namelijk ook binnen de regio meer aandacht.

Lieke vertelt mij veel over haar ervaringen in Madagaskar. “Op mijn tweede dag in Antananarivo bezocht ik de gevangenis samen met de leidster van de lokale partnerorganisatie. Hoewel ik had verwacht dat de omstandigheden erg slecht zouden zijn, was ik echt in shock. Het aantal vrouwelijke gedetineerden is niet zo groot en dit gedeelte is dan ook redelijk georganiseerd. Bij de mannen is dit een heel ander verhaal. Het is er overvol en er is onvoldoende capaciteit om de gedetineerden voldoende faciliteiten te bieden. Zo krijgen de mannen slechts één maaltijd per dag, liggen ze met gemiddeld 90 gedetineerden in een veel te kleine slaapzaal en er zijn bijna geen activiteiten waaraan ze kunnen deelnemen, zo zegt Lieke. “Het maakt me erg bewust van het feit dat ik bezig ben met een goed project, want ook met deze mensen moeten we met respect en op een menswaardige manier omgaan.”

Een zieke teddybeer (Foto: Chrissy Morin, via Flickr)

Ieder jaar wordt er in Nederlandse universitaire medische centra een teddyberenziekenhuis gevormd waar kleuters met hun zieke knuffels langs kunnen komen. Hier staan honderd studenten paraat die als berendokter de diertjes weer beter kunnen maken. De kinderen mogen zelf bedenken wat de knuffel mankeert en hoe dit verholpen kan worden.

Veel kinderen vinden het ziekenhuis beangstigend. Het doel van dit initiatief is dan ook om kinderen te laten zien hoe het is om in een ziekenhuis te zijn en de eventuele angsten hiervoor weg te nemen. Tegelijkertijd leren de studenten om met kinderen en hun eventuele bangheid om te gaan.

De kinderen zullen na een vraaggesprek met de huisarts over de ziekte van de knuffel worden doorverwezen naar een gipsmeester, chirurg of radioloog. Na de behandeling kan het kind samen de knuffel een geneesmiddel ophalen bij de apotheek.

Het project Teddy Bear Hospital is geïnitieerd door twee internationale studentenverenigingen van de studie Geneeskunde. Op het evenement zullen naar verwachting 850 kleuters van diverse basisscholen uit Leiden en Oegstgeest afkomen.

In onderstaande diagram is te zien dat jongvolwassenen zich vooral vestigen in districten als Binnenstad Noord en Zuid en het Bos- en Gasthuisdistrict.

Nieuwe woningen
Het is niet verbazingwekkend dat de gemeente Leiden te kampen krijgt met woningnood onder studenten en afgestudeerde starters. De zogenaamde dubbele vergrijzing werkt ook niet mee en bovendien verlaten jaarlijks steeds minder mensen de stad. In de breedte heeft de gemeente weinig mogelijkheden om uit te breiden. Dit zorgt er voor dat de nieuwe woningen moeten worden gevonden in bestaande ruimtes. Hieronder is af te lezen in welke Leidse districten wordt gewerkt aan nieuwe woningen. (Deze gegevens stammen uit 2009.)

Meerjarenontwikkelingsprogramma
Uit het bovenstaande blijkt dat er aan woningen wordt gewerkt waar het nodig is, namelijk in de districten die het meest populair zijn onder studenten. Uit het Meerjarenontwikkelingsprogramma van de gemeente Leiden staat dat haar prioriteit de komende vijf jaar ligt bij het versterken van de historische binnenstad. Dit wil zij realiseren door meer woningen boven winkels te vormen en de omliggende wijken door middel van één groene singelrand met het centrum te verbinden. Voor de ruimtelijke investeringen in de stad heeft de gemeente twaalf miljoen euro uitgetrokken.

Giovanni komt uit de omgeving van Napels en heeft een grote passie voor Nederland en onze taal. Precies een jaar geleden ging hij op studiereis naar Nederland en dat trof hem zo, dat hij besloot een half jaar in Leiden te studeren, ,,omdat het zo’n leuke en rustige stad is”.

Het aantal buitenlandse studenten dat naar Nederland komt neemt elk jaar met 8 procent toe. Uit recentelijk onderzoek van Bart Rienties van de Universiteit Maastricht is echter gebleken dat zij niet zo tevreden zijn over hun sociale leven. Ze missen aansluiting bij de Nederlanders en leven in een gesloten wereld.

En Giovanni? Die heeft zijn ,,Italiaanse kolonie”, zoals hij het noemt, gevonden en praat maar weinig Nederlands: ,,Er zijn in Leiden heel veel internationale studenten. Ik ga uit met Hongaren, Syriërs, Spanjaarden, Italianen, noem maar op. Wij praten allemaal Engels. Heel soms zijn er wel wat Nederlanders bij en dan praat ik ook Nederlands. En in de winkels praten ze in het Engels terug.”

De integratie tussen buitenlandse en Leidse studenten is volgens Giovanni niet groot. ,,Op de universiteit zijn de studenten altijd aardig en behulpzaam, ze maken wel eens een praatje met me. Maar het lijkt alsof de Nederlanders daarbuiten niet met ons willen omgaan”, vertelt hij. De buitenlandse studenten leven in hun eigen wereld.

Giovanni heeft de introductiedagen van de universiteit gemist, maar dankzij het internationale studentennetwerk ISN heeft hij heel veel mensen ontmoet. ,,ISN heeft veel voor ons gedaan. Via hun activiteiten heb ik mijn vrienden hier gevonden. Nu doe ik daar niets meer mee.” Hij gaat zelfs niet meer naar de internationale studentenavond in café Einstein, een bekend fenomeen. ,,Het is daar veel te druk. Wij organiseren zelf onze etentjes en feesten.”

In het vorige academisch jaar waren er 76.000 studenten in Nederland. Een jaar daarvoor waren dat er 70.000, volgens cijfers van het Nuffic, een Nederlandse organisatie voor internationale samenwerking in het hoger onderwijs. Giovanni kan de toename niet verklaren. ,,Maar misschien willen de studenten een beter leven dan in eigen land. Nederland is een land waar alles goed lijkt te gaan.”

Hij is hier in het kader van het Erasmus-programma, een Europese uitwisseling tussen universiteiten. Hij volgt colleges over Nederlandse letterkunde en is tevreden over de universiteit: ,,Het niveau is hier hoog en de docenten werken heel hard. In het begin was het moeilijk om Nederlandse colleges te volgen, maar nu gaat het beter. Ik ben ingeburgerd”, zegt hij lachend en hij gebruikt een term die hij pas heeft geleerd.

Met dat inburgeren heeft de Universiteit Leiden nauwelijks geholpen, betoogt Giovanni. ,,De universiteit helpt je alleen bij huisvesting en doet verder niets.” Maar dat geeft niet, want hij weet geen antwoord op de vraag wat er in Leiden zou moeten veranderen om het leven voor een Erasmus-student leuker te maken. Na lang nadenken is het enige wat hij zegt: ,,Het ‘Erasmus-leven’ is hier is fantastisch. Het is er trouwens ook veel beschaafder en rustiger dan Napels, waar een complete chaos heerst.”

Is er dan niets dat beter kan? Giovanni: “Tja, hier zie je ’s nachts niemand op straat. Cafés sluiten hun terrassen om twaalf uur en dat is voor mij onbegrijpelijk. Het is hier nu toch ook warm? In Napels loopt iedereen ‘s nachts op straat met flessen drank en stukken pizza”. Dan grijnst hij. ,,Dat kan in Nederland één keer per jaar: op Koninginnedag.”

De fusie van de Hooigracht 12/14

Bas woont al acht jaar in het pand aan de Hooigracht, “Sinds ik er woon is er nog nooit onderhoud uitgevoerd.” Een jaar geleden leverden de (toen nog 17) bewoners een lijst met mankementen in bij de SLS, “Kalk dat uit de muren kwam, lekkages, koude douches, rottende kozijnen, noem maar op,” vertelt Raquel Clotet-Sala (24), studente Nederlands. De bewoners dreigden de stichting in gebreke te stellen als er niet snel iets aan het pand werd gedaan. Zij werden uitgenodigd gezamenlijk op gesprek te komen en de kaarten werden op tafel gelegd: er zou groot onderhoud worden gepleegd, helaas pasten de huidige bewoners niet in het plan.

Al sinds 1975 wonen er studenten in het voormalige gas- en elektriciteitsgebouw. Het is echter ook al minstens tien jaar bekend dat SLS een pachtcontract heeft met de gemeente, wat inhoud dat ze het pand mogen exploiteren maar niet de eigenaar zijn. Om het pand weer in goede staat te laten verkeren moet groot onderhoud worden uitgevoerd. “Ons is verteld dat een kamer zo’n €600 per maand zou kosten na een verbouwing,” meldt Raquel. Toch sluit SLS de mogelijkheden van een bestemming als huisvesting niet uit, mogelijk in combinatie met maatschappelijke doeleinden.

Zulke hoge huurprijzen duiden mogelijk op het realiseren van zelfstandige huurwoningen in het pand. “Uit door ons uitgevoerd marktonderzoek is gebleken dat er vooral behoefte is aan zelfstandige woningen. Maar we kijken zeker niet alleen naar mogelijkheden om deze te realiseren,” vertelt Tamara Laman van SLS. De bewoners van de Hooigracht hebben hier wel een woordje over klaar: “Het zou jammer zijn als meer van dit soort huizen verdwijnen,” vertelt Raquel, “je leert er een hoop van, samenwonen met types die je anders niet had leren kennen bijvoorbeeld.” Ze vindt dat er een soort ‘community’ ontstaat binnen een groot studentenhuis. “Mensen blijven vaak lange tijd wonen in zo’n studentenhuis,” zegt Bas, “elk jaar kwamen er bij ons zo’n drie kamers vrij, een plekje voor een nieuwe student.”
Momenteel wonen er nog maar een paar studenten op de Hooigracht, de meeste hebben al een andere woning gevonden dankzij de overgangsregeling van SLS.

De stichting laat weten dat het niet hun intentie is om studentenhuizen te laten verdwijnen uit Leiden. “We willen juist groei, vooral met het al bestaande kamertekort.”

De laatste bewoners van de Hooigracht zijn blij met de maatregels die SLS heeft getroffen. Hoewel zij goede herinneringen hebben aan het pand op de Hooigracht kijken ze uit naar een eigen woning zonder gebreken.

Iedere nacht bleef het USC geopend en leverde AEGEE een surveillant, om de studenten een slaapplaats te kunnen bieden. Sinds de gedeeltelijke heropening van het luchtruim van afgelopen maandagavond hebben bijna alle jongeren een vlucht terug naar huis kunnen boeken, behalve 8 Griekse studenten. Zij wachten nog even en verwachten dit weekend weer naar huis te kunnen.

De Universiteit Leiden stelde voor de afgelopen dagen een medewerker aan om de studenten iedere dag bezig te houden. “Ze hebben onder andere de Keukenhof en de Tweede Kamer bezocht, allemaal op kosten van de universiteit”, zo zegt Jerry Chen, 1 van de organisatoren van de vierdaagse ledenvergadering.

Een van de veertig tenten op het universitair sportterein

Uit praktische overwegingen zijn de deelnemers in een tentenkamp ondergebracht op het universitair sportterein. In elke tent,geschikt voor achttien personen, bevindt zich een klein kacheltje .

“Het is een soort van paddestoelnetwerk”, vertelt Sander Hees, voorzitter van AEGEE. “Zodra de generator afslaat is er gelijk een groot aantal heaters dat uitvalt”. Een klein aantal deelnemers is op zoek gegaan naar een hotel of andere slaapplek.

De organisatie hoopt het probleem vanmiddag te hebben verholpen.

Het is repetitieweekend en het Augustijns Theater zal de nieuwste voorstelling ‘Moulin Rouge’ voor het eerst in haar geheel doorlopen. Meer dan vijftig enthousiastelingen hebben zich de afgelopen maanden ingezet voor de musical, waarvan een groot deel nu aanwezig is. Regisseuse Toi van Gelder is erg tevreden met de groep: ‘Iedereen is gemotiveerd en wil zich inzetten. Ik wil met hen proberen een voorstelling van hoog niveau te produceren, beter dan wat je doorgaans van een groep studenten verwacht.’

Talent
Het gezelschap bestaat sinds 2008 en is een zogenaamde ‘sub’ van de Leidse studentenvereniging Augustinus. Iedereen die zich aansluit bij deze subvereniging heeft een gedeelde interesse: theater. Het begon allemaal met de musical ‘Chicago’, twee jaar geleden georganiseerd ter ere van het 23ste lustrum van Augustinus. De voorstelling was een daverend succes en het idee voor een heus theatergezelschap was geboren. Marije van Rest is een van de initiatiefnemers en is nu voorzitter van het Augustiijns Theater: ‘Er is veel talent aanwezig onder studenten, waar in Leiden helaas maar weinig mee werd gedaan. Je kon alleen je ei kwijt bij kleine toneelclubjes, die afentoe op de eigen vereniging iets opvoerden. De kans om mee te spelen in een grote productie kreeg je maar zelden. Met het Augustijns Theater brengen we daar verandering in.’

Het gezelschap zorgt voor veel afwisseling. Zo werd in 2009 de Griekse tragedie ‘Antigone’ opgevoerd, wat voor veel studenten een eerste kennismaking met toneel was. Zangtalenten verenigden zich daarnaast in de Showzanggroep en kregen de kans om meerdere malen op te treden. Dit jaar gaat alle aandacht naar de musical Moulin Rouge, waarin zowel de dans-, zang- als toneelliefhebbers hun aandeel hebben. Ook het muzikale talent wordt niet vergeten: bij de musical hoort een professionele band, compleet met dirigent. ‘Deze veelzijdigheid is een belangrijk kenmerk van het Augustijns Theater. We willen iedereen de kans geven zijn of haar talent te benutten en doen het liefst producties waar zo veel mogelijk studenten aan mee kunnen werken’, vertelt Van Rest.

Tot in de vroege uurtjes
Er zit behoorlijk wat werk in een dergelijke voorstelling. Ruim een half jaar lang zijn de bestuursleden van het gezelschap samen met het aangewezen productieteam druk in de weer met de voorbereidingen. Ellen Berkhout, die naast productieleider ook regie-assistent van de musical Moulin Rouge is, vertelt: ‘Als het stuk eenmaal gekozen is, wordt er een commissie aangewezen die zich met het script gaat bezighouden. Daarnaast zoeken we professionele begeleiding, zoals een regisseur en een zangcoach, om de boel in goede banen te leiden. Na de audities houden we algemene repetities en krijgt iedereen de kans te laten zien wat hij of zij kan, zodat de rollen eerlijk verdeeld kunnen worden. Voor een musical als deze zijn we vervolgens zeker negen maanden aan het oefenen.’

En al die uren oefenen, dat schept een band. Want naast de gedeelde passie voor theater ontstaan er ook vriendschappen en vormt de cast inmiddels een hechte groep. Regisseuse Toi van Gelder vind dat een mooie kant van theater maken: ‘Het is heel belangrijk dat we naast het harde werken ook plezier maken. Er moet gelachen worden en iedereen moet het naar zijn zin hebben’. De wekelijkse repetities worden dan ook regelmatig afgesloten met een borrel, die tot in de vroege uurtjes kan duren.

Bombarie
‘Moulin Rouge belooft een groot spektakel te worden’, vertelt hoofdrolspeelster Heleen Verviers enthousiast. ‘Veel bombarie, knallende kleuren, te gekke dans…ik hoop dat de mensen hun ogen uit zullen kijken.’ Het verhaal gaat over de courtisane Satine, de ster van de Parijse nachtclub ‘Moulin Rouge’. Ze wordt verliefd op de arme schrijver Christian, die haar hart weet te veroveren met zijn dichtkunst. Een jaloerse hertog en slopende ziekte staan hun liefde echter in de weg…

Op 2, 3 en 4 juni zullen de studenten de musical opvoeren in het LAK-theater. Vanaf begin mei kunnen de kaarten besteld worden op de website www.augustijnstheater.nl.

De problemen rond de schoonmaak van het sanitair op onderwijsinstellingen is al vele jaren een discussiepunt

De opdrachtgevers, waar onder ook universiteiten, zouden bezuinigen op de kosten van de schoonmaak. Op de Universiteit van Amsterdam pikten de schoonmakers het niet langer, sinds woensdag 7 april hebben zij het werk ook neergelegd. Eerder legden de schoonmakers van de Vrije Universiteit het werk al neer.

‘Stalactieten van kauwgom’
Op de Universiteit Leiden zijn de schoonmakers nog gewoon aan het werk. Zij lijken geen last te hebben van de bezuinigingen. Al schiet de kwaliteit van hun werk volgens sommige studenten wel te kort. Studenten van de faculteit geesteswetenschappen zijn niet te spreken over de hygiëne van de toiletten en hun werkplekken. Plakkerige computertafels en stinkende toiletpotten komen de studenten met regelmaat tegen. Roos Emans (21): “Als ik op maandag naar het toilet ga en ik ga dinsdag weer, dan kom ik hetzelfde vuil tegen als die dag daarvoor.”

Toch vinden de meeste studenten de toiletten nog het minst vies blijkt na een rondgang door de school. De computerruimten worden het slechtst beoordeeld: “Toen ik een keer de stekker van mijn laptop in het stopcontact onder de tafel wilde doen kwam ik stalactieten van kauwgom tegen, het is te vies voor woorden”, licht een student toe die liever anoniem blijft. Joey Ezechiels (22) durft wel uit te komen voor zijn mening: “De toiletten zijn voldoende voor een noodgeval, maar ze kunnen zeker schoner. De muizen en toetsenborden moeten wel vaker schoongemaakt worden, daar zitten zoveel bacteriën”. Of de universiteit veel klachten ontvangt over de schoonmaak kan de desbetreffende afdeling niet vertellen, er zijn geen cijfers bekend bij de instelling.

Algemeen probleem
Schoonmaakbedrijf GOM is verantwoordelijk voor de schoonmaak op de universiteit. Zij maken één keer per dag de toiletten, waar honderden studenten per dag gebruik van maken, schoon. De computerruimten zijn drie keer per week aan de beurt. Op de vraag hoe het komt dat er niet meerdere keren wordt schoongemaakt geeft de schoonmaakafdeling van de Universiteit liever geen reactie.

Het blijkt niet alleen een probleem te zijn op de Universiteit in Leiden. Ook andere Universiteiten en onderwijsinstellingen schieten te kort in hun schoonmaak. Uit het jaarlijkse facilitybelevingsonderzoek van onderzoeksbureau Integron onder 4.400 werkenden in verschillende sectoren, bleek in 2009 dat de schoonmaak van sanitair het grootste aandachtspunt is. In het onderwijs is de waardering voor de schoonmaak verreweg het laagst. De schoonmaak van de werkplek scoort in die sector met een 5,5 zelfs nog iets lager dan die van het sanitair (5,8).

Op de Radboud Universiteit Nijmegen stroomden er in 2009 vele klachten binnen over de slechte schoonmaak. Ook de Universiteit Twente moet het schoonmaakprogramma aanpassen nadat uit een tevredenheidsonderzoek in 2009 de schoonmaak van het sanitair laag beoordeeld werd. Op basisscholen gaat het er niet veel beter aan toe. Het Ministerie van Onderwijs voerde vorig jaar een onderzoek uit naar de schooltoiletten. Bijna driekwart van deze toiletten werd slecht schoongemaakt.

De hygiëne van het sanitair en computerruimten op onderwijsinstellingen lijkt dus een terugkerend probleem in Nederland. Misschien moet het toekomstige kabinet zich nog even buigen over de plannen voor nog meer bezuinigingen.

De stakende schoonmakers zijn in ieder geval nog niet van plan hun strijdbijl te begraven, afgelopen maandag demonstreerden zij in Den Haag en dinsdag werd schoonmaakbedrijf CSU in Uden verrast door honderden demonstrerende schoonmakers.

Foto: Tino m (via Flickr)

Afgelopen woensdag (7 april) organiseerde het Leids Universitair Centrum voor de studie van Islam en Samenleving (LUCIS) een debatavond over de interpretatie van de koran. De Leidse arabist Ronald Kon interviewde deze avond de koranwetenschapper Nasr Abu Zayd en het publiek werd uitgenodigd om zich te mengen in de discussie. ‘Het doel van deze avond is om uit de academische ivoren toren te klimmen en het debat te verplaatsen naar het publieke domein,’ vertelt Kon, ‘Abu Zayd zal proberen fouten in het publieke debat te verbeteren.’

Abu Zayd werd in 1943 in Tanta, Egypte geboren. Op achtjarige leeftijd kende hij de koran al uit zijn hoofd. Zijn vader wilde niet dat hij de academische wereld in zou gaan, maar hij deed dit uiteindelijk toch. In 1995 kwam hij in grote problemen met de religieuze autoriteiten in Egypte. Door zijn visie op de koran als religieus werk dat gezien en geïnterpreteerd moet worden in een historische en culturele context, werd Abu Zayd als afvallige gezien: ‘Mijn droom werd een nachtmerrie’.
De Egyptenaren verdeelden zich vervolgens in twee kampen: pro-Abu Zayd en anti-Abu Zayd: ‘Het was een verschrikkelijke periode, mijn foto stond in elke krant. In de supermarkt haalden mensen hun wenkbrauwen op als ze me zagen óf ze groetten me juist. Midden op straat moest ik vragen beantwoorden. Uiteindelijk ben ik Egypte zélf ontvlucht en naar Nederland gekomen, het werd na het vonnis van de rechter onmogelijk om te blijven, ik werd overal gecontroleerd.’

Terug naar het debat. ‘Er zijn veel misverstanden over de koran,’ vertelt Abu Zayd, ‘niet alleen onder niet-moslims, maar ook onder moslims. Het is een moeilijke tekst en veel zaken moeten steeds weer opnieuw worden uitgelegd. Academici spelen hierin een belangrijke rol.’ Hoe zit het bijvoorbeeld met dat ene zinnetje waar het hele Westerse debat over de koran tegenwoordig door gedomineerd wordt? Het zinnetje waarin staat dat de man de vrouw mag slaan? Volgens Abu Zayd is de vraag naar de positie van de vrouw in de koran veel te simpel: ‘Je moet kijken naar de grotere context van de passage, of zelfs van het hele hoofdstuk. Het debat in de media is alleen gericht op het sensationele’, vertelt Abu Zayd, ‘mensen moeten hier dus niet alleen afhankelijk van zijn om serieuze zaken over de koran te leren.’

Hoewel veel zaken over de interpretatie van de koran aan bod komen tijdens het interview van Kon met Abu Zayd, wordt het al snel duidelijk dat de aanwezigen hadden verwacht duidelijke antwoorden te krijgen van de wetenschapper: ‘Hoe moet ik bepaalde versen uit de koran uitleggen aan Nederlanders zodat het geaccepteerd wordt?’, is bijvoorbeeld een vraag waarop een jonge moslim verwoed een antwoord op probeert te krijgen. Maar Abu Zayd houdt voet bij stuk: ‘Ik ben een leraar en zal niet zomaar pasklare antwoorden aanreiken, dat is geen kennis.’
Een andere aanwezige merkt op dat de mensen in de zaal voor negentig procent in de war waren toen ze aankwamen, maar dat dit aantal nu gestegen is tot honderd procent. ‘Deze mensen hebben antwoorden nodig, ook de moslims! Was het echt Allah die de woorden van de koran in het oor van Mohammed fluisterde?’

Abu Zayd concludeert: ‘Mensen zorgen uiteindelijk voor de betekenis van de koran. De koran is wat er tussen de twee kaften zit, die spreekt niet, het zijn de mensen die spreken. Dit was al heel duidelijk voor vroege moslims.’
Ook Kon probeert aan het einde van het debat nog enige orde in de chaos te scheppen: ‘Dit debat heeft ons geleerd dat het vinden van een antwoord veel te maken heeft met het stellen van de juiste vraag.’ Abu Zayd lacht: ‘Ik ben de gelukkigste leraar als mijn studenten in de war zijn, volgens mij is dat wel gelukt.’

De bof verloopt mild. Mensen hoeven zich dan ook geen zorgen te maken volgens Martijn Sobels van het RIVM. ‘Soms merken mensen niet eens dat ze het virus bij zich dragen. Mensen die ziek zijn kunnen het beste in bed blijven liggen en uitzieken. Net als bij de normale griep.’

Het is opmerkelijk dat het bofvirus weer is uitgebroken. De ziekte komt bijna niet meer voor sinds de vaccinatie tegen de bof in 1987 is opgenomen in het Rijksvaccinatieprogramma. Een groot deel van de getroffen studenten was gevaccineerd. ‘Er kan sprake zijn van een afnemende immuniteit, maar het kan ook zijn dat het vaccin bij sommige mensen nooit goed is aangeslagen’, aldus Vermaas. ‘We raden studenten aan die nog niet volledig gevaccineerd zijn, alsnog een vaccinatie te halen.’

De ziekteverschijnselen van de bof zijn koorts en opgezwollen wangen en speekselklieren. De GGD Hollands Midden heeft studentenverenigingen en de Universiteit Leiden geïnformeerd over de bof, maar zij hoeven geen maatregelen te nemen. Het vermijden van contacten is niet zinvol, omdat de bofpatiënt vóór het krijgen van klachten al besmettelijk is. Daarnaast heeft een derde van de patiënten geen typische symptomen.

De werkgroep Johan Picardt houdt zich vooral bezig met de Prehistorie en waren de initiatiefnemers van de Historische Ambachtenmarkt, waarop verschillende vroeg historische ambachten worden gepresenteerd. Voorzitter Mareille Arkesteijn (25): “Dit is de eerste keer dat wij zoiets organiseren. Studenten van Archeologie en andere studierichtingen die geïnteresseerd zijn in Archeologie komen langs, maar de markt is open voor alle geïnteresseerden.” Ook omwonenden nemen een kijkje. Sibby Hiemstra is zo’n bezoeker. Ze woont met haar gezin in Leiden. Haar zoontje komt enthousiast naar haar toe om te vertellen dat hij zonet een bijlpunt heeft geslepen tijdens een workshop. Sibby: “Met mijn kinderen ga ik ook weleens naar het Archeon. En op vakantie gaan we weleens kamperen. Dan maken de kinderen zelf een houtvuur, een vuur zonder lucifers.”

Het maken van vuur door twee stenen tegen elkaar te wrijven

Het leven in de vroege tijd
Mensen in de Prehistorie maakten vuur door twee stenen tegen elkaar aan te wrijven. Op de markt wordt dan ook een workshop ‘vuur maken’ gegeven. Bezoekers blijven staan, doen zelf mee aan de workshop of lopen door naar een andere stand. Dieuwke Ingenegeren (24), masterstudent Archeologie: “Ik vind het intrigerend dat er mensen zijn geweest die zonder elektriciteit leven, maar van wat de natuur te bieden heeft.” Ondertussen maakt ze een kluwe van wol.
Vanuit de luidsprekers komt Spaanse Middeleeuwse muziek. Er brandt een vuur dat gestookt wordt met blokken hout, en op een stenen vuurtje worden hazelnootkoekjes gebakken. Verschillende vroeg historische tijden worden op deze markt geconcretiseerd, van Prehistorie tot de Vroege Middeleeuwen.

Historische keuken
Een groep eerstejaars dringt zich rond de stand met de Historische Keuken van Claudia Vandepoel om een eeuwenoud recept te proeven. Op tafel ligt een menukaart en een aantal etenswaren afkomstig van oude recepten, zoals Romeins brood met pastinaakragout, boekweit met brood uit het Middeleeuws St. Agnietenklooster en spelt. De Historische Keuken levert op locatie maaltijden uit het verleden. De keuken maakt gerechten tot en met de tijd van Napoleon. Veel hedendaagse ingrediënten, zoals tomaten, aardappels, paprika en maïs worden in haar gerechten niet gebruikt. Deze gewassen kwamen immers pas lang na de ontdekking van Amerika richting Noord-West Europa.

Dieuwke Ingenegeren maakt een kluwe van wol

Steentijdtechnieken
Op de markt wordt het gebruik van oude steentijdtechnieken gedemonstreerd. Iris Kaihatu (19), eerstejaars Archeologie maakt hangertjes van botten en geweien die ze vijlt en polijst tot esthetische figuren. Iris: “Ik werk nu met koeienbot, afkomstig van de ribben van geslachte koeien.” Dergelijk ruw materiaal wordt ingekocht door de Faculteit Archeologie voor ‘Experimentele Archeologie’ waarbij dit materiaal wordt bewerkt met oude werktuigen zodat studenten meer over het werkproces kunnen leren.
Diederik Pompstra (35) is een oud-student die zich professioneel bezig houdt met oude werktuigen en richtte vijf jaar geleden een eigen commercieel bedrijfje op: ‘Het Stenen Tijdperk’. Hij maakt replica’s voor tentoonstellingen in musea, geeft practica op universiteiten en verzorgt cursussen en demonstraties van de uiteenlopende steentijdtechnieken.

Kleding
Op de markt is er ook veel aandacht voor het maken van kleding. Annemieke Verbaas (28), afgestudeerd archeoloog werkt met leer en andere materialen. “Het is een uit de hand gelopen hobby.” Ze presenteert de leerlooier en is bezig de huid van een konijn schoon te maken met een vuurstenen schrapertje om de vliezen van binnen te verwijderen. “Je kunt looien met eieren, hersenen en urine. Ze zeggen wel dat elk beestje genoeg hersenen heeft om zijn huid te looien.” Terwijl ze het werkproces uitlegt, gooit haar collega een plakje zalm op tafel om schoon te maken.

Bezoekers zijn geïnteresseerd in de producten van de leerlooier

Geheim recept
Carry Tuijnman-Tuijl (51) weet alles over textiel en heeft een eigen atelier. Ze bestudeerde boekjes uit de jaren ’70. “Toen was het kruidenverven in de mode.” En kwam zelfs achter het geheime recept om de blauwe kleur van het wedeplantje te krijgen.

Carry Tuijnman-Tuijl kent een geheim recept

Op de markt staan dus zowel studenten als professionals die zich hebben verdiept in de vroege historische tijd. Voor de meesten is het ‘een uit de hand gelopen hobby’. Mereille: “De Historische Ambachtenmarkt was een succes. Iedereen was enthousiast. Volgend jaar willen we zoiets weer organiseren!”

In de rij voor een handtekening van Ayaan Hirsi Ali

Het kostte een kleine twee uur wachten en een rijk scala aan beveiligingsmaatregelen, maar dan kregen de zo’n 150 aanwezige studenten ook wel wat tijdens de opnames van ‘Ayaans’ College Tour: een pittig debat met soms hoogoplopende emoties.

Feestbeest
Het programma NOVA College Tour heeft met presentator Twan Huijs al diverse universiteiten aangedaan om studenten de kans te bieden om met een prominent figuur in debat te gaan. Ditmaal was het de beurt aan studentenstad Leiden. In eerdere edities gingen onder andere de Dalai Lama, de hoogste baas van Microsoft en oud-minster van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten Madeleine Albright, Hirsi Ali al voor als hoofdgasten van het programma.

Ayaan Hirsi Ali, oud-politica en voorvechtster van vrouwenrechten, is tegenwoordig woonachtig en werkzaam in de Verenigde Staten en bezoekt Nederland voor de promotie van haar nieuwe boek ‘Nomade’. Hirsi Ali studeerde in de jaren ’90 politicologie aan de Universiteit Leiden en blikte tijdens de opnames van het tv-programma vaak terug op een mooie studietijd. “Het is ontzettend leuk om terug te zijn in Leiden, maar ook vreemd. Ik stond toentertijd niet zo in het middelpunt van de belangstelling als nu. Ik was een feestbeest, maar wel een serieuze studente. Mijn geest opende zich pas echt in Leiden”, aldus Hirsi Ali.

Beledigd
Na jaren van afwezigheid, kwam Hirsi Ali dus even terug naar ‘het bolwerk van de vrijheid’ zoals het motto van de universiteit Leiden luidt. Henk Dekker, hoogleraar Politieke Socialisatie en Integratie, was afgelopen week één van de initiatiefnemers voor een voorbereidende bijeenkomst van Leidse studenten. Dekker: “Je moet wel weten waar je het over hebt als je met Ayaan Hirsi Ali in debat wil. Wij hebben met een selectie studenten van diverse studies gesproken over haar stellingen en een aantal pittige vragen voorbereid.”

De Pieterskerk voor even omgetoverd tot tv-studio

Tulpen
Hirsi Ali toonde zich erg enthousiast over de betrokkenheid van de aanwezige Leidse studenten: “In mijn studententijd interesseerde ik mij helemaal niet voor maatschappelijke of politieke vraagstukken. Mijn tentamens halen, daar draaide het alleen maar om.” Vanuit de zaal kwamen veel politiek getinte vragen, maar een eventuele terugkeer van Hirsi Ali in de Nederlandse politiek lijkt niet te spelen: “Ik ben er achter dat ik meer affiniteit heb met het ‘academische’, waar ik mij nu in de Verenigde Staten mee bezig houdt, dan politiek”, aldus het oud-VVD Tweede Kamerlid.

Hoewel het debat lang bleef steken op verschillende interpretaties van de Koran, waren de meeste deelnemers achteraf enthousiast. Tot teleurstelling van een aantal betrokken studenten, kreeg slechts één van de leden van Hans Dekkers’ voorbereidingsgroep tijd voor het stellen van een vraag. De groep kon na afloop wél rekenen op een exclusieve signeersessie met Hirsi Ali. “Het was een geslaagde bijeenkomst”, aldus Dekker. Hirsi Ali kreeg als afsluiting een toepasselijk Hollands kado overhandigd: een bos van de onlangs naar haar vernoemde ‘Ayaan Hirsi Ali’-tulpen.

De uitzending van NOVA College Tour met Ayaan Hirsi Ali in Leiden is op dinsdag 23 maart a.s. om 21.45 uur te zien op Nederland 3.

Een groot aantal Leidse studenten is getroffen door een virus dat dezelfde symptomen heeft als de zeer besmettelijke infectie de bof. GGD Leiden onderzoekt momenteel of het hier inderdaad om het bofvirus gaat.

Vanaf begin deze week heeft zich een groot aantal studenten met dezelfde klachten gemeld bij GGD Leiden. Veelal allemaal hadden ze last van opgezwollen wangen, koorts en opgezwollen speekselklieren. 

De GGD onderzoekt of het inderdaad om het bofvirus gaat. Veel kunnen ze er nog niet over zeggen. ‘De symptomen lijken inderdaad erg op die van de bof. We onderzoeken door middel van bloed- en speekselafname met wat voor virus we te maken hebben. We kunnen nu nog niets met zekerheid zeggen’, aldus Marjon Boorgaard, medewerkster van GGD Leiden.

Het zou erg opmerkelijk zijn als het inderdaad zou gaan om de bof: de ziekte komt al jaren bijna niet meer voor omdat sinds 1987 de vaccinatie tegen de bof is opgenomen in het Rijksvaccinatieprogramma. Deze geeft bij meer dan 95% van de gevaccineerde bescherming.

Begin volgende week hoopt de GGD uitspraken te kunnen doen.

Zowel DUWO en SLS Wonen, de grootste Leidse huisvesters, zien het tekort groeien. Tweeduizend woningen verwacht DUWO te weinig te hebben voor aankomende studenten. SLS Wonen denkt dat dit getal rond vierduizend ligt.

De organisaties zijn beide in gesprek met de gemeente. Wethouder Van Woensel: “Er zijn diverse besluiten genomen om meer studentenwoningen te realiseren. In de tussentijd blijft de gemeente ook zoeken naar tijdelijke locaties zoals Nieuweroord.” De voormalige zusterflat aan de Rijnsburgerweg wordt verbouwd tot tijdelijke onderkomens. Op Lammenschanspark wordt permanente huisvesting voor tweeduizend studenten gerealiseerd.

De economische crisis lijkt de hoofdoorzaak van het tekort aan beschikbare woningen. Er zijn ten opzichte van voorgaande jaren meer studenten, waardoor de vraag naar woonruimte stijgt.
Een andere factor is het toenemend aantal buitenlandse studenten dat in Nederland komt studeren. Kences rekent op een groei van tien procent naar 50.000 studenten die in 2014 direct huisvesting nodig hebben.

Terrein bij studentencomplex (foto: Lidewij de Gier)

Het terrein krijgt een open karakter met een groene uitstraling. Dat betekent dat de betonnen muur, die het terrein scheidt van de Rijn en Schiekade, zal verdwijnen. Een laag metalen hek met beplanting komt ervoor in de plaats. De recreatieve waarde van het terrein wordt verhoogd door de plaatsing van bankjes.

Ook aan nieuwe parkeergelegenheid voor fietsen is gedacht. De verroeste fietsenstalling wordt vervangen en er komt een mogelijkheid om fietsen te stallen achter een afsluitbaar hek. Daarnaast wordt de verlichting in de fietsenstalling onder handen genomen.

SLS Wonen komt met de opknapbeurt van het terrein nadat het pand zelf de afgelopen jaren grondig is gerenoveerd. “Er is een nieuwe liftinstallatie geplaatst en de kozijnen van het pand zijn vervangen. Nu is het voorterrein aan de beurt”, aldus SLS Wonen.

Afhankelijk van de planning zal de vernieuwing van het terrein omstreeks mei/juni plaatsvinden. Een kleine make-over wordt het niet: de werkzaamheden zullen zo’n 5 tot 6 weken duren.

Uitzicht op de klaagmuur en de Gouden Koepel, twee bestemmingen die de studenten in maart zullen bezoeken (foto: G.J Schussler)

De studenten luisteren aandachtig. Van 7 tot 15 maart zullen zij Israël en de Palestijnse gebieden bezoeken. Pijpers vertelt onder andere over het slot waarin alle besprekingen tussen Israëli’s en Palestijnen gevallen zijn: “De Israëlische regering lijkt minder bereid dan ooit tot teruggave van gebied, het opgeven van nederzettingen en het verplaatsen van de ‘muur’ naar internationaal aanvaarde grenzen.” En het Palestijnse Gezag is volgens Pijpers politiek verzwakt door onderlinge verdeeldheid, de machtstijd tussen Hamas en de PLO en de zorgwekkende corruptie. Helemaal ernstig werd Pijpers toen hij sprak over de dreiging dat Iran een atoommacht wordt. Hoe reageert de internationale gemeenschap hierop, en hoe gaat Israël zich opstellen?

Geen Snoepreisje
De reis wordt georganiseerd door de ‘Academische Commissie’ op initiatief van het huidige bestuur van de vereniging. Casper Roex, student geschiedenis en bestuurskunde, is onder andere verantwoordelijk voor de organisatie: “Het idee van een grote reis speelde al langer, maar dit is het eerste jaar dat het ook daadwerkelijk gebeurt. De reden is dat er eigenlijk best wel veel belangstelling is voor zaken die elders in de wereld spelen. De beste manier om hier meer van te weten is om er zelf heen te gaan. De reis moet interessant, veelzijdig en inhoudelijke zijn. Geen snoepreisje dus!”

Behalve de gebruikelijke must-sees zoals de Dode Zee, de Klaagmuur en de oude stad van Jeruzalem zullen de studenten ook een bezoek brengen aan de Universiteiten van Ramallah en Tel Aviv, aan het vluchtelingenkamp Aida en aan Bethlehem. Dat de studenten naar Israël afreizen is geen toeval verklaart Roex: “Israël is een land waar oorlog en conflict een dagelijkse realiteit is. Iets wat we ons nauwelijks voor kunnen stellen. Daarnaast is er veel ruimte voor discussie en dus participatie. We willen geen toeristentrip, maar een reis waarbij iedereen zelf input kan leveren. Daarom gaan we ook in het land zelf met Palestijnen en Israëliërs in discussie.

Sfeer
Na afloop van de lezing blijft de groep nog even hangen voor wat praktische zaken. Wat moet er allemaal meegenomen worden, en wat moet er vooral thuis blijven? Welke vragen gaan we voorbereiden? Wie beheert de lunchpot? De studenten lijken er zin in te hebben. “Ik ben heel erg benieuwd naar de sfeer die er hangt,” zegt Laura Bordewijk, studente Rechten. “Ik heb zelf eigenlijk helemaal niet zoveel met Israël, maar wanneer zou ik anders nog de kans krijgen het land op deze manier te leren kennen? Ik heb er zin in!”

En terwijl het geroezemoes nog even doorgaat en er onderling word overlegd, hoor ik achter mij iemand stilletjes vragen: “Zouden ze daar ook bitterballen enzo hebben?”

De vereniging verwacht op het meerdaagse studentenfeest Sine Regno per dag gemiddeld 2500 bezoekers. Dit grote aantal vraagt om extra beveiliging. Naast de drugshonden worden ook professionele beveiligingsteams ingehuurd. Zij speuren samen met de honden voordat het feest begint de lege zaal af. Het studentencorps in Amsterdam gebruikt al langer drugshonden voor feesten.

Bij Quintus en Augustinus, twee andere studentenverenigingen in Leiden, komen er geen drugshonden aan te pas. Er worden echter wel maatregelen getroffen. Hoewel er op Augustinus vrijwel geen incidenten zijn voorgevallen de laatste jaren, heeft het toch een ordecommissie opgesteld. De commissieleden krijgen jaarlijks een cursus waarbij zij getraind worden om drugsgebruikers te herkennen aan de deur. Vaak wordt er ook nog externe beveiliging ingeschakeld. De Augustijnse voorzitter Coen Koopman vindt het inzetten van drugshonden veel te ver gaan voor zijn vereniging. Hij vindt dat zo’n strenge aanpak de sfeer aantast en dat het wantrouwen uitstraalt naar zijn leden. Koopman zegt dat de feestgangers zich op Augustinus keurig en gemoedelijk gedragen.

SOS frontman Stefan Beck spreekt de studenten toe

Actiecomité SOS protesteerde vandaag tegen de bezuinigingen in het hoger onderwijs. Zo’n dertig studenten kwamen hiervoor naar het Da Vinci College in de Kagerstraat. De demonstranten overhandigden tijdens hun bijeenkomst onder meer een boek aan staatssecretaris Dijksma (Onderwijs). Oorspronkelijk zou minister Plasterk naar Leiden komen, maar die besloot op het laatste moment uit te wijken naar Rotterdam.

Het actiecomité riep als reactie studenten op om zich aan te sluiten bij protesten in Rotterdam. Voor ieder die niet op tijd geïnformeerd was, gingen de protesten bij het Da Vinci College in afgeslankte versie gewoon door.

Plasterk zou oorspronkelijk naar het Da Vinci College komen voor een werkbezoek. Op het laatste moment besloot hij echter naar Rotterdam af te reizen. Volgens Han Dirks, woordvoerder van de SP Leiden, is Plasterk gevlucht. “Het is een politiek spelletje van de PvdA. Plasterk heeft waarschijnlijk gedacht dat er minder demonstranten zouden zijn in Rotterdam en heeft voor de makkelijkste weg gekozen.” De SP wierp zich de afgelopen dagen nadrukkelijk op als symphatisant van de protesten en was vandaag ook met een afvaardiging aanwezig.

Staatssecretaris Sharon Dijksma was als vervanger van Plasterk naar Leiden gekomen en ging kort met de studenten in gesprek: “Ik vind het goed dat jullie laten zien waar jullie voor staan. Wij staan open om over de situatie te praten en tot een oplossing te komen. Dat laat ik ook wel zien door met jullie te praten hier”.

Dirks overhandigde vervolgens het boek ‘Misdaad en Straf’ van Fjodor Dostojevski aan de staatssecretaris. “Het boek gaat over een jongen die misdaden begaat uit armoede. Iets wat studenten ook zou kunnen overkomen als de basisbeurs afgeschaft zou worden”, legde Stefan Beck, woordvoerder van SOS, de ludieke actie uit.

Dit is pas het begin voor de demonstranten die er aanwezig waren. “Er komt nog meer”, aldus Dirks. “In mei zal er meer bekend worden over de bezuinigingen. Tot die tijd strijden we verder.”

Han Dirks: "De SP Leiden steunt de studenten in de strijd tegen bezuinigingen op onderwijs."

In Utrecht, Amsterdam, Nijmegen en Rotterdam werd de afgelopen dagen al geprotesteerd tegen de bezuinigingen op hoger onderwijs. In Leiden is het vooralsnog rustig, maar morgen komt daar verandering in. Actiecomité SOS roept studenten op om verkleed als zwerver te komen protesteren bij het Da Vinci college, waar minister Plasterk op werkbezoek is.

De studenten kunnen bij hun actie op steun rekenen van de SP Leiden. Naast de lokale afvaardiging van de SP zal ook Tweede Kamerlid Manja Smits aanwezig zijn om de studenten een hart onder de riem te steken. Raadslid Han Dirks: “De SP Leiden steunt de studenten in de strijd tegen bezuinigingen in het onderwijs. Deze bezuinigingen hebben grote nadelige gevolgen voor de maatschappij. Nederland kan niet zonder goed opgeleide docenten of voldoende artsen. De SP is voorstander van goed en betaalbaar onderwijs voor iedereen.”

Na de ingetogen, meer informatieve protesten van afgelopen maandag, probeert SOS nu door middel van een ludieke actie aandacht te vragen voor de bezuinigingen. Door zich als zwervers te verkleden hopen de studenten duidelijk te maken dat een maatregel als het afschaffen van de basisbeurs voor hen grote financiële gevolgen heeft. De demonstraties starten om 14:30 aan de Kagerstraat 7.

Studenten met elkaar in gesprek in het Lipsius

Boze studenten bezetten afgelopen maandag in diverse steden collegezalen om te protesteren tegen aangekondigde bezuinigingen in het hoger onderwijs. Vooral de mogelijke afschaffing van de basisbeurs stuit de studenten tegen de borst. In Leiden blijven massale protesten vooralsnog uit, maar dat wil niet zeggen dat men berust in de huidige snijplannen. “Waarom wordt er niet gewoon een studietaks ingesteld?”

Bij de universiteitsgebouwen in Amsterdam en Utrecht prijken deze week spandoeken met protestleuzen. Op de Universiteit Leiden is echter geen teken van onrust te bespeuren. In het Lipsius gebouw (Faculteit der Geesteswetenschappen) klinkt alleen het vertrouwde geluid van schuifelende stoelen en zoemende laptops. Studenten kauwen rustig hun broodjes of drinken een kop koffie. Door megafoons gebrulde actiekreten zijn hier ver te zoeken.

Werken als postbode

Toch zijn studenten wel degelijk bezig met de bezuinigingen die hen mogelijk boven het hoofd hangen. Manon (18), een eerstejaars studente Latijns-Amerikaanse Taal & Cultuur, reageert fel als haar gevraagd wordt naar de mogelijke afschaffing van haar studiebeurs. “Ik werk nu op vrijdag en zaterdag in een winkel, maar zelfs met dat geld er bij kom ik maar net rond. Als ik daar dan ook nog een huursom bovenop krijg, houd ik helemaal niks over. Ik woon nu nog bij mijn ouders omdat ik het simpelweg niet kan betalen uit huis te gaan.”

Zou ze zonder basisbeurs dan überhaupt nog wel kunnen studeren? “Jawel, maar dan moet ik wel het hele studiejaar in dezelfde outfit lopen of me helemaal suf lenen. Beide ideeën staan me niet aan.” Studiegenote Kim (22) knikt instemmend. “Ik werk nu als postbode om mijn kleding, eten en uitgaan te kunnen financieren. Zonder basisbeurs zou ik twee tot drie dagen in de week erbij moeten werken om rond te komen. En dat naast een fulltime studie.”

Hot issue

Het afschaffen van de basisbeurs is al jaren een hot issue binnen het ministerie van Onderwijs. Het kost op jaarbasis ruim één miljard euro om studenten in hun eerste vier studiejaren financieel te ondersteunen. Na de economische crisis raakte de discussie over het opheffen van de basisbeurs in een stroomversnelling. Er werden op verschillende ministeries ambtelijke werkgroepen ingesteld, om te bekijken waar er binnen de huidige kostenposten gesneden kon worden.

Dat er bezuinigd moet worden op hoger onderwijs staat dus vast. Maar als men zo massaal struikelt over de afschaffing van de basisbeurs, wat zijn dan de alternatieven? Actiecomité SOS verspreidde maandag op ingetogen wijze protestflyers bij de rechtenfaculteit. Woordvoerder Stefan Beck wil zich echter niet uitlaten over een alternatieve bezuinigingspost. “Wij zijn er om deze problemen aan te kaarten en om mensen inzicht te geven in dat probleem. Wij willen vooral studenten informeren en bewust maken.”

Gerard Oosterwijk, voorzitter van de Landelijke Studenten VakBond en student rechten in Leiden, heeft een duidelijker visie op het probleem. “Er zijn veel meer alternatieven die overwogen moeten worden. GroenLinks heeft eerder gepleit voor het invoeren van een studietaks en daar zie ik wel iets in. Het houdt grofweg in dat je meer belasting moet betalen als je gestudeerd hebt.”

Robert-Jan van Ette, duo raadslid van PvdA Leiden en woordvoerder universiteitszaken, deelt de mening van Oosterwijk. “In Australië voeren ze al een tijd een soort ‘belasting voor academici’. Studies worden in eerste instantie gefaciliteerd door de staat, waarna afgestudeerden dit in de loop der jaren terug betalen. Ik zie zo’n systeem in Nederland ook wel werken.”

Plasterk

Het toeval wil dat minister Plasterk, de man achter de huidige bezuinigingsvoorstellen, komende donderdag een bezoek aan Leiden brengt. Volgens de politiek assistent van Plasterk, staat het echter niet op de planning dat de minister met de protesterende studenten in Leiden gaat praten. De politicus bezoekt onder het thema ‘talent’ twee scholen in het voorgezet onderwijs. Zijn visitatie heeft verder niets te maken met de aankomende bezuinigingen.

Volgens LSVb-voorzitter Oosterwijk zal het bezoek van de onderwijsminister echter niet onopgemerkt voorbij gaan. “Wat we precies gaan doen kan ik nog niet zeggen. Maar dat er iets gaat gebeuren staat vast.” Bij de Universiteit Leiden maken ze zich nog geen zorgen over Utrechtse of Amsterdamse taferelen. “We bereiden ons nergens op voor. Naar ons weten zijn er geen acties gepland”, laat een persvoorlichtster weten.

Het ROC Lammenschanspark en het Da Vinci College zullen in 2013 plaats maken voor het studentencomplex. Toch zal ook met de bouw van dit nieuwe complex de kamernood blijven bestaan. Daarom moet naar creatieve oplossingen gezocht worden om de kamerproblemen op te lossen. Kamers boven winkels, studenten in leegstaande panden en mogelijk zelfs een nieuwe campus aan de Wassenaarseweg in Oegstgeest behoren tot de mogelijkheden om meer kamers te creëren voor Leidse studenten, volgens Strijtveen.