Foto: DC9T (via Flickr)

Niet alleen het gebouw zelf, ook de velden die aan het USC toebehoren zullen vernieuwd en verbeterd worden. Dat is deels om de gemeente tegemoet te komen, die op de plaats waar nu nog de sportvelden liggen het wegennet wil uitbreiden. Nogmaals de woordvoerster: “Bij de sportvelden wordt de RijnGouwelijn aangepast. De weg wordt daar verbreed, waardoor de velden elders zullen komen te liggen. Er komt onder andere een nieuw kunstgrasveld, een nieuw voetbalveld en nieuwe tennisbanen.”

Geen rugby
Een sport die opvallend genoeg niet genoemd wordt is rugby. Gepland is dat het huidige rugbyveld van het USC, bespeeld door het Leidsch Studenten Rugby Gezelschap, zal verdwijnen en in de nieuwe opzet is vooralsnog geen ruimte voor een nieuw rugbyveld. Daarop is het LSRG in actie gekomen, om het USC ervan te overtuigen dat er op het nieuwe USC ook een rugbyveld moet komen te liggen. LSRG-president Tom Beunder vertelt: “In februari hebben wij kennis genomen van de huidige vorm van invulling van het nieuwe Universitair Sportcentrum. In dit gesprek werd ons duidelijk gemaakt dat er vooralsnog geen ruimte is voor een rugbyveld op het nieuwe USC. Wij zijn vastberaden om het USC te overtuigen dat rugby behouden moet blijven.”

Aan betrokkenheid van de kant van de rugbyers zal het niet liggen, zegt Beunder. “Het Leidsch Studenten Rugby Gezelschap (LSRG) is al dertig jaar actief op het USC. In de huidige vorm bestaat het LSRG uit een diversiteit van Leidse studenten, internationale studenten, alumni en professionals. Het veld is daarbij natuurlijk van groot belang; we zingen er zelfs over in ons clublied.” In 2006 was er al sprake van een nieuw te realiseren USC. Het LSRG had toentertijd in de originele plannen ook geen bestemming. Na hard werken en veel overleg, werd het LSRG toegezegd dat er een nieuw rugbyveld op het USC gerealiseerd zou worden. “Hier zijn we derhalve de laatste vijf jaar ook vanuit gegaan,” aldus Beunder. “Nu, in 2011, volgt een herhaling van zetten. Het USC wordt heringedeeld, maar het LSRG is niet betrokken in de plannen.”

Overleg
Op dit moment is het LSRG in overleg met de Universiteit over een te realiseren veld. In een komend overleg moet duidelijk worden of het USC het LSRG kan helpen het veld te behouden. Anton Jongeneelen, directeur van het Universitair Sportcentrum reageerde desgevraagd: “In de nieuwe opzet zijn er simpelweg veel minder vierkante meters beschikbaar, daarom moeten er keuzes gemaakt worden. Daar horen bepaalde argumenten en regels bij. Op dit moment zijn we echter nog in gesprek met de rugbyers, dus er staat nog niets helemaal vast.”

Opvallend is dat bijna 1 op de 8 Leidenaren zich helemaal niet verplaatst. De verklaring hiervoor is te vinden in het feit dat de ruim 4000 respondenten gevraagd is naar zijn/haar verplaatsingen op de dag voorafgaand aan de enquête. Dat wil dus niet zeggen dat zij zich helemaal nooit verplaatsen. Inwoners van Leiden verplaatsen zich gemiddeld bijna 3 keer op een dag.

De langste afstanden worden gemaakt op weg naar werk. Voor 25 procent van de Leidenaren bedraagt de afstand naar hun werk tussen de vijftig en honderd kilometer. Dat betreft vooral de hoger opgeleiden. Acht procent van de ondervraagde personen woont zelfs honderd kilometer of verder van hun werk af.

De kortere afstanden, tot drie kilometer, worden vooral afgelegd voor het bezoeken van winkels en het doen van boodschappen. De categorie ‘Terug naar huis’ kan overigens de terugreis zijn van diverse bestemmingen.

Leidenaren zijn een sportief volk, de helft gebruikt de fiets voor afstanden tot acht kilometer. Voor de langere afstanden wordt het vaakst de auto gebruikt. Al gebruikt een op de vier  de trein voor de afstanden van meer dan vijftien kilometer. Opvallend is dat men amper met regelmaat gebruikt maakt van de bus om van A naar B te reizen. Bijna vier op de tien Leidenaren reist nooit met de bus en 45 procent alleen incidenteel. Toch zijn acht op de tien Leidenaren tevreden over het busnetwerk.

Te concluderen is dat Leidenaren vooral de fiets pakken om boodschappen te doen en en het grootste deel van de Leidenaren de auto pakt naar het werk omdat zij buiten de stad werken. Dit laatste zorgt ervoor dat het gemiddelde aantal kilometer dat de gemiddelde inwoner in Leiden dagelijks aflegt oploopt tot bijna 40 kilometer.

Ongeveer 3500 mensen staan te popelen om van start te gaan.Voordat zij beginnen, verzorgd Sportcity Leiden een mogelijkheid om de spieren alvast op te warmen. Het startschot wordt dit jaar gegeven door burgemeester van der Werf (Eric Filemon), omdat de 3 October Vereniging 125 jaar bestaat.

Een van de verenigingen die meedoet met de Singelloop is Leiden Atletiek. Elk jaar doen er ongeveer 30-50 leden mee aan de Singelloop. Deze groep verandert door de tijd heen, maar blijft qua grootte ongeveer constant. Op de vraag of de Singelloop een belangrijke wedstrijd is voor Leiden Atletiek, antwoordt secretaris Lieneke Hoeksma: ‘ Nee, wij beschouwen de Singelloop niet als een serieuze wedstrijd.’

Het merendeel van de leden dat meedoet aan de wedstrijd is recreatieve loper. Een klein aantal getrainde lopers doet mee om de afstand zo snel mogelijk af te leggen. De recreatieve lopers trainen ongeveer twee keer per week. De professionelere lopers hebben geen speciale voorbereiding voor deze wedstrijd, maar beschouwen dit als een extra oefening en trekken de recreatieve lopers mee tijdens de training.

Vorig jaar was Sven Grundeken de winnaar. Mevrouw Hoeksma weet niet zeker of hij dit jaar mee doet, maar is er wel bijna zeker van dat een van de leden de snelste tijd gaat neerzetten.

Naast lopers die lid zijn van een vereniging doen er ook recreatieve lopers mee. Anita Harrewijn, een medewerker bij kinderopvang Wonderland, is een van de recreatieve deelnemers. Zij doet voor de eerste keer mee samen met een paar collega’s: “Het lijkt mij leuk om mee te doen, want het is een hele happening en ook nog eens voor het goede doel!’. De opbrengsten van de Singelloop worden verdeeld over een aantal goede doelen. Dit jaar zijn dat: De Weerklank, het Huis op de Waard, Dress for Succes en Speeltuinvereniging Morschkwartier.

Harrewijn heeft nog nooit eerder meegedaan aan een hardloopwedstrijd, maar is meegesleept door een collega. Ze verwacht niet dat zij eerste wordt, maar heeft wel als doel om de wedstrijd uit te lopen. Als amateur hardloopster heeft zij zich niet erg voorbereid op de loop, maar denkt wel dat het haar lukt om de afstand van 6,6 kilometer af te leggen. Harrewijn: “Ondanks dat wij meedoen voor de gezelligheid, hebben we wel rekening gehouden met wat we eten, zodat we meer kans maken om de Singelloop te voltooien.”

Wie uiteindelijk de winnaar wordt is nog de vraag, maar dat het vrolijk en gezellig wordt is zeker. Zo zie je naast de “normale” loper ook lopers die opvallen door hun kleding of gedrag. De groep bestaat uit een verzameling van hardlooppakjes, tot carnavalspakjes en zie je mensen uit verschillende leeftijdscategorieen langs komen.

Bescheiden vertellen Yu Dai Fu(23) en Chi kin Tang(24) over hun overwinningen, terwijl ze Chinese thee inschenken. Op de achtergrond geeft Shi Fu Mark Horton (47) les aan een groep Leidse middelbare scholieren. Met gemak zakt hij in een spagaat. Op een tafeltje achter hem liggen hun medailles en aan de muur kijken de portretten van grote Kung Fu meesters toe.

Gefeliciteerd met jullie overwinningen. Hadden jullie dit succes verwacht?

Chi kin: We gingen daar natuurlijk heen om te winnen, maar dat het zo goed zou gaan hadden we niet verwacht. The 9^th Hong Kong International Wushu Championship is het grootste toernooi in de geschiedenis. Dit jaar waren er 8.000 deelnemers, volgend jaar worden het er zelfs 10.000. Het was zo groot dat je niet precies wist hoeveel mensen er in je poule zaten. We kregen een dik draaiboek waar alle deelnemers in stonden en bij welke locatie je werd verwacht.

Yu dai: Dit was de grootste wedstrijd waar ik ooit aan heb meegedaan. We deden mee in vier verschillende categoriën. Als de enige Nederlanders daar hebben we ons goed laten zien. Nederland is achtste geworden. Nog nooit zijn we zo hoog geëindigd.

Hoe lang zijn jullie al bezig met Kung Fu?

Yu dai: Ik ben al heel jong begonnen met Kung Fu, ik weet niet eens meer hoe jong ik was. Ik ben opgegroeid op deze school, samen met Chi Kin. We zijn allebei in Nederland geboren. Mijn ouders komen uit China en Chi kins vader uit Hong kong. We hebben nu bijna alles geleerd van onze stijl; Choy li fut. Maar toch blijven er uitdagingen. Je blijft leren en je kijk op Kung Fu verandert voortdurend.

Hoe komt het dat jullie zo goed zijn?

Chi kin: Dat komt door onze Shifu. Hij had een goede leermeester en die daarvoor ook en die daarvoor. We zijn direct gelinkt aan de oprichter van onze stijl, meester Chan Heung.(1806-1875) Ik sta elke dag om 6 uur op en begin met wat lichte oefeningen om mijn energie te verdelen. Ik bouw het rustig op. Het voordeel is dat ik mijn eigen fysiopraktijk heb in Den Haag met een ruimte waar ik ook kan trainen. We zijn nu allebei op een niveau dat we dagelijks moeten trainen om dat bij te houden. Ik ben nu meer bezig om mijn armen te ontwikkelen, omdat ik wat minder groot ben dan Yu Dai. We willen wel gelijk op blijven lopen. Traditionele Kung fu ontwikkelt je hele lichaam en is meer dan wat mooie bewegingen en flikflakjes. Anders kun je beter gaan turnen. Daar is niets mis mee, maar dat is een sport en Kung Fu is een echte krijgskunst.

Hoe verliep de wedstrijd precies?

Chi kin: De verschillende categoriën waren verspreid over de hele dag. We zijn om zes uur in de ochtend opgestaan. De eerste wedstrijd begon om half tien en de laatste pas om elf uur s’avonds. In Nederland stonden we al weken van tevoren om half 3 op, zodat we nauwelijks last hadden van en jetlag. Toch was het erg zwaar. Je moest alles geven wat je had bij zo’n wedstrijd, dan hadden we een paar uur de tijd om onszelf op te peppen en dan door naar de volgende wedstrijd. Dat kost niet alleen fysiek, maar ook mentaal heel veel energie. Per wedstrijd waren er drie juries die op alles letten. Ze kijken naar de standen, naar je voetenwerk, welke vorm je doet, natuurlijk naar welke Kung Fu stijl je doet en nog veel meer. Yu Dai deed bijvoorbeeld een drakenvorm.

Yu dai: De laatste poule was echt een hoogtepunt. We waren een van de laatsten. Allemaal andere landen waren ons al voorgegaan. Toen kwamen wij met een traditionele handvorm.

Chi kin: We waren daarvoor al uitgeput en onze Shifu had gezegd dat hij al erg trots op ons was, omdat we de rest van de dag al zo goed hadden gepresteerd. We besloten toch al onze energie erin te stoppen en uit te barsten. Het publiek ging compleet uit zijn dak en we wonnen goud.

Wat is precies het verschil tussen Wushu en Kung Fu? Jullie deden mee aan een WK Wushu, maar jullie spreken over Kung Fu.

Chi kin: Wu shu is een volksterm voor martial arts. Je heb de traditionele Wushu, die ontstaan is op het slagveld door de eeuwen heen. Dat is hetzelfde als Kung Fu. Maar je hebt ook de moderne Wushu. Die komt vanuit de communistische regering om de mensen onder de duim te houden. De traditionele Kung Fu slaat ook op de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Men is zowel geleerd in het lichaam als de geest. Kung Fu zit in alles, het is een levensleer. Dat wilde de regering beheersen.

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst? Willen jullie nog aan meer wedstrijden meedoen?

Yu dai: ik zou volgende week nog deelnemen aan een heel groot kampioenschap in Estland, maar dat gaat helaas niet door, omdat de overheid het niet wil financieren. Ze moeten bezuinigen en investeren alleen in meer bekende sporten. Al gaan we nog wel mee doen aan een groot teamtoernooi in Nederland, de Guo shu-cup. Die hebben we vorig jaar gewonnen. Ik wil ook naar een toernooi in San Fransisco, de Plumblossom. En we gaan volgend jaar onze titel verdedigen natuurlijk.

Chi kin: Door mijn praktijk kan ik helaas niet altijd weg. Al wil ik wel de sport bekender maken in Nederland. Dat is ook het doel van onze Shifu. Er zijn zoveel Chinezen in Nederland, vooral in de zes grote steden. Die zijn alleen bekend met de moderne Wushu.

Mijn droom is om een eigen school op te richten en die te combineren met mijn fysiopraktijk. Dan kan ik eerst mijn leerlingen kapot schoppen en ze daarna behandelen. (gelach) Ik heb een goed leven. Alles valt op zijn plek. Ik heb een vriendin, een eigen praktijk en nu een titel om te verdedigen.

Na het interview schenken ze nog wat thee en voegen zich bij hun Shifu om hem te ondersteunen bij zijn les aan de Leonardoschool uit Leiden. Al heel snel wordt duidelijk waarom deze drie mannen wereldkampioenen zijn.

“Alle kinderen moeten kunnen sporten,” aldus de slogan van het Jeugdsportfonds. Bewegen is namelijk gezond en samen sporten is leuk. Kinderen kunnen bovendien veel leren van het spelen in een team tot het individueel klaarstomen voor een wedstrijd. Maar wat als er thuis geen geld is voor nieuwe voetbalschoenen, een geschikte outfit en het lidmaatschap van de vereniging? Daarvoor is het Jeugdsportfonds Nederland een uitkomst. Dit fonds ondersteund in het hele land sportende kinderen. Daarnaast bestaat het uit ongeveer dertig lokale en provinciale fondsen, waarvan er sinds kort ook een in Leiden is.

Het Jeugdsportfonds Leiden ging op 9 maart van start met de feestelijke ondertekening van een een convenant door wethouder Jan-Jaap de Haan (Cultuur, Werk en Inkomen) en André de Jeu (voorzitter bestuur Stichting Jeugdsportfonds Zuid-Holland). Daarbij waren verschillende prominenten aanwezig, waaronder verschillende Leidse politici, ambtenaren en sporters. Wethouder De Haan reageerde in een interview op de radio met RTV West op het initiatief. “Soms is er helaas geen geld voor, zeker als er meerdere kinderen in een gezin zijn.” Nu kunnen ook die kinderen het veld op.

Sportkans voor alle jeugd
Het Jeugdsportfonds Leiden biedt een sportkans aan kinderen van vier tot achttien jaar waarvan de ouders niet de middelen hebben om hun kinderen aan te laten sluiten bij een vereniging. Tot €225 per jaar kan een kind ondersteund worden met sportkleding, lidmaatschapgeld en andere benodigdheden voor het sporten. Om in aanmerking te komen moet een kind woonachtig zijn in Leiden en moet het gezinsinkomen niet meer dan 120% van het wettelijke minimumloon bedragen.

Plannen voor de oprichting van een lokaal jeugdsportfonds ontstond een aantal jaar geleden, toen uit onderzoek van het Jeugdsportfonds Zuid-Holland bleek dat veel aanvragen voor steun afkomstig waren uit Leiden. Silvia Pruijsen van Sportservice Zuid-Holland legt uit dat voor de komst van het fonds een samenwerking met de gemeente nodig was. “Het potje van het provinciale fonds kan niet alles blijven betalen.” Uiteindelijk, na twee jaar overleg, heeft de gemeente een initiatiefvoorstel aangenomen en zelf de dekking geregeld en is het Jeugdsportfonds Leiden een feit geworden. De formele verantwoordelijkheid van het fonds ligt bij het Jeugdsportfonds Zuid-Holland. Sportservice Zuid-Holland voert de werkzaamheden uit voor deze organisatie uit.

Doel van het fonds is om alle kinderen aan het sporten te krijgen. Pruijsen: “Zoals wethouder Jan Jaap de Haan zei: “we moeten ervoor zorgen dat kinderen niet meer langs de lijn hoeven toe te kijken, maar zelf in het veld kunnen staan.” De gemeente reageert dan ook positief op de plannen. “De gemeenteraad heeft voorlopig voor een periode van vier jaar een budget beschikbaar gesteld voor het Jeugdsportfonds.” Daarna wordt gekeken of dit verlengt kan worden.

Jeugdsportfonds in Nederland
Het Jeugdsportfonds Leiden is een onderdeel van het landelijke Jeugdsportfonds. Dit fonds heeft tot doel om aan de ene kant geld in te zamelen voor het goede doel en aan de andere kant alle kinderen in Nederland de mogelijkheid te geven om te sporten. Veel Nederlandse kinderen hebben hier echter niet de mogelijkheden voor. Daarnaast blijkt uit cijfers dat steeds minder kinderen sporten en is er een angst voor overgewicht. Hiervoor is een samenwerking met gemeenten nodig. Hoewel er overal een armoedebeleid geldt waarmee gezinnen met financiële beperkingen hulp kunnen krijgen, werkt dit in iedere gemeente anders. Het Jeugdsportfonds biedt een gelijk beleid in iedere gemeente. Hun doel is dan ook om met zoveel mogelijk gemeenten een samenwerking aan te gaan.

De provinciale en lokale fondsen zijn er voor het uitvoeren van het beleid: zij leggen contact met de sportclubs en de gemeente. Ook zorgen zij voor ‘intermediairs’, professionals die aanvragen doen voor de kinderen. Hieronder vallen bijvoorbeeld leraren en hulpverleners die zicht hebben op de financiële situatie van het gezin en in het kind zelf. Ouders en sportclubs kunnen dus geen aanmeldingen doen. Op deze manier hoopt men fraude te voorkomen en hoeft men minder navraag te doen. Ook ontvangen de ouders nooit het geld, maar gaat dit direct naar de vereniging of winkel. “Dan wordt het geld zeker aan het kind besteed”, vertelt Pruijsen.

Fonds nog onbekend
RKSV Docos is een van de sportclubs waarbij kinderen terecht kunnen. Voorzitter Ton van Zijp vertelt dat er nog niet veel reacties op zijn. “Men begint er niet over, alleen als er een contributieachterstand is.” Het Jeugdsportfonds wordt dan als mogelijke oplossing aangeboden. Ook bij andere sportverenigingen merken ze nog weinig van het fonds. “Men moet een drempel overwinnen”, aldus Van Zijp.

Daarom is Jeugdsportfonds Leiden nu druk bezig met een campagne om intermediairs, leveranciers van sportproducten en sportclubs te vinden. Op dit moment is het project nog maar net van start gegaan en moet de uitbreiding van het project worden voorbereid. Vanaf augustus hoopt men klaar te zijn met de voorbereiden. Hierbij is het van belang dat men naamsbekend krijgt, zodat iedereen het fonds weet te vinden. Hieronder valt ook de actie in het televisieprogramma De Gekste Dag waar aandacht gevraagd wordt voor onder andere het landelijke Jeugdsportfonds. Van Zijp: “Het is een goede zaak dat mogelijk maakt dat ook kinderen uit arme gezinnen kunnen sporten.”

Topsport Leiden Coördinator Scheffer en zijn team (Foto: Topsport Leiden)

“De meeste inwoners weten het nog niet, maar het gaat bijzonder goed met de topsport in Leiden”, laat Tjeerd Scheffer aan het begin van ons gesprek direct weten. “Tien Leidse verenigingen acteren op het hoogste niveau in Nederland en spreken ook internationaal een woordje mee. We zijn tot op heden alleen niet zo goed in het onder de aandacht brengen van deze prestaties.”

Welke sporters en verenigingen hebben zichzelf al op de kaart gezet?
“Afgelopen weekend (10 -13 maart 2011) stonden Inzell vier schaatsers aan de start van het WK afstanden in het Duitse Inzell, die allen van IJssport Vereniging Leiden komen. Het gaat om Laurine van Riessen, Margot Boer, Bob de Jong en Kjeld Nuis. Niet de minste namen: Van Riessen won op de Olympische Spelen in Vancouver 2010 brons, De Jong goud in Turijn 2006 en Boer stond in Canada twee keer net naast het schavot. Dit weekend voegden Bob de Jong en Kjeld Nuis daar twee keer goud en een zilveren medaille aan toe”

“Femke Heemskerk van Leidsche Zwemclub1886 is ook internationale top. Ze heeft verschillende medailles op EK’s en WK’s gewonnen en een gouden plak op de Olympische 4×100 vrouwenestafette. Daarnaast acteren Leidse verenigingen op Europees niveau in onder andere het basketbal, waterpolo en roeien en doen de rugby-, tafeltennis- , wieler- en atletiekvereniging op het hoogste nationale niveau mee.”

Op welke manier gaat Topsport Leiden de sporters ondersteunen?
“De genoemde schaatsers hebben geen begeleiding nodig: zij hebben een volledig commercieel team om zich heen. Topsport Leiden helpt de verenigingen die onvoldoende zijn geëquipeerd. En daarmee bedoel ik het management en de commerciële kant. Er moet en professionele slag gemaakt worden.”

“De vele buitenlandse reizen die de teams maken, zijn bijvoorbeeld vaak slecht geregeld. Zo moest het vrouwen basketbalteam van ZZLeiden eind vorig jaar een stroopwafelactie op touw zetten om de reis naar Bulgarije te kunnen bekostigen. Speelsters langs de deuren met de koeken, dat is niet de manier waarop het hoort te gaan. Zeker niet op dit niveau.”

Hoe is de staat van de accommodaties en faciliteiten?
“De accommodaties en faciliteiten zijn verouderd. Voor wedstrijden is de ijsbaan te kort (150 meter baan), het zwembad niet lang genoeg en de basketbalhal te klein. Dat betekent dat voor nationale en internationale wedstrijden moet worden uitgeweken naar andere plaatsen als Den Haag en Katwijk. Dat is geen ideaal plaatje. Op dit moment wordt de hal van ZZLeiden wel uitgebreid, maar dat doen ze met eigen financiering.

“De gemeente Leiden steunt met subsidies, maar dat is niet toereikend om accommodaties te verbeteren. Daarvoor hebben we de steun van het Leidse bedrijfsleven nodig. Voor de sporters is er ook nog een apart fonds van 25.000 Euro, let wel: voor alle sporters samen. Ook geen vetpot.”

Hoe gaan jullie de Leidenaar informeren?
“Eind maart verschijnt de officiële eerste editie van het gratis magazine TopsportLeiden.nl. Topsporters met Leidse (en nabije omgeving) roots worden hierin voor het voetlicht gezet. Ze vertellen over hun relatie met de sleutelstad en de club waar zij hun sport hebben geleerd. Daarnaast lanceren we volgende week de site topsportleiden.nl, bijgehouden door sportjournalisten. Natuurlijk zijn we ook actief op sociale media sites als Twitter. Het aantal volgers stijgt snel, dus dat is een goed teken.”

Op welke manier worden de topsporters ingezet voor Topsport Leiden?
“Ik heb verschillende sporters gevraagd om sportambassadeur van Leiden te worden. De meesten zijn enthousiast en doen mee. Elk uur dat zij, tussen de bedrijven door, kunnen spenderen aan Topsport Leiden is mooi. Zij kunnen de topsport bekender maken en zij komen makkelijker binnen in het bedrijfsleven. Samen met de sporters wil Topsport Leiden de bedrijven uitdagen om de topsport te ontwikkelen en financiële armslag te bieden. Op deze manier kunnen we de sport naar een hoger niveau tillen en tegelijkertijd de Leidse inwoners laten zien hoe sterk Leiden in sportief opzicht op de kaart staat.”

De oranje kleding werd door de meeste mensen weer te voor schijn getoverd. Net als de grote schermen, die door de hele stad stonden opgesteld. Vele kroegen zonden de wedstrijd tussen Nederland en Denemarken live uit.

Tijdens de wedstrijd klinkt het gelal en gebral door de binnenstad. Natuurlijk extra hard wanneer Denemarken een eigen goal maakt, waardoor Nederland met 1-0 de voorsprong neemt.

Juist op deze momenten komt heel Leiden tot leven. Niet alleen studenten vieren feest, maar iedereen die de kans krijgt. Tom Verschee, student aan de universiteit Leiden: “Het is zo gezellig om met z’n allen naar voetbal te kijken en je helemaal uit te kunnen leven. De sfeer van samenhorigheid is uniek. Allemaal voor hetzelfde team en dezelfde oranje gekte, geweldig!”.

Als Nederland dan toch zelf een goal maakt, gaat de oranje massa uit zijn dak. Geen top wedstrijd, door de vele kansen die zijn blijven liggen, maar voor al Oranje supporters betekent 2-0: feest!

Sergey Tiviakov komt deze zomer naar Leiden.

De half Nederlandse en half Russische schaker heeft bovendien toegezegd samen met grootmeester John van der Wiel de officiële opening van het toernooi te verzorgen. Deze vindt op 8 juli 2010 op het Diamantplein plaats. De tien dagen daarna spelen zo’n 160 schakers in het Denksportcentrum het LCT, dat dit jaar voor de vierde keer wordt georganiseerd.

De concurrentie van Tiviakov bestaat uit verschillende grootmeesters uit Australië, Engeland, Bosnië en Herzegovina en IJsland. Ook de titelhouder van het toernooi, de zestienjarige Babu Lalith uit India, bezoekt Leiden deze zomer. Hij verdedigt tussen 9 en 18 juli zijn titel. Tiviakov is voorlopig de sterkste deelnemer in het Leidse toernooiveld.

In Leiden is maar één wielerbaan te vinden en maar liefst vijfentwintig sportvelden. Maar het aantal accommodaties heeft weinig te maken met de keuze voor een bepaalde sport. Er zijn maar drie sportcentra’s in de gehele gemeente Leiden en toch staat fitness stijf bovenaan in de lijst.

De Leidse jongere is het fanatiekst wat betreft sporten. Maar liefst 32 procent sport intensief. Ook de vijftigplussers laten zich niet onbetuigd, maar de Giro is waarschijnlijk iets te hoog gegrepen voor deze jonge ouderen.

We moeten hopen op een jonge Leidenaar, die hoort bij de 10% wielrenners, die naast die ene wielrenbaan woont en houdt van intensief sporten. En dan fiets over een paar jaar misschien wel een Leidenaar in de roze trui over de Lammenschansweg. Je weet maar nooit.

Parcours van de marathon. (plaatje van www.marathon.nl)

De grote favorieten voor de eindzege bij de mannen zijn Luc Krotwaar, de Keniaan Dominique Kemboi en de Wit-Rus Dzmitry Sivou. Bij de vrouwen verdedigt de zesvoudig winnares Agnes Hijman Mijdrecht haar titel. Directe concurrenten van haar zijn Lindsay van Marrewijk, de Russin Vera Ilyina en de Keniaanse Emily Chemutai.

De Oostenrijkse kampioene Eva-Maria Gradwohl zou oorspronkelijk ook deelnemen, maar de organisatie van de Leiden Marathon heeft haar van de startlijst gehaald. Gradwohl was in opspraak  geraakt na het weigeren van een dopingtest in Kroatië en is per direct gestopt met wedstrijdatletiek.

De organisatie van de Leiden Marathon hoopt wederom dat er veel records zullen gaan sneuvelen, na de vier van vorig jaar. Vooral de halve marathon bij de mannen heeft veel potentie. Het huidige record van 1.02.46 staat al sinds 1999 op de naam van de  Ethiopiër Tesfaye Tola. De Marokkaan Rachid Ghanmouni en de Namibiër Ruben Indongo zijn de grootste kanshebbers in deze recordjacht. Beide heren hebben al eerder onder de één uur en twee minuten gelopen.

Naast een halve en hele marathon zijn er ook nog afstanden van tien en vijf kilometer. Voor kinderen tot twaalf jaar en mensen met een geestelijke of lichamelijke beperking is er nog een speciale afstand van 2,1 kilometer.

Een damesteam tijdens de Ringvaart Regatta. Foto: Anja Stofberg

Tijdens de 35ste editie van de Ringvaart Regatta is woensdagmiddag een roeiboot overvaren door een plezierjacht. De acht roeisters en stuurvrouw kwamen met de schrik vrij.

De 100 kilometer lange roeimarathon die al sinds 1976 jaarlijks start vanuit Leiden en finisht in Delft verliep dit jaar minder rustig dan normaal. De organisatoren van de regatta, de Delftsche Studenten Roeivereniging ‘Laga’, werden opgeschrikt door het gerucht dat er een roeiboot door midden was gevaren.

Koen Pieterse van de Ringvaartcommissie: “Ik zat in het crisisteam toen dat bericht mij bereikte. Het gerucht kwam van een journalist van de Telegraaf.” Na een telefoontje te hebben gepleegd kreeg Pieterse al gauw bevestigd dat het niet enkel om een gerucht ging. “Een plezierjacht heeft de damesboot geschampt waardoor deze inderdaad door midden is gebroken.” De aanvaring gebeurde rond 15.20 uur in Beinsdorp toen de vrouwen een andere roeiboot inhaalden.

De negen roeisters belandden in het water, maar zijn met de schrik vrijgekomen. “De dames zijn in veiligheid gebracht en hadden geen onderkoelingsverschijnselen”, aldus Pieterse. De wedstrijd waar 120 ploegen aan mee deden, heeft het negental dames gelaten voor wat hij was. De boot die van zichzelf al deelbaar was, en dus niet ernstig beschadigd is, ligt nu op de kant.

Na 15 mei zullen er voor de Nederlandse teams nog 3 speelronden zijn voor de finale op 31 juli. Van de 21 teams die meedoen, staat Amsterdam centraal op dit moment aan top. Leiden zelf staat op de twaalfde plaats.

Foto: Arjan Almekinders (via Flickr)

De 3e etappe ging van start vanaf het Gustav Mahlerplein in Amsterdam en kwam na anderhalf uur via de Oegstgeestweg aan in Leiden. Tom Stamsnijder (Rabobank), Olivier Kaisen (Lotto) en Jerome Pineau (Quick-Step) reden als eerste wielrenners van het peloton Leiden binnen via de Schipholweg.

De drie renners vluchten na 20 kilometer uit het peloton en creëerden een voorsprong van 5 minuten.

De route vervolgt zich door naar de Schipholweg, Morssingel, Steenstraat, Prinsessekade, Kort Rapenburg, Breestraat, Korevaarstraat, Lammenschansweg en via de Europaweg verlaten de renners Leiden.

De renners vervolgen hun weg via Delft en Rotterdam. Na bijna tweeëneenhalf uur slokt het peloton de drie koplopers op en vervolgen zij hun weg over de Oosterschelde. Na een valpartij van van de Velde , Bruseghin  en Sabatini  rijden de wielrenners de dijk op en breekt het peloton op. Later zijn ook Wiggins en Evans betrokken bij een valpartij. Basso, Vinokoerov en Garzalli vormen de kop van het peloton en zetten twee kilometer voor de finish in Middelburg de eindsprint in. De Belg Wouter Weylandt wint de sprint net voor Rabo-renner Graeme Brown.  

De finale wordt om 14.30 uur gespeeld in het Topsportcentrum Almere.

Om in Italiaanse sferen te komen organiseert de vereniging op zondagmiddag 9 mei een Piccolo Giro (Kleine Giro) voor kinderen in het Van der Werffpark. “Kinderen van zeven tot twaalf jaar kunnen zich in ploegjes van drie aanmelden. In drie verschillende leeftijdscategorieën zullen de kinderen net als bij de echte Giro een proloog, oftewel een korte tijdsrit, rijden. Daarna wordt er een etappe van twee rondjes door het park gereden en als afsluiting een ploegentijdrit waarbij de tijd van de gehele ploeg telt.”

Swift pakt deze bijzondere gebeurtenis met beide handen aan om de wielersport te promoten. “Dit is een mooie gelegenheid om kinderen enthousiast te maken voor fietsen. Het is namelijk een gezonde en leuke sport. We doen daarnaast graag wat voor de jeugd en het is voor ons een manier om nieuwe leden te werven,” aldus Vergeer.

Behalve een minironde op 9 mei organiseert de vereniging op de dag zelf ook een wielrenclinic op de Beestenmarkt. “Rond het middaguur zullen de deelnemers door de binnenstad rijden en de Beestenmarkt passeren. Leden van onze SWABO elite-amateurploeg zullen dan een proeftraining voor de Swiftjeugd geven. Een soort masterclass om te laten zien dat fietsen meer is dan alleen hard rijden. Zo leren de deelnemers om snel hun fiets op en af te stappen, hun wiel te wisselen, handig om te gaan met valpartijen en, heel belangrijk, hoe ze hun handen omhoog moeten doen bij de finish van een wedstrijd.”

De Giro d’Italia is samen met Tour de France en de Vuelta (de ronde van Spanje) één van de drie belangrijkste wielerkoersen van de wereld. Net als de andere twee grote rondes duurt de Giro d’Italia 23 dagen. In die periode worden 21 etappes gereden. Ongeveer 22 teams met in totaal 200 renners nemen deel aan de toer. In 1901 werd de tour voor het eerst verreden. Dit jaar is de ronde extra feestelijk, aangezien de Giro voor de 100ste keer gereden zal worden. Op 10 mei vertrekt de derde etappe van de Giro van Amsterdam naar Middelburg en Leiden is één van de meer dan 25 gemeenten waar de Giro door zal komen.

Het peloton zal Leiden binnenkomen vanuit Oegstgeest. Daarna vervolgen zij hun route via onder andere de Oegstgeesterweg, Steenstraat, Kort Rapenburg, Breestraat, Lammenschansweg en de Europaweg door naar Zoeterwoude. Volgens Vergeer heeft deze route een bijzonder historisch tintje. “In 1978 vond de start van de Tour de France plaats in Leiden. De Nederlandse wielrenner Joop Zoetmelk beleefde op dat moment zijn gloriejaren en dankzij zijn prestatie bij een eerdere Tour de France kreeg Leiden het voor elkaar om als startplaats van de Tour te mogen fungeren.”

De Proloog van de Tour vertrok dat jaar vanuit de Groenoordhallen in regenachtige omstandigheden. “De Nederlanders die meereden behaalden een geweldige tijd, maar de uitslagen werden geannuleerd omdat het te glad zou zijn geweest op de Blauwpostbrug die op de route lag. De Fransen zouden daar niet gewend aan zijn. Echt belachelijk!” Nu een deel van de route van de Giro overeenkomt met de route van de Tour de France uit 1978 is Vergeer zeer benieuwd naar de afloop. “Eigenlijk hoop ik op een mooie Nederlandse inhaalactie op de Blauwpostbrug. Als wraak voor de blamage van toen.”

Hoewel de Giro behoorlijk leeft onder de Swift-leden, zou Vergeer niet met zekerheid kunnen zeggen of de Leidse inwoners ook warm lopen voor de wielerronde. “De deelnemers rijden rond het middaguur door de stad en eigenlijk is dat een tijdstip van niks. Leiden zou de start of de finish van de Giro moeten hebben. De laatste eindsprint op de Lammeschanseweg, dat zou toch eens een mooi plaatje zijn.”

Het eredivisie team ZZ Leiden (bron: http://zorgenzekerheid.leidenbasketball.nl/)

Nadat ze in de halve finale tegen de Groningse GasTerra Flames met 75-72 hadden gewonnen, heeft ZZ zondagmiddag wederom laten blijken waarom het terecht is dat ze in de competitie thuishoren.

Voor de stad Leiden is dit al de tweede keer dat ze de beker hebben gewonnen. In 1978, het jaar dat de eredivisieteams niet meededen, nam de Leidse studentenvereniging LISC de beker mee naar huis.

Voor ABC Amsterdam is het de derde keer dat ze verliezen in de finale. Twee keer tegen het team uit Den Bosch, die achtereenvolgens de winnaars waren in 2008 en 2009, en nu dus tegen Leiden.

Er waren dit jaar ruim 1500 voorinschrijvingen voor de tocht ter ere van wereldkampioen Joop Zoetemelk, een paar honderd meer dan in 2009. Toch was het uiteindelijke deelnemersaantal van 2862 minder hoog dan verwacht. De lagere opkomst is volgens de voorzitter van de Leidse Vereniging Swift, Rob Hogenelst, niet gek gezien de slechte weersomstandigheden.

De meeste deelnemers startten de toer met motregen, die niet veel later veranderde in dikke regenbuien met windkracht 5. Toch noemt Hogervorst ook dit jaar een geweldig succes: “De opspattende modder gaf de toer een extra dimensie en maakte het halen van de finish tot een echte prestatie.”

De route kende drie afstanden: 45, 75 en 150 kilometer. Zowel de start als de finish waren bij Swift in Leiden, waar Joop Zoetemelk om 08.30 uur het officiële startschot loste. De oud-wereldkampioen sprong zelf ook op de fiets om samen met oude en nieuwe toerrijders de 75km te rijden. Na 3 uur zwoegen bereikte hij de finish.

Laurine van Riessen - Fotograaf: Control-ploeg

Laurine van Riessen omschrijft zichzelf als een krachtige schaatsster. ‘Ik moet het vooral van mijn doorzettingsvermogen hebben, minder van mijn techniek. Zodra mijn aandacht een beetje verslapt, ga ik slordiger schaatsen. Met mijn techniek moet ik doelbewust bezig zijn.’

Trainer Jac Orie
Hoewel het seizoen van Laurine van Riessen moeizaam begon, merkte ze wel dat de trainingsopbouw van trainer Jac Orie zijn vruchten begon af te werpen. ‘Vorig seizoen startte ik sterk. Dat zwakte af aan het eind van het seizoen. Dit jaar hebben we de trainingen anders opgebouwd. Op het AKT eind december liep het al een stuk beter’, vertelt ze. Van Riessen plaatste zich direct voor de 1000 meter. ‘De kwalificatie voor de Spelen had te maken met de schaatsmatrix die opgesteld is op basis van de seizoensprestaties. Het is een bijzonder ingewikkeld systeem waar ik me totaal niet mee bezig heb gehouden. Ik wist dat ik bij de eerste vier moest rijden. Toen dat op de 1000 meter lukte, voelde ik direct opluchting. Ik zou in ieder geval naar Vancouver toe gaan.’ De trainingsaanpak bleek niet alleen voor haar succesvol. Zeven schaatsers van de Control-ploeg plaatsten zich. ‘Jac Orie weet precies wat hij doet. Hij werkt al jaren met deze ploeg en perfectioneert de trainingsopbouw steeds verder. Daar hebben we ontzettend veel baat bij.’

Naast de kwalificatie voor de 1000 meter wist Van Riessen zich ook voor de 500 en 1500 meter te plaatsen. ‘Toch is de 1000 meter mijn favoriete afstand. Misschien komt dat juist wel doordat ik momenteel alleen op die afstand met de wereldtop mee kan’. Ze lacht hartelijk om die logica. ‘Maar ik denk dat het schaatsen van de 500 en 1500 meter me als sprinter beter maakt’, vervolgt ze serieus. ‘Door de 500 meter leer ik snel starten, terwijl de 1500 meter juist goed is voor mijn rondje.’

De magie van de Olympische Spelen
‘Je houdt jezelf voor dat het een gewone wedstrijd is. En eigenlijk is dat ook zo, maar de Olympische Spelen zijn toch speciaal. Ze zijn natuurlijk maar één keer in de vier jaar en de beleving is ook heel anders. Iedereen is er heel erg mee bezig.’ Misschien juist daarom begonnen de Olympische Spelen voor Van Riessen op de 500 meter niet zo goed. ‘Ik vergat mijn techniek. Door de spanning, denk ik. De tweede 500 meter was al een stuk beter.’

Hoogtepunt
Laurine van Riessen begint direct helemaal te stralen. ‘Het brons was absoluut het hoogtepunt van mijn Olympische Spelen. Ik had het niet verwacht. Vooraf was ik niet met de medailles bezig. Die focus werkt voor mij niet. Ik wilde gewoon een goede race neerzetten. En dat lukte op de 1000 meter goed.’ Slechts twee schaatssters doken onder haar tijd van 1.16.72. Winnares Christine Nesbitt was maar 16 honderdste sneller. ‘Voor ik het wist stond ik op BC Place met 26.000 toeschouwers en kreeg ik de medaille omgehangen. De huldiging samen met Annette (Gerritsen) was echt geweldig!’ Maar hoe krijgt een outsider het voor elkaar om brons te winnen in Vancouver? ‘Dat hoort bij de Olympische Spelen denk ik. Favorieten winnen niet altijd. Bovendien is het niet helemaal een verrassing. Ik kan op de 1000 meter met de top meedoen, dus is er altijd een kans op een medaille’, relativeert Van Riessen.

Dit weekend probeert Laurine van Riessen tijdens de World Cup Finale een mooi slot aan haar seizoen te maken. ‘Daarna ga ik rust nemen, mijn studie Rechten oppakken en misschien wel even op vakantie. Ik moet nog exacte plannen maken.’ En de bronzen Olympische medaille? Die ligt gewoon thuis in Leiden zodat ze er altijd even naar kan kijken.

Laurine van Riessen ten midden van Sven Kramer en Annette Gerritsen (Foto: Kirsten Bliekendaal)

Geen medaillekandidaat
Van Riessen was geen bekende naam voordat zij aan de spelen mee deed. Op de site van de NOS werd zij zelfs niet tot een van de medaillekandidaten gerekend. Nu is dat wel andere koek bleek gisteren toen ook de duizenden fans voor haar uit hun dak gingen. Ook haar ouders zijn blij met de prestatie van hun dochter. “ Het is een ongelofelijke verrassing, je ziet jezelf weer zoals het allemaal begon langs een onoverdekte ijsbaan zondagochtend vroeg. Dat ze dan in Richmond een bronzen plak eruit haalt is fantastisch”, licht vader Van Riessen toe.

Pannenkoeken
Wat Van Riessen nu gaat doen nu de spelen voorbij zijn? “Ik denk dat ik eerst pannenkoeken ga eten”, zegt ze tegen Studio Sport verslaggever Toine van Peperstraaten.

Vandaag zijn de Olympiërs uitgenodigd bij de koningin in Den Haag.

Het plan voor de vernieuwing van de sportfaciliteiten in De Morsch is ontstaan als een initiatief van verschillende Leidse sportverenigingen die gevestigd zijn op het Sportpark. Aanvankelijk werd het plan door de gemeente als te risicovol beschouwd: de kosten waren te hoog. Inmiddels, twee jaar later, heeft de gemeente het initiatief toch omarmd.

De raad heeft ervoor gekozen het project op bijzondere wijze aan te besteden. Vanaf 1 maart wordt de uitnodiging voor de aanbesteding gepubliceerd en kunnen Europese projectontwikkelaars zich inschrijven. De gemeente zal vervolgens meerdere projectontwikkelaars uitkiezen die het Huis van de Sport mogen ontwerpen. De Europese aanbesteding is gericht op de totstandkoming van een Publiek Private Samenwerking tussen de gemeente en projectontwikkelaars.

De gemeente wil het Huis van de Sport niet zelf ontwerpen maar laat de projectontwikkelaars grotendeels vrij om invulling te geven aan het project. Hierdoor zijn de financiële risico’s aanzienlijk laag voor de gemeente. Wel stelt zij enkele eisen aan de onderdelen van het Huis van de Sport:

· Een multifunctionele sporthal die een omvang heeft van drie sporthallen en geschikt is voor topsport, breedtesport en sportevenementen.
· Buitensportaccommodaties, 6 kunstgrasvoetbalvelden en 2 grasvelden voor rugby
· Huisvesting voor de tafeltennisvereniging DOCOS en Motorclub MC Randstad
· woningbouw
· Commerciële voorzieningen en parkeermogelijkheden.

De gehele aanbestedingsprocedure zal naar verwachting circa twaalf maanden duren. Het is niet zeker of projectontwikkelaars ook werkelijk willen meewerken aan het project. Volgens Wethouder Economie en Sport Marc Witteman (PvdA) zal het plan niet worden doorgezet als de markt geen interesse blijkt te hebben. Witteman heeft gezegd dat het plan zich uiteraard nog moet bewijzen, maar de gemeente heeft gesproken met verschillende marktpartijen en ervan uitgaat dat de aanbesteding succesvol zal verlopen. “We hebben er een goed gevoel bij”, aldus Witteman.

Witteman heeft eerder bekend gemaakt dat het sportcomplex Rembrandt SportCenter gaat heten. De kosten voor de bouw van het sportpark moeten volgens de gemeente gecompenseerd worden door aanvullende woningbouw. “Het gebied in De Morsch wordt compacter en de sportvoorzieningen komen dichter op elkaar”, vertelt Witteman. “Op deze manier wordt er ruimte gecreëerd om woningen te bouwen en met dit geld wordt de bouw van het sportpark gecompenseerd.”

Youri van der Linden

De basketballers van Zorg en Zekerheid Leiden 2 hebben de toppers van Eiffeltowers Den Bosch dinsdagavond in het bekertoernooi een lastige avond bezorgd. De basketballers van Leiden begonnen thuis in de Vijf Meihal furieus aan de wedstrijd. De thuisploeg kreeg het enthousiaste publiek op de banken met attent en agressief spel. Bij rust hadden de Leidenaren zelfs een verrassende voorsprong van 41-37.

Coach Don Beck van de Eiffeltowers, die zijn beste spelers in de eerste helft op de bank hield, greep in de tweede helft in. Hij stuurde zijn beste vijftal het veld in. De jonge basketballers uit Leiden leken in het derde kwart onder de indruk van de tempoversnelling van Den Bosch en scoorden slechts 2 punten. Daar tegenover stonden 23 punten van de Eiffeltowers. De wedstrijd was daarmee gespeeld en eindigde in een 81-59 verlies voor de heren van Leiden 2.

Uitblinkers aan de kant van Leiden waren Rogillio Sewrattan en Youri van der Linden: “We hebben als team alles gegeven. Dan zie je dat je tot grootse prestaties kunt komen tegen misschien wel Nederlands beste basketbalploeg.” Ondanks het verlies verlieten de basketballers van ZZ Leiden het veld met opgeheven hoofd.

In de kwartfinales zal het eerste team van ZZ Leiden het in een dubbele confrontatie opnemen tegen de Eiffeltowers.

In de onderstaande fotoreportage zie je een verslag van de dag.

Aankomend jaar is hij op verschillende buitenlandse pokerkampioenschappen te bewonderen. “Deze zomer is het mooiste toernooi, namelijk de World Series of Poker in Las Vegas. Dat is echt super.”

Schaatsen op de Zoeterwoudse Singel verwarmt en verbroedert

Enkele jonge jongens uit de buurt gleden over het deels besneeuwde ijs een slee met thermoskannen achter zich aan trekkend. ‘Warme Chocolademelk en Roze Koeken te koop!’, riepen de jongens. Door de snijdende wind kwam de warme chocolademelk met slagroom voor velen als een dankbaar geschenk. Goedkeurend keken de ouders toe, die op neer pendelden om aan de kade warme kannen te halen. ‘Een mooie streek’ werd het genoemd door twee vriendelijke vrouwen, die hun schaatsende kleinkinderen in de gaten hielden. Ook spraken ze over de verbroedering die deze kleine ijstijd met zich meebracht: ‘We zagen gisteren buren op het ijs die we al maanden niet hadden gesproken.’

Voor veel kinderen was het pas een van de eerste dagen op het ijs wat leidde tot veel valpartijen en hilariteit. Een enkele stoel verscheen op het ijs, maar de meesten wilden lekker zelf schaatsen en na een paar onwennige slagen reden de meeste toch snel weg.

Julie, een au pair uit Nantes en tevens studente kunstgeschiedenis, vond het ook mooi om al deze mensen op de singels te zien schaatsen. Het riep bij haar beelden op van de oude Hollandse schilderijen over ijspret. Zelf had ze al een keer geprobeerd te schaatsen op de kunstijsbaan bij café de Einstein. Helaas had ze nog geen eigen schaatsen en keek ze daarom, zittend op een stijger, hoe haar oppaskinderen het deden. Enigszins verkleumd vertelde ze dat het haar toch wel een beetje dangereux leek met zoveel mensen op de singels. Plotseling kwam Milo, haar nog jonge oppaskind, naar haar toe geschaatst en riep verheugd: C’est rigolo!

Zie ook IJspret bij Njord