De Leidse Hout was voor de gelegenheid omgetoverd tot een festivalterrein. Naast muziek was er aandacht voor literatuur en schilderkunst. De Vlaamse auteur Tim Foncke zorgde voor culturele afwisseling door voor te lezen uit eigen werk en een hoek van het festivalterrein was ingericht als expositieruimte voor de kunstenaar Remi de Ligny.
Op het hoofdpodium speelden bekende en onbekende, nationale en internationale artiesten verschillende Jazzstijlen. Jules Deelder liet zijn favoriete nummers horen en bracht een ode aan de muziek. De Jazzband New Cool Collective zorgde eerder op de dag al voor een hoogtepunt. De avond werd knallend afgesloten met de Zuid-Afrikaanse band Goodluck, die met spetterend optreden het publiek tot middernacht van swingende elektromuziek liet genieten.

De stad is echter rustig. Op Leiden Centraal waren er wel twee braderieën, een op de Herenstraat en een op het Vijf Meiplein. Het grootste gedeelte van de winkels op de Haarlemmerstraat was eveneens open. De twee braderieën werden, zoals op deze foto’s is te zien, bezocht door een breed publiek. Er waren kleine kinderen die dingen verkochten en winkels die een stand buiten hadden opgezet. De braderieën waren net als vorige jaren door de winkeliersverenigingen georganiseerd.

Een kleine rondvraag onder studenten laat zien dat zij andere dingen deden op Bevrijdingsdag. Thom van Dam, tweedejaars Chinees, vertelt: ‘Hoewel ik eigenlijk van plan was om op donderdag terug te gaan naar Wageningen, had ik genoeg verplichtingen op school voor de dag erna dat ik besloot het in Leiden te vieren. Hoewel het in de stad rustig was en er eigenlijk bijna geen feestsfeer hing, was het toch gezellig met vrienden.’ Lea Mars, tweedejaars Psychologie, had geen tijd voor feesten: ‘Ik heb de hele dag geleerd omdat ik over een paar weken tentamens heb.’ Tjalling Reijnders, eerstejaars Rechten, zocht het buiten Leiden: ‘Ik ben naar bevrijdingspop in Haarlem gegaan en heb daar Triggerfinger gezien en Flinke namen. Dat was echt te gek! Verder een beetje gechilled thuis en rond een uurtje of 10 weer in Leiden aangekomen.’

Een snelle rondblik op het internet laat zien dat grote festivals vooral elders plaatsvinden. Er wordt wel gezorgd dat in iedere provincie minstens 1 festival is. In Zuid-Holland zijn dat Rotterdam en Haarlem. Van Dam heeft zich echter prima vermaakt in Leiden: ‘Bevrijdingsdag in Leiden is wat mij betreft wat je er zelf van maakt. Een gebrek aan evenementen hoeft een leuke dag niet in de weg te staan, hoewel iets meer evenementen zeker zouden helpen!’

Bevrijdingsdag Leiden weergeven op een grotere kaart

Het idee voor het centrum ontstond tijdens de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van vorig jaar, op een discussiebijeenkomst over het cultuurbeleid waar meerdere Leidse kunstorganisaties vertegenwoordigd waren. Vanuit verschillende kanten waren geluiden te horen voor een betere samenwerking tussen amateurkunstenaars en verenigingen. BplusC, de Werkgroep Amateurkunst, welzijnsorganisatie Libertas Leiden en het Cultuurfonds zijn nadien om de tafel gaan zitten en inmiddels ligt er een plan dat twee jaar bestrijkt.

Helpdesk
Huub Frenck en, één van de bedenkers en lid van de Werkgroep Amateurkunst, legt de gedachte achter het initiatief uit: ‘Eigenlijk moet je als amateur alles zelf uitzoeken. In andere steden zijn daar serviceorganisaties voor. Een goed voorbeeld is Culturalis in Den Haag, waar allerlei informatie die je nodig hebt als artiest op één plek is gebundeld. Zoiets hebben we in Leiden nog niet. Stel, je bent op zoek naar muziekles, dan is het handig als je terecht kunt bij iemand die overzicht heeft op waar en bij wie je dat kunt vinden. Wanneer je een oefenruimte wilt afhuren, is het handig om te weten welke opties je als muzikant daar voor hebt in Leiden. Op dit moment worden er nogal wat wielen opnieuw uitgevonden, dat gaat ten koste van de tijd die je in de kunst zelf kunt steken.’ Het centrum moet als helpdesk en bemiddelende instantie gaan dienen voor kunstenaars die ergens naar op zoek zijn. Daarvoor moet allereerst vraag en aanbod op het gebied van amateurkunst in kaart worden gebracht.

‘Er gebeurt heel veel  op cultureel gebied in Leiden, maar niet alles is even georganiseerd.’ Frencken is zelf voorzitter van Leidse Koren, een vereniging die volgens hem al redelijk haar weg heeft gevonden in de gemeentelijke cultuursector. ‘Maar wat er gebeurt op het gebied van bijvoorbeeld kleine orkesten, popbands of tentoonstellingen van amateurkunstenaars blijft op dit moment nog een beetje buiten het vizier. Het zou mooi zijn als we een zo volledig mogelijk overzicht krijgen van zulke initiatieven en op die manier een agenda kunnen opstellen. Op dit moment moet je zulke dingen in feite bijeenzoeken in huis-aan-huisbladen, kranten, online of in de Uitkrant.’ Ook wil het centrum aan een netwerk bouwen tussen de verschillende initiatieven in Leiden. ‘Al die groepjes krijgen zo de mogelijkheid om kennis en ervaring uit te wisselen en wellicht samen te werken.’ In oktober dit jaar heeft het centrum bovendien een Amateurkunstfestival in Leiden gepland, waar een deel van de dan ‘ontdekte’ kunstenaars en muzikanten een podium geboden wordt.

Cultuurnota
Het is volgens Frencken van belang dat bekend wordt dat er meer gebeurt dan er wat er op dit moment onder de aandacht komt. ‘Er is op dit moment een discussie gaande over de cultuurnota, die de wethouder op dit moment aan het opstellen is. Men moet tonen dat de kunst leeft op allerlei verschillende niveaus. Het is zonde dat er zo veel energie wordt gestoken in allerlei kunstvormen en dat er eigenlijk zo weinig aandacht voor is. Op dit moment gaan de aandacht en het geld toch een beetje naar degenen die het hardst van de daken schreeuwen. Als professionele artiest heb je daarnaast ook veel meer mogelijkheden. De Uitkrant staat vol met artikelen over professionele kunstenaars, met één of twee stukjes die zich op amateurkunst richten. Dit terwijl er wellicht veel meer gebeurt in de niet-professionele sector. Als we in samenwerkingsverband er voor zorgen dat het volledige plaatje transparanter wordt, zijn we al een heel stuk verder.’

Uiteindelijk moet er in de loop van 2012 een fysiek centrum voor de Amateurkunsten komen, waar je als kunstenaar kunt binnenwandelen voor advies, bemiddeling en allerhande benodigdheden. ‘Maar voordat dat gerealiseerd wordt liggen er nog verschillende plannen die op dit moment ingevuld gaan worden.’ Daar zal de komende tijd de nodige informatie over op de website, die nog in ontwikkeling is, verschijnen.

Het afgelopen jaar heeft het LAKtheater moeten vechten voor haar bestaan, en met succes. Na een protestactie is besloten dat het theater een zelfstandige stichting zal worden en in het universiteitsgebouw gehuisvest mag blijven. De gemeente staat in ieder geval de komende vier jaar voor subsidies garant.

Desalniettemin blijven de financiële crisis en de aankomende bezuiniging in de theaterwereld een dreigende factor. ‘Nu het LAKtheater zelfstandig wordt, is de druk om zelf geld binnen te halen groter dan voorheen’, vertelt Maarten Baanders van het LAKtheater. Hij voegt toe: ‘Dit geldt trouwens niet alleen voor het LAKtheater. In heel Nederland wordt de kunstsector aangespoord de eigen inkomsten te verhogen’.

Fred Delfgaauw en Sjaak Bral wisten een groot aantal artiesten te verzamelen om op 3 april hun steentje bij dragen. ‘Een groot aantal artiesten bleek bereid mee te werken aan het programma. Sommigen van hen meldden zich hiervoor aan zonder dat het hen gevraagd hoefde te worden’, aldus Baanders.

De theatermakers Delfgaauw en Bral zullen zowel solo als samen op het toneel hun opwachting maken. Daarnaast laten onder andere ‘An & Jan’ (Marjolein Meijers en Jan Rot) enkele nummers horen, toont het Gotra Ballet het duet ‘Koffie verkeerd’, en laat Tilman Andris zijn goocheltrucs zien.

Kaarten bestellen voor de voorstelling kan via de website van het LAKtheater.

Foto: Irene Cecile

Een enthousiaste blonde jongen met een bril doet de deur open, stelt zich voor als Tijmen en vraagt ons half lachend hoe laat het eigenlijk begint. Irene Cecile (29), kunstenares, zit al in zijn kamer te wachten. Een beetje vreemd voelt het wel zo bij iemand anders op zijn kamer. De rode bank bij het raam roept in stilte ‘kies mij’. We zijn nog lang niet compleet; er zijn pas twee meiden, drie jongens en Irene. Thijmen is namelijk niet in zijn eentje. Hij heeft twee vrienden die hem meehelpen. Ze zetten terwijl het gesprek op gang komt flessen frisdrank op de strijkplank neer. Zij zullen vanavond de ‘barmannen’ zijn, die in feite alleen biertjes hoeven te openen, geld aan te nemen en leuk hoeven te lachen.

Doe je ding
Gniffelend kijk ik Tijmens kamer rond. De enorme witte Ikea-lamp doet mij denken aan een bos met madeliefjes, het bed met kerstlichtjes, de oude trap tegen de hoogslaper, de jongensprullenbak (lees: slechts functioneel, niet per se mooi) en het doek waar Irene haar foto’s op projecteert wat aan zijn blauwe bedlampje hangt.

Naast mij praat Irene met Tijmen over haar ‘opkomstmuziekje’. “Het moet wel een beetje vrolijk zijn”, hoor ik haar zeggen. Ze lijkt me iemand die altijd doet wat ze lekker zelf wil. Dat zie je in haar foto’s, hoor je in haar teksten en haar enthousiaste, eerlijke manier van praten. Wat zij over haar beeldmateriaal zegt, “wat je ziet is allemaal echt”, kun je ook over haar zeggen. Ze ziet er niet uit als iemand van negenentwintig met haar wijde zwarte broek, rode All stars, groene shirtje en twee knotjes met blauwe elastiekjes in haar haar.

Als langzaamaan de anderen binnen komen stromen en op de zitzak en de kussens op de grond neerploffen, begint ze haar praatje. De cameraman probeert nog vluchtig op het krakende bed te komen om een goed shot te kunnen krijgen, terwijl zij haar regels uitlegt. Haar regels zijn simpel: vraag, praat en lach. Het schreeuwt ‘doe je ding’.

Foto: Irene Cecile

Als iemand ons kan vertellen hoe we speelser kunnen leven, is zij het wel. “Je hoeft niet op reis om iets anders te zien. Het is genoeg om gewoon anders te kijken”, zegt ze. Volgens haar denken mensen altijd groot, groter, grootst terwijl het mooie vaak in zulke kleine dingen zit. “Sommige dingen zijn ook gewoon niet uit te leggen, daarom is het ook een beeld.” Een bijzondere vrouw dus. Zo iemand die in haar houten balken boven haar bed tientallen honden ziet en zo dus zonder zelf een huisdier te hebben gekocht er eigenlijk tientallen gratis heeft.

De tijd vliegt voorbij en drie kwartier later staren mensen naar twee figuurtjes die door de Haarlemmer rennen, hup langs de H&M die andere straat in, op naar de Breestraat naar Boudewijn.

Sexy vrouwen
Ondertussen de weg nog een keer gevraagd, want in het donker ziet alles er hetzelfde uit, hijgend en puffend komen we aan bij Boudewijn en zijn huisgenoten en een heleboel meiden die samen met ons naar Miss Molly & Me gaan luisteren.

Miss Molly & Me bestaat uit Marlijn Weerdenburg en Helge Slikker. Helge staat nog buiten te roken als wij naar boven lopen op de meest gevaarlijke trap die ik ooit heb belopen. Ik snap niet hoe Marlijn op die hakken naar boven is gekomen zonder half te vallen. Boven komen we aan in een supergrote ruime kamer met allemaal lekker zittende banken en stoelen. Er wordt echt voor ons gezorgd. Om me heen zitten werkelijk alleen maar meiden. Meiden met bier. Het is een echte jongenskamer met posters van sexy geklede vrouwen op het plafond, waarschijnlijk waar zijn bed normaal staat. Ook zie ik op verschillende balken Stukafeststickers zitten. Ze hebben hier vaker lol gehad. Als Helge de kamer binnenkomt, gaat het dan eindelijk beginnen.

Foto: Daniel Bouquet

Terwijl ze spelen zie ik de speelse, begrijpende blikken tussen Helge en haar. Zijn donkere stem en haar heldere stem matchen perfect. Ook leuk is dat ze beiden hoog en laag kunnen zingen, waardoor ze de tweede stem steeds anders pakken en verassend uit de hoek komen. Marlijn straalt met haar vrolijke ogen als ze eventjes vertelt waar de liedjes over gaan. Je ziet aan alles dat dit duo klopt. Hoe zij Helge plaagt met zijn leeftijd en hij haar met het wedstrijdje wie de langste adem heeft. Marlijn beschrijft Helge als stoer, maar tegelijkertijd ook zacht. Ook al heb ik haar meer gesproken, merk en zie ik dit wel. Met zijn mooie lange lokken slaat hij zijn snaren hard aan bij het nummer I’m over (era of the new heart) terwijl je luistert naar hoe hij er over denkt. Hij schreef het.

Zoals Helge gelukkig is met zijn goed gestemde gitaar, zo gelukkig kan een hart worden met deze muziek. Je merkt gewoon dat Helge en Marlijn er ook écht wat van maken. Er wordt meegezongen –zelfs door de jongens die duidelijk in de minderheid zijn-, we krijgen de mogelijkheid om mee te spelen in hun nieuwe clip en daar bovenop trakteert Boudewijn ons op bitterballen. “Deze zijn gratis hoor, dus je kan gewoon pakken!” De avond kan niet meer stuk. Eigenlijk is het al tijd, maar Helge wil nog zo graag het laatste nummer zingen. We zouden nog zingen voor de jarige vriend van Boudewijn, maar ook die hoort liever een liedje van hen. We worden verrast met een ‘hieperdepiep’ op de melodie van het laatste refreintje. Wat kan met zijn allen blij zijn toch geweldig voelen. Kon dit nog maar even langer duren, maar het is toch echt afgelopen. De cd-speler thuis kent gelukkig wel een knop om de liedjes oneindig te blijven herhalen.

Foto: Babiche de Koning

Stukafest is een festival waarbij culturele optredens in drie verschillende rondes worden gegeven in studentenkamers in heel Nederland. Het idee, naar aanleiding van een festival in Texel, is voor het eerst in 2001 georganiseerd in Nijmegen. Pas in 2009 is het festival ook in Leiden geïntroduceerd. Volgens PR & secretaris Marleen van Wesel heeft het bestuur van deze derde editie het dit jaar grootser aangepakt dan vorige jaren, met nóg meer optredens dan voorheen.

Het festival is al voor 75 procent uitverkocht, zonder de verkoop van vandaag erbij gerekend. Er is dus haast geboden voor wie nog een kaartje wilt bemachtigen voor het festival. Ondanks dat Spinvis en enkele andere grote bands als The Secret Love Parade en The Black Atlantic al uitverkocht zijn, zijn er nog genoeg andere optredens die zeker de moeite waard zijn. Er zijn nog plaatsen beschikbaar voor Irene Cécile, Miss Molly & Me, Marsha en Maartje Wortel (en enkele anderen).

Tot en met woensdag 23 februari kunnen er van 14:00 tot 16:30 nog kaarten worden gekocht in de foyer van het LAKtheater. Donderdag 17 februari vindt er om 21:30 een extra kaartverkoopmoment plaats in café de Bonte Koe. De allerlaatste kaarten zijn op de avond zelf verkrijgbaar bij het openingsfeest in het Scheltema Complex. Na afloop van de rondes in de studentenkamers vindt er ook nog een groots Stukafeest plaats in de Four Reasons waarbij de 3FM Serious Talent-band Krach speelt. LUF-leden kunnen een vrijkaartje voor het eindfeest afhalen.

www.recordstoreday.nl

Record Store Day is een initiatief uit Amerika, dat in 2008 voor het eerst werd gehouden. Vorig jaar hebben er een paar zaken in Nederland voorzichtig meegedaan. “Toen hadden we Moke in de winkel,” vertelt Menno Nieuwenburg (30) van Plato. “Sommige mensen kwamen al vroeg in de morgen, zodat ze vooraan konden staan.” Dit jaar doen er ruim 60 onafhankelijke platenzaken mee.

Kraak en Smaak
Plato is weer van de partij, en Velvet Music doet ook mee dit jaar. Er komen bandjes in de winkels optreden, er zijn exclusieve vinylplaten te koop, en in sommige winkels worden er ook workshops, loterijen en popquizzen gehouden. “Bij ons komen Kraak en Smaak een set draaien”, vertelt Jurre Zwinkels (23) van Velvet Music. “Bovendien komt Nico Dijkshoorn gedichten voordragen, die waarschijnlijk over muziek en Velvet Music gaan.”

De zaken mochten ook zelf bandjes voordragen. Zwinkels: “We hebben de Leidse band Glossy Jesus gevraagd om op te treden. Die vind ik zelf erg veelbelovend.” Velvet Music houdt ook een loterij. Bij aankoop van een product wordt er een lotnummer op de kassabon gezet, en kan het aankoopbedrag terug worden gewonnen.

Plato begint vrijdagavond al met feestvieren met Sven Hammond Soul. “Zaterdag krijgen we Bettie Serveert en Arthur Adam. Een Leidse band lukte helaas niet, maar Bettie Serveert is al genoeg voor ons,” zegt Nieuwenburg.

Lennon
Naast de optredens zijn er exclusieve, eenmalige vinyl en CD uitgaven te koop, waaronder Bruce Springsteen, Babyshambles en John Lennon. Nieuwenburg: “Er bellen al veel mensen of ze een special release plaat kunnen reserveren, vooral naar die van Bruce Springsteen wordt veel gevraagd. Maar we doen niet aan reserveren. Bij zulke collector’s items geldt: wie het eerst komt, die het eerst maalt.” De meest exclusieve is toch wel de Singles Bag van John Lennon. Daarvan zijn er maar een paar duizend gemaakt, en Velvet Music heeft er een paar om te verkopen: “We hebben er 5, waar we enorm gelukkig mee zijn,” aldus Zwinkels.

Bij aankoop van een product krijgt men ook een exclusieve Record Store Day CD gratis. Daarop staan nummers van aanstormend talent die optreden op de dag van de muziek.

Impuls
Maar waarom is zo’n initiatief nodig? Zwinkels: “De muziekindustrie heel anders dan vroeger. Mensen doen minder impulsaankopen: ze doen eerst ‘onderzoek’ naar een bepaalde band of een bepaald liedje op internet, en downloaden het dan. Tegenwoordig komen er vooral echte muziekliefhebbers naar onafhankelijke platenzaken. Zij willen iets in hun handen hebben, het hoesje bekijken.” Record Store Day moet daarom ook vooral meer mensen naar de platenzaken lokken. Nieuwenburg: “Het leuke is dat de muziek echt naar je toekomt. Het staat veel dichterbij in een platenzaak. De sfeer is intiemer.”

Velvet Band
Record Store Day is een dag gewijd aan muziek en de verkopers ervan. Daarom hebben de medewerkers van Velvet Music speciaal voor deze dag de Velvet Band opgericht. “We gaan allerlei covers spelen”, zegt Zwinkels. “We hebben nog maar één keer geoefend, maar ik denk dat ’t wel goed gaat komen.”
Nieuwenburg: “We gaan gewoon genieten van een hapje en een drankje, en natuurlijk van de muziek; daar draait het uiteindelijk om.”

Het idee om kinderen voor kinderen liedjes te gaan coveren in een andere stijl werd geboren op een wilde drie oktober avond zo’n 4 jaar geleden. Bedenker van dit plan Jan Woes en medeoprichter Jan Kleine Koosjer, zochten een stel bandleden bij elkaar en Kinderen tegen Kinderen was een feit. Bestaande uit Jan Woes (bas),Jan Kleine Koosjer ( zang), Jan Gaspard ( zang), Jan Palynn (zang), Jan petit Jean (gitaar), Jan Jan Jorn ( gitaar & toetsen), Jan Hendrik (drums), Jan Petertje (gitaar) is Kinderen tegen Kinderen compleet.

”Onze muziekstijl gaat van salsa tot metal met een likje punkrock er door, wij noemen dit kindercore.” Aldus zanger Jan Kleine Koosjer. Deze bijzondere mix is ook buiten Leiden opgevallen, zo heeft de bekende radio DJ Giel Beelen de band in 2008 in zijn studio laten optreden om hun cover van ‘Ik ben toch zeker Sinterklaas niet’ ten gehore te brengen. En vorige week hadden de Leidse jongens zelfs hun presentatie van hun eerste cd Neverkind bij het ochtendprogramma van Giel Beelen, ook hierbij mochten ze enkele liedjes live spelen. Dj Beelen was hier zo enthousiast over dat hij afgelopen donderdag bij De Wereld Draait Door de aandacht vestigde op Kinderen tegen Kinderen. Naar zijn zeggen is de band ; ‘Echt super te gek.’ Mathijs van Nieuwkerk was enigszins overdonderd door de muziek van Kinderen tegen Kinderen en kon alleen een verbijsterd ‘Godsallemachtig’ uitbrengen.

Dat één minuut airtime bij ‘de wereld draait door’ een grote impact heeft blijkt uit het feit dat direct na deze uitzending er zo’n 200 cd’s zijn besteld op de site van de band.

Kinderen tegen Kinderen doneert al het geld dat ze verdienen aan goede doelen. Jan Kleine Koosjer vertelt hoe dit tot stand is gekomen : ‘ Kinderen voor Kinderen (KvK) steunt ook goede doelen, de liedjes zijn allemaal gebaseerd op brieven die door kinderen geschreven zijn, het geld dat het kinderkoor verdient door de verkoop van cd’s en optredens doneren zij allemaal. Omdat wij de teksten en de hoofdmelodieën van KvK gebruiken en verder ook vaak stukjes uit bestaande nummers gebruiken van andere bands leek het ons een goed idee om ook al het verdiende geld te doneren.’

De doelen die Kinderen tegen Kinderen steunt zijn zeer verschillend, wat begon met ludieke donaties, zoals de Abortusboot en Durex (tégen kinderen) werd later serieuzer. Jan Kleine Koosjer : ‘We steunen bekende doelen als Amnesty International of Kika, maar als we in kleine tenten spelen dan vragen we ook vaak of ze daar een goed doel weten waar we onze gage aan kunnen doneren.’ Zo heeft de band bijvoorbeeld 200 euro gedoneerd om de Sinterklaasintocht in het dorp Nieuwkoop mogelijk te maken.

De grote droom van Kinderen tegen Kinderen is om zo veel mogelijk mooie shows te spelen, zo veel mogelijk goede doelen te steunen én om uiteindelijk in een grote tent op Lowlands te staan. Op deze laatste droom hebben ze vorig jaar al een klein voorproefje genomen, ze improviseerden optredens overal op de campings van Lowlands en dat stond garant voor veel positieve reacties en wederom media aandacht. En ook dit jaar lijkt de droom van een optreden op dit festival dichterbij te komen. Amnesty International, die al bekend is met de band vanwege hun donaties, heeft ze gevraagd om zowel op Pinkpop en op Lowlands te spelen bij de Amnesty stand. Of dit doorgaat hoort de band deze week. Kortom Kinderen tegen Kinderen gaat hard.

Tachtig procent van de clubbezoekers heeft last van zijn oren na het uitgaan. Dit komt door te harde muziek, zo blijkt uit onderzoek van Club Jugde. Ook in Leiden kun je gehoorschade oplopen.

Stel je voor: Je hebt de laatste tijd last van een suis in je oren. Omdat je wilt weten wat er aan de hand is, ga je naar een hoorspecialist. Hij vertelt dat jouw trilhaartjes beschadigd zijn. Je wordt doof. En hoe komt dat? Omdat je zo nodig elke week naar de discotheek moest.

Club Judge
Acht op de tien clubgangers geeft in het onderzoek van Club Judge, het officiële keurmerk voor uitgaansgelegenheden, aan hier last van te hebben. Ze hebben suizende en piepende oren na het uitgaan. De muziek staat vaak op 110 decibel, terwijl je vanaf 85 decibel kans loopt op gehoorbeschadiging.

Het aantal decibel in de Leidse kroegen valt mee. Een kleine steekproef met de decibelmeter op de iPhone: 76 decibel in de Odessa. 80 in de Oude Harmonie en 76 bij de Mas Y Mas. ‘Maar vandaag is het donderdag’, zegt Pieter van Geffen, eigenaar van de Mas Y Mas. ‘Op vrijdag en zaterdag is het drukker en is er meer muziek. Ik heb wel een limiter op de muziek. Voor de oren? Nee, voor de bovenburen.’

Oren kapot
In Danssalon InCasa staat de muziek harder: 110 decibel. Na een half uurtje kan dit volume blijvende schade veroorzaken. Bij de deur van de discotheek hangt een bordje met ‘Hier wordt meer dan 85 decibel aan geluid geproduceerd’, maar daar beperk je de schade niet mee. ‘Die kun je alleen beperken door het volume zachter te zetten’, aldus Joël Goudsmit, oprichter van Club Judge. ‘Veel clubs denken dat bezoekers een betere ervaring krijgen als de muziek harder staat.’

Miklo Lo, bedrijfsleider van de InCasa, neemt al maatregelen: ‘Als mensen last hebben van hun gehoor, dan kunnen ze een medewerker om oordopjes vragen. Die brengt hun bij het kantoor waar wij gratis oordoppen weggeven.’

Ook bij het LVC staat de muziek te hard: 108 decibel. In de zaal hangt een decibelmeter, die komt regelmatig in het rood. ‘Als dat gebeurt, krijgt de geluidsman een seintje’, vertelt Lillian Ketting. ‘Hij zet het geluid dan zachter. Maar bij bandjes is dat lastig, die hebben hun eigen geluidsman. Mocht je last van je oren hebben, dan kun je voor 2 euro oordoppen kopen bij de bar.’

Tikkie terug
Het gevaarlijke is dat als je oren de volgende dag niet meer suizen, het niet zo is dat je geen gehoorschade hebt opgelopen: ‘Het middenoor compenseert’, verklaart Jan de Laat, audioloog in het Leids Universitair Medisch Centrum. ‘Cellen in de omgeving maskeren de kapotte trilhaartjes. Hierdoor hoor je de piep niet meer en lijkt het alsof er geen schade is. Maar dat is er dus wel.’

Je kunt gehoorbeschadiging beperken: ‘Sommige clubs delen van die gele herriestoppers uit’, aldus Goudsmit. ‘Maar daarmee rondlopen, maakt je niet vrolijker. Ook zijn er op maat gemaakte oordoppen met filters. Maar niet iedereen wil 150 euro betalen voor een paar doppen. Het beste is als het volume gewoon omlaag gaat.’

Hoe ver omlaag is nog niet duidelijk. Club Judge is in overleg met de Koninklijke Horeca Nederland om een acceptabel geluidsniveau af te spreken. Daarnaast heeft het keurmerk contact gehad met clubs. NOA in Leeuwarden en Brothers in Bunnik hebben de volumeknop al teruggedraaid.

Max(links) en Sam(rechts) in het WENStheatershirt (bron: www.wenstheater.nl)

Het WENStheater staat al sinds vier jaar op de basisschool De Leeuwerik in Leiderdorp en adopteert elk jaar een goed doel. Dit jaar is er gekozen voor SOS Kinderdorpen met het doel weeskinderen in Brazilië te helpen een toekomst op te bouwen. Het speciale aan deze acties is dat de ambassadeurs geen leerkrachten zijn maar leerlingen van de school.

Ze zitten pas in groep 8 en kijken uit naar de schoolmusical, naar het schoolkamp en uiteindelijk naar de middelbare school.Toch zijn Max Weber en zijn klasgenoot Sam Swart nu al ambassadeur voor SOS Kinderdorpen. Iets wat mede mogelijk wordt gemaakt door het WENStheater.

“Elk jaar krijgen de leerlingen een brief mee naar huis met de vraag wie er crew wil worden”, vertelt Max. “De crew is dan aanwezig om ‘s avonds te helpen tijdens optredens”, voegt Sam toe. Bij de crew is er de mogelijkheid dat de leerlingen zich opgeven voor in de catering, waarbij ze jassen aannemen, drinken inschenken. Ze kunnen zich ook aanmelden om pers en propaganda te doen, waarbij ze onder andere mogen interviewen. Vervolgens zijn er ook leerlingen die zich bezig houden met het licht en het geluid tijdens de optredens en last but not least de ambassadeurs.

Er morgen steeds twee leerlingen samenwerken om hun taken als ambassadeurs in te vullen. “Max en Sam nemen hun taken als ambassadeurs van SOS Kinderdorpen erg serieus”, vertelt hun leerkracht Ton Bavelaar van achter zijn computer. De jongens verzinnen veel zelf en tonen goede initiatieven. Zo hebben ze een filmpje gemaakt dat lijkt op dat van SOS Kinderdorpen, alleen hebben zij er een andere insteek aan gegeven. “In plaats van dat er een wees ligt die helemaal niets heeft, hebben de jongens besloten een filmpje te maken waarin een kind te zien is die alles heeft”, legt Bavelaar uit.

Recordpoging
Om dit jaar aan zoveel mogelijk geld te komen voor de weeskinderen in Brazilië, hebben Max en Sam bedacht om een recordpoging te doen. De exacte datum is nog niet officieel bekend, maar zal in elk geval plaatsvinden in mei. Ze willen een lange rij gaan maken van 20 cent muntjes, die ze over het grote speelplein, en eventueel het kleine speelplein, willen gaan neerleggen.

Dit is niet zomaar een record laten de jongens weten: “Voor 20 cent kun je namelijk één weeskind helpen, voor één dag. Dit kind krijgt dan eten en er wordt voor hem of haar gezorgd.” Het record heeft dus een goede link naar de organisatie van SOS Kinderdorpen. Om zoveel mogelijk geld op te halen voor deze recordpoging hebben de jongens flyers gemaakt die dienen ter presentatie. “De uitleg komt ook in de schoolkrant te staan, zodat iedereen zoveel mogelijk muntjes gaat sparen voor onze uitdaging”, vertelt Max.

In eerste instantie wilden de jongens deze recordpoging combineren met een poging om in het meest bekende wereldrecordenboek ter wereld te komen: het Guinness Book of Records. Helaas gaat deze actie niet meer door, laat Sam teleurgesteld weten: “Het was nogal duur en het is natuurlijk niet de bedoeling dat alle ingezamelde muntjes daaraan worden uitgegeven. Dan geven we dat geld liever aan de weeskinderen.”

Optredens
Naast het geld dat ze hopen op te halen met de recordpoging, vindt er in WENStheater één keer in de maand een optreden plaats. “Mensen die willen komen kijken moeten wél twee euro entreegeld betalen, maar deze inkomsten gaan ook weer naar SOS Kinderdorpen”, legt Sam uit. Afgelopen maanden hebben ze onder andere de Leidse zanger en gitarist Rob Baars mogen verwelkomen en ook de band van Bavelaar, TBS (Ton Bavelaar Syndicaat), is een graag geziene gast in het theater.

Geld ophalen doormiddel van de recordpoging en de vele optredens is blijkbaar nog niet genoeg voor deze twee enthousiaste jongens. “We willen misschien ook nog een veiling houden waar spullen worden geveild. Het zou leuk zijn als één van de BN’ers, die ook ambassadeur is van SOS Kinderdorpen, zou kunnen komen om veilingmeester te zijn. Dan komen er meer mensen en bieden die mensen misschien wel meer.”

Een eerdere poging Jan Smit te contacteren voor hulp heeft geen resultaten opgeleverd: “We hebben wel twee brieven gestuurd, waaronder eentje naar zijn management, maar daarvan hebben we niets meer gehoord”, vertellen de jongens. Nu dus maar eerst concentreren op het behalen van het record met de muntjes? “Ja”, zeggen de jongens in koor, “want natuurlijk is het leuk om een record te behalen, maar uiteindelijk gaat het zowel daarom als om het ophalen van zoveel mogelijk geld voor SOS Kinderdorpen.”

Poster bij de campagne

Het is een van de acties die 3FM ervan moet overtuigen dat het inzamelingsevenement dit jaar in Leiden moet plaatsvinden. Op de website van het initiatief worden inwoners opgeroepen om promotieposters achter het raam te plakken en om een petitie te tekenen. Daarnaast hebben enkele ambassadeurs zich geschaard achter het project, waaronder bekende Leidenaren als Armin van Buuren, Wesley Klein en Jochem Myjer.

Op korte termijn wordt nu een zogenaamd ‘bidbook’ gemaakt, waarin alle voordelen van de stad Leiden als locatie worden opgenoemd. Begin april besluit 3FM dan welke stad het evenement mag organiseren. Het is nog niet bekend waar het Glazen Huis moet komen te staan. 3FM organiseert het evenement sinds 2004 om geld in te zamelen voor Het Rode Kruis.

Visser staat voor een groot probleem. Zoals het er nu uitziet zal zijn poppodium voor een paar jaar moeten sluiten. Een alternatieve locatie is er niet en het pand aan de Breestraat is door de gemeente al verkocht. “Binnen de lokale politiek is er brede steun voor het nieuwbouwplan, maar de besluitneming is toch uitgesteld tot na de verkiezingen. Inmiddels speelt dit al zeventien jaar, ik had graag gezien dat het allemaal wat sneller was gegaan.”

Over het nieuwbouwplan zelf is Visser zeer tevreden. “De nieuwe locatie is super goed. Het gebouw komt tussen het Scheltema Complex en de Lakenhal in te liggen. De financiering is ook al bijna rond. Het probleem is alleen de overbruggingsperiode. Dicht gaan is wat mij betreft geen optie dus er zal in goed overleg met de gemeente, of anders via de rechter, een oplossing gevonden moeten worden. Aan ons zal het in elk geval niet liggen.”

Als de gemeente voet bij stuk houdt, is dat volgens Visser funest voor het LVC. “Dan zouden we helemaal opnieuw moeten beginnen en dat leidt onvermijdelijk tot financiële tegenslagen. Al mijn personeel en andere contacten ben ik dan kwijt. De enige oplossing die ik zie, is dat het nieuwe college straks terugkomt op het besluit om ons eind volgend jaar op straat te zetten. De kiezer mag het zeggen.”

Visser vindt het ‘treurig’ hoe de lokale politiek met cultuur omgaat. “Vanochtend nog heeft de burgemeester opdracht gegeven de Vrijplaats Koppenhinksteeg te laten ontruimen. Wat is er in Leiden nu eigenlijk nog te doen voor jongeren en studenten? Als dat zo doorgaat verhuist de Universiteit over een paar jaar naar Den Haag en dan is er van Leiden niets over dan een kleine provinciestad. Een soort openluchtmuseum wordt het dan.”

Op financieel gebied hoeven we ons geen zorgen te maken over de toekomst van het LVC. “Net als alle andere poppodia in Nederland hebben we vorig jaar een matig jaar gehad. Pas in november kwam het weer een beetje opgang. Maar in de eerste twee maanden van dit jaar hebben we al net zoveel zalen uitverkocht als in het hele vorige jaar. Dat zit dus wel goed. Het nieuwbouwplan past bovendien binnen het gemeentebudget, dus ook daar geen probleem.”

Kaan Biyikoglu

Marjan van Rompay

Mark Schilders

Floriaan Wempe

De uitreiking van de Jazz Award is gratis toegankelijk en vindt plaats op donderdag 21 januari om 20.00 uur in de Taffehzaal van het Rijksmuseum van Oudheden op het Rapenburg.