Kinderen van de basisscholen zagen tijdens het bezoek hoe het er aan toe gaat als je een bezoek moet brengen aan het ziekenhuis. Niet de kinderen zelf, maar hun beer is deze dag de patiënt. Eerst wordt er een prognose gesteld, daarna wordt er een foto van de beer gemaakt en vervolgens wordt de patiënt (in dit geval de beer) naar de gipsmeester of naar de chirurg verwezen. Op het eind vond er een demonstratie plaats waarbij de ambulance ingezet werd met sirene.

Vooral scholen uit Oegstgeest, Leiden, Leiderdorp, maar ook één uit Woerden deden mee aan Teddy Bear Hospital. Deze week was er ook een internationale groep aanwezig met Engels sprekende kinderen. De basisscholen kregen drie weken van te voren lesmateriaal en uitleg van de geneeskundestudenten op school. In die drie weken moesten de kleuters zorgen voor een beer die deze week naar het ziekenhuis gebracht werd. Voor de negende keer vond Teddy Bear Hospital plaats en hondervijftig studenten hebben zich deze week vrijwillig ingezet voor de kleuters.

De stad is echter rustig. Op Leiden Centraal waren er wel twee braderieën, een op de Herenstraat en een op het Vijf Meiplein. Het grootste gedeelte van de winkels op de Haarlemmerstraat was eveneens open. De twee braderieën werden, zoals op deze foto’s is te zien, bezocht door een breed publiek. Er waren kleine kinderen die dingen verkochten en winkels die een stand buiten hadden opgezet. De braderieën waren net als vorige jaren door de winkeliersverenigingen georganiseerd.

Een kleine rondvraag onder studenten laat zien dat zij andere dingen deden op Bevrijdingsdag. Thom van Dam, tweedejaars Chinees, vertelt: ‘Hoewel ik eigenlijk van plan was om op donderdag terug te gaan naar Wageningen, had ik genoeg verplichtingen op school voor de dag erna dat ik besloot het in Leiden te vieren. Hoewel het in de stad rustig was en er eigenlijk bijna geen feestsfeer hing, was het toch gezellig met vrienden.’ Lea Mars, tweedejaars Psychologie, had geen tijd voor feesten: ‘Ik heb de hele dag geleerd omdat ik over een paar weken tentamens heb.’ Tjalling Reijnders, eerstejaars Rechten, zocht het buiten Leiden: ‘Ik ben naar bevrijdingspop in Haarlem gegaan en heb daar Triggerfinger gezien en Flinke namen. Dat was echt te gek! Verder een beetje gechilled thuis en rond een uurtje of 10 weer in Leiden aangekomen.’

Een snelle rondblik op het internet laat zien dat grote festivals vooral elders plaatsvinden. Er wordt wel gezorgd dat in iedere provincie minstens 1 festival is. In Zuid-Holland zijn dat Rotterdam en Haarlem. Van Dam heeft zich echter prima vermaakt in Leiden: ‘Bevrijdingsdag in Leiden is wat mij betreft wat je er zelf van maakt. Een gebrek aan evenementen hoeft een leuke dag niet in de weg te staan, hoewel iets meer evenementen zeker zouden helpen!’

Bevrijdingsdag Leiden weergeven op een grotere kaart

De vereniging L.V.V.S. Augustinus organiseert van oudsher al activiteiten voor mensen buiten de vereniging. Een van die activiteiten is het straatfeest voor kinderen, dat al zeker dertig jaar bestaat. Het wordt georganiseerd door een speciale ‘straatfeestcommissie’, waar alleen eerstejaarsleden van Augustinus deel van uit maken.

“Het concept wordt als een traditie elk jaar voortgezet”, zegt Lieke Kooij, voorzitter van de straatfeestcommissie 2011. Het feest is in de basis hetzelfde georganiseerd als voorgaande jaren, maar dit jaar heeft de commissie ervoor gekozen meer te versieren, een danceworkshop te geven en in het thema ‘Cowboys en Indianen’ te blijven.

Vanaf negen uur ’s ochtends konden kinderen voor €3,50 een strippenkaart kopen en op die manier meedoen aan alle spelletjes en genieten van poffertjes, suikerspinnen en drankjes. Naast oude Hollandse spelletjes als ‘spijkerbroekhangen’ en ‘blikgooien’, was er ook een springkussen en een hindernisbaan. Verder konden de kinderen zich laten schminken. Voor de ouders en de helpende studenten was ook de bar geopend. Gedurende heel de dag werd er muziek gedraaid en werden er foto’s gemaakt. De commissie hoopte op een succesvolle dag, “vooral ook, omdat we zelf zo enthousiast zijn”. Succesvol kan de dag met recht genoemd worden. De blije gezichten van de kinderen spraken boekdelen.

Hieronder een impressie van het straatfeest.

Eigenaar en hoofddocent Rafael Sassy Rodriquez, oorspronkelijk uit Cuba, danst naar eigen zeggen al 46 jaar. Rafael is in allerlei dansstijlen geschoold: gevarieerd van modern, flamenco tot de polka. Hij volgde zijn opleiding als docent aan het Conservatorio Nacional de Danza y Arte en heeft veel opgetreden in Cuba. Dansschool Salsiando bestaat al sinds 1992 en daar geeft Rafael met veel plezier les.

Rafael is niet zomaar een salsadocent, want zijn passie voor dans lijkt ongekend: “Dans is een universele taal. Iedereen spreekt het. Dans gecombineerd met muziek is perfect voor iedereen. Het is een middel om vrij te zijn”, legt hij uit.
Dans zou met name voor kinderen een goede toevoeging aan het leven zijn. “Dans is het beste voor kinderen. Het stoomt ze klaar voor het echte leven. Ze moeten namelijk bewegen en leren om contact te maken. Contact is namelijk belangrijk in het sociale leven”, vertelt hij. “Sommige kinderen zijn verwend en zitten maar achter de computer, terwijl ze hier gezellig met elkaar kunnen dansen, kletsen en een frisdrankje doen.”

Rafael heeft eerder in Leiden dansles aan kids gegeven en biedt sinds eind vorige maand een 4-wekelijkse salsacursus voor tieners aan. De cursus is nog maar net begonnen, maar het lijkt al een succes te zijn. Voor de tieners is Salsiando echt hun plekje geworden, een soort van buurtcentrum waar ze na de les even kunnen blijven plakken en op zondagmiddag hun moves kunnen oefenen. Soms geeft Rafael ze zelfs een lesje Spaans, want volgens hem hoort dat gewoon bij salsa.

Dans-assistente Christel ziet al verschillen in de houdingen van de tieners: “Sommige kinderen zijn echt verlegen als ze bij ons beginnen, maar je merkt echt al na weken dat ze anders met mensen omgaan. Je ziet echt een zelfvertrouwen bij ze. Sommigen wilden echt niet dansen, maar die werden meegesleurd door hun vriendjes, dus zijn ze maar gebleven.”

Vamos a bailar
Ondertussen is het al bijna 16:30 en de zaal vult zich met tieners. Rafael verwelkomt ze met een hola, een high-five en biedt ze een glaasje fris aan. Terwijl de jongens een colaatje aan de bar drinken, trekken de meisjes hun laaggehakte dansschoentjes aan. Er volgen meer jongeren; sommigen komen alleen, anderen komen hand in hand binnenwandelen, omdat ze stelletjes zijn. De muziek staat niet eens aan, maar de tieners zijn al druk salsa-figuren aan het oefenen; van de technische hammer-lock tot de sexy dip.

Nadat de ruimte gevuld is met ongeveer vijftien leerlingen, meer meisjes dan jongens, begint Rafael de les. Een meisje heeft slippers aan. “Ga je naar het strand?”, vraagt hij verbaasd. Dan komt er een stelletje vijf minuten te laat door de deuropening. “Aha, jullie zijn te laat”, zegt Rafael. “Een beetje maar”, antwoordt de jongen terwijl hij samen met zijn vriendin richting de bar sneakt. Zij lijkt nogal verlegen en vertelt haar vriendje dat ze echt niet mee gaat doen. Maar als hij haar eenmaal op de dansvloer heeft gesleept geeft ze toch in de latin beats.

Na een korte warming-up zet Rafael de muziek uit en de leerlingen in een kring. “We gaan beginnen!”, roept hij plotseling. De tieners kijken verbaasd om zich heen; er is immers geen muziek. “Postuur!”, zegt hij daarna. Als sommige jongens nog steeds als zoutzakken bijstaan, wringt Rafael zich in allerlei rare poses om ze te plagen. “Dus niet zo staan.. en ook niet zo”, laat hij zien. Ze moeten namelijk rechtop staat, met rechte schouders en het gewicht op de linkerstandbeen. “Niet lachen! Houding”, roept hij nogmaals. Een jongen negeert Rafaels verzoek en staat met zijn handen in zijn zakken onderuit gezakt. “Wat ben je aan het doen? Heb je veel geld in je zakken ofzo?”, vraagt Rafael hem terwijl hij zijn houding verbetert.

Nadat de groep in een kring heeft gedanst, wordt het tijd voor wat partnerwerk. De muziek gaat aan en de tieners die een danspartner hebben bemachtigd blijven bij Rafael. De andere meisjes, waar een enorm overvloed aan is, gaan met Christel mee naar een andere zaal. “Daar leer ik ze een beetje lady styling, of bijvoorbeeld wat cha-cha, zodat ze weten waar ze hun handen moeten laten tijdens het dansen”, legt ze uit.

De muziek gaat aan en de kinderen pakken alles verbazingwekkend snel op. Technische figuren uitvoeren en in de maat dansen lijkt een eitje voor ze. Ze blijven tijdens het dansen vooral vrolijk lachen. Een meisje van elf en een jongen van zestien, die minstens twee koppen verschillen, dansen bijvoorbeeld de sterren van de hemel. “Ja, ze pakken het echt snel op”, vertelt Christel nog even voordat ze naar de andere zaal verdwijnt.

Na een uurtje salsalessen dansen sommigen nog een nummertje, gaan anderen aan de cola of trekken zelfs hun skates aan. Ze blijven aan de bar plakken en zeggen nog even gedag tegen Christel en Rafael. “Ik blijf hier wonen, ik ben hier echt vaak!”, roept een meisje voordat ze weggaat.

Een foto-impressie:

Een video-impressie:

Het Leonardo-onderwijs werd vorig jaar ingevoerd op de basisschool Anne Frank. Sindsdien zijn de aanmeldingen toegenomen en is de wachtlijst steeds langer geworden. Aanmeldingen komen niet alleen van ouders uit Leiden, maar het onderwijs trekt ook ouders van buiten de stad aan. Op basisschool Merenwijk was er ruimte om Leonardo-onderwijs te gaan geven, basisschool Anne Frank helpt de school in de Merenwijk met het opzetten van dit passend onderwijs.

IQ test
Onderwijs voor hoogbegaafde kinderen wordt aangeboden door de Leonardostichting en is ontwikkeld door Jan Hendrickx. Deze stichting biedt een curriculum aan voor basisscholen en hierin wordt projectmatig gewerkt. In die projecten worden verschillende vakken geïntegreerd, waaronder biologie, science en techniek. Het onderwijs is gebaseerd op Leonardo Da Vinci, hij leefde tijdens de Renaissance. Tijdens de Renaissance werden veel ontdekkingen gedaan, zoals de ontdekking van de Nieuwe Wereld (aardrijkskunde, geschiedenis), ontdekking van de camera (techniek) en observatie van dieren en planten (biologie). Kinderen gebruiken daarbij hun metacognitie, het kijken naar een onderwerp vanuit verschillende perspectieven.

Hoogbegaafdheid bij kinderen moet snel geconstateerd worden, zegt Nathalie Beukers, locatieleider Leonardo. Een kind kan tot vier jaar zijn eigen gang gaan in het ontdekken van de wereld, maar zodra een kind naar de basisschool gaat moet het zich gaan aanpassen. “Als een hoogbegaafd kind goed kan tekenen maar te lang in een reguliere klas blijft zitten, dan gaat het kind weer over op rondjes en kraaienpootjes om een mens te tekenen.” Om toegang tot een Leonardoklas te krijgen moet een kind een IQ test en een sociale test doen, daar moet een getal van boven de 130 uitkomen. Bij een sociale test komt namelijk ook naar voren in hoeverre een kind empathisch (invoelend) vermogen heeft.

Er wordt dus niet alleen gekeken naar het IQ van een kind, maar ook naar de motivatie, creativiteit en sociale contacten (interactiviteit en samenwerken). Het kan namelijk voor komen dat een kind inzichtelijk goed scoort, maar verbaal minder sterk is. Ze kunnen daardoor moeite hebben met het uitvoeren van bepaalde taken. “Hoogbegaafdheid is iets anders dan een IQ test. Een IQ test laat zien dat je op bepaalde vlakken hoogbegaafd scoort, maar niet dat je hoogbegaafd bent.” Zo kan hoogbegaafdheid weer samen gaan met autisme. Vaak zijn hoogbegaafde kinderen zijn meer visueel ingesteld.

Chinees
Nieuwe technologieën worden gebruikt in het Leonardo-onderwijs, zoals de MacBook. De MacBook zorgt namelijk voor visuele plaatjes. Op de computer worden eerst mindmaps gemaakt voordat ze aan een werkstuk beginnen, waarbij kinderen eerst een onderwerp opdelen in termen en categorieën. De moderne apparatuur zorgt ervoor dat hoogbegaafde kinderen op nieuw leren leren. Nathalie: “Bij hoogbegaafde kinderen gaan veel dingen gemakkelijk af waardoor ze geen moeite hoeven te doen om iets te leren. Ze werken heel conceptueel en vinden het moeilijk om iets waaraan ze begonnen zijn af te maken.”

“Als deze kinderen die uitdaging niet zouden krijgen, dan zouden ze uitvallen, onderpresteren of misschien lager uitstromen. Je moet ze blijven prikkelen en uitdagen.” Zo wordt er bijvoorbeeld naast schaken, muziekles en Engels ook Chinees als vak aangeboden. “Sommige kinderen zijn dyslectisch en daarom is een taal als Chinees makkelijk te leren, omdat Chinees een beeldtaal is.”

Ouderbijdrage
Basisschool Anne Frank was begonnen met een plusklas toen bleek dat er een aantal hoogbegaafde kinderen op school waren. Al gauw merkte Nathalie dat die kinderen iedere dag de plusklas nodig hadden. Toen de school een strategisch schoolplan ging opstellen, kwam naar voren dat ze enkele lokalen over hadden door de vergrijzing in de buurt. Een peuterspeelzaal in die lokalen had de doorstroom van leerlingen naar de hogere klassen ook kunnen vergroten, maar Nathalie ging Jan Hendrickx volgen die begon met het Leonardo-onderwijs in Venlo. Vervolgens heeft PROO Leiden (het overkoepelend bestuur van de basisscholen waarbij de Anne Frank school en de school in de Merenwijk zijn aangesloten) geïnvesteerd in dit onderwijs.

Nathalie Beukers vindt dat je dit passend onderwijs moet zien als zorg, omdat het tot uitval van kinderen kan leiden. Het Leonardo-onderwijs wordt echter nog niet erkend door de overheid en kan niet rekenen op extra subsidies. De scholen zijn afhankelijk van de ouderbijdrage en het geld dat PROO Leiden bijlegt.

De ontwikkelingen op de Openbare basisschool Merenwijk gaan desondanks gewoon verder. De samenwerking tussen beide basisscholen is intensief. Nathalie Beukers heeft al sollicitatiegesprekken gevoerd en binnenkort gaan de scholen samen op training. “Je moet de Merenwijk zien als een uitgebreide locatie van het Leonardo-onderwijs van de Anne Frank school. Alle projecten gaan we samen doen en de leerkrachten gaan samen vergaderen.”

“Alle kinderen moeten kunnen sporten,” aldus de slogan van het Jeugdsportfonds. Bewegen is namelijk gezond en samen sporten is leuk. Kinderen kunnen bovendien veel leren van het spelen in een team tot het individueel klaarstomen voor een wedstrijd. Maar wat als er thuis geen geld is voor nieuwe voetbalschoenen, een geschikte outfit en het lidmaatschap van de vereniging? Daarvoor is het Jeugdsportfonds Nederland een uitkomst. Dit fonds ondersteund in het hele land sportende kinderen. Daarnaast bestaat het uit ongeveer dertig lokale en provinciale fondsen, waarvan er sinds kort ook een in Leiden is.

Het Jeugdsportfonds Leiden ging op 9 maart van start met de feestelijke ondertekening van een een convenant door wethouder Jan-Jaap de Haan (Cultuur, Werk en Inkomen) en André de Jeu (voorzitter bestuur Stichting Jeugdsportfonds Zuid-Holland). Daarbij waren verschillende prominenten aanwezig, waaronder verschillende Leidse politici, ambtenaren en sporters. Wethouder De Haan reageerde in een interview op de radio met RTV West op het initiatief. “Soms is er helaas geen geld voor, zeker als er meerdere kinderen in een gezin zijn.” Nu kunnen ook die kinderen het veld op.

Sportkans voor alle jeugd
Het Jeugdsportfonds Leiden biedt een sportkans aan kinderen van vier tot achttien jaar waarvan de ouders niet de middelen hebben om hun kinderen aan te laten sluiten bij een vereniging. Tot €225 per jaar kan een kind ondersteund worden met sportkleding, lidmaatschapgeld en andere benodigdheden voor het sporten. Om in aanmerking te komen moet een kind woonachtig zijn in Leiden en moet het gezinsinkomen niet meer dan 120% van het wettelijke minimumloon bedragen.

Plannen voor de oprichting van een lokaal jeugdsportfonds ontstond een aantal jaar geleden, toen uit onderzoek van het Jeugdsportfonds Zuid-Holland bleek dat veel aanvragen voor steun afkomstig waren uit Leiden. Silvia Pruijsen van Sportservice Zuid-Holland legt uit dat voor de komst van het fonds een samenwerking met de gemeente nodig was. “Het potje van het provinciale fonds kan niet alles blijven betalen.” Uiteindelijk, na twee jaar overleg, heeft de gemeente een initiatiefvoorstel aangenomen en zelf de dekking geregeld en is het Jeugdsportfonds Leiden een feit geworden. De formele verantwoordelijkheid van het fonds ligt bij het Jeugdsportfonds Zuid-Holland. Sportservice Zuid-Holland voert de werkzaamheden uit voor deze organisatie uit.

Doel van het fonds is om alle kinderen aan het sporten te krijgen. Pruijsen: “Zoals wethouder Jan Jaap de Haan zei: “we moeten ervoor zorgen dat kinderen niet meer langs de lijn hoeven toe te kijken, maar zelf in het veld kunnen staan.” De gemeente reageert dan ook positief op de plannen. “De gemeenteraad heeft voorlopig voor een periode van vier jaar een budget beschikbaar gesteld voor het Jeugdsportfonds.” Daarna wordt gekeken of dit verlengt kan worden.

Jeugdsportfonds in Nederland
Het Jeugdsportfonds Leiden is een onderdeel van het landelijke Jeugdsportfonds. Dit fonds heeft tot doel om aan de ene kant geld in te zamelen voor het goede doel en aan de andere kant alle kinderen in Nederland de mogelijkheid te geven om te sporten. Veel Nederlandse kinderen hebben hier echter niet de mogelijkheden voor. Daarnaast blijkt uit cijfers dat steeds minder kinderen sporten en is er een angst voor overgewicht. Hiervoor is een samenwerking met gemeenten nodig. Hoewel er overal een armoedebeleid geldt waarmee gezinnen met financiële beperkingen hulp kunnen krijgen, werkt dit in iedere gemeente anders. Het Jeugdsportfonds biedt een gelijk beleid in iedere gemeente. Hun doel is dan ook om met zoveel mogelijk gemeenten een samenwerking aan te gaan.

De provinciale en lokale fondsen zijn er voor het uitvoeren van het beleid: zij leggen contact met de sportclubs en de gemeente. Ook zorgen zij voor ‘intermediairs’, professionals die aanvragen doen voor de kinderen. Hieronder vallen bijvoorbeeld leraren en hulpverleners die zicht hebben op de financiële situatie van het gezin en in het kind zelf. Ouders en sportclubs kunnen dus geen aanmeldingen doen. Op deze manier hoopt men fraude te voorkomen en hoeft men minder navraag te doen. Ook ontvangen de ouders nooit het geld, maar gaat dit direct naar de vereniging of winkel. “Dan wordt het geld zeker aan het kind besteed”, vertelt Pruijsen.

Fonds nog onbekend
RKSV Docos is een van de sportclubs waarbij kinderen terecht kunnen. Voorzitter Ton van Zijp vertelt dat er nog niet veel reacties op zijn. “Men begint er niet over, alleen als er een contributieachterstand is.” Het Jeugdsportfonds wordt dan als mogelijke oplossing aangeboden. Ook bij andere sportverenigingen merken ze nog weinig van het fonds. “Men moet een drempel overwinnen”, aldus Van Zijp.

Daarom is Jeugdsportfonds Leiden nu druk bezig met een campagne om intermediairs, leveranciers van sportproducten en sportclubs te vinden. Op dit moment is het project nog maar net van start gegaan en moet de uitbreiding van het project worden voorbereid. Vanaf augustus hoopt men klaar te zijn met de voorbereiden. Hierbij is het van belang dat men naamsbekend krijgt, zodat iedereen het fonds weet te vinden. Hieronder valt ook de actie in het televisieprogramma De Gekste Dag waar aandacht gevraagd wordt voor onder andere het landelijke Jeugdsportfonds. Van Zijp: “Het is een goede zaak dat mogelijk maakt dat ook kinderen uit arme gezinnen kunnen sporten.”

Familietentoonstelling Walvissen in Naturalis, Foto: Mylene Siegers

In Naturalis is momenteel de familietentoonstelling Walvissen te bezoeken, en kinderen kunnen zondag dan ook samen met Jurre walvisbotten onderzoeken en hun kennis testen in de Walvissenquiz. In museum Boerhaave neemt Jurre een kijkje bij de tentoonstelling Say Cheese, over de mond en mondzorg van vroeger en nu. Voor het oog van alle bezoekers neemt hij plaats in de stoel van de mondhygiënist en natuurlijk deelt hij de gehele dag ook handtekeningen uit.

Xperiment wordt elk jaar in februari georganiseerd door de VSC, de Vereniging van samenwerkende centra en musea in wetenschap en techniek, en SchoolTV. Met dit initiatief proberen zij wetenschap en techniek op een bijzondere en makkelijke manier over te brengen op kinderen, door hen te laten ontdekken hoe natuurwetenschappelijke fenomenen het dagelijks leven beïnvloeden. Xperiment is geschikt voor kinderen van groep 1 tot en met groep 8.

Jurre Bosma presenteert voor SchoolTV het bekende SchoolTV-weekjournaal. Om hem te ontmoeten hoeft geen extra toeslag betaald te worden, voor beide musea is een entreekaartje voldoende. Begeleiding is wel gewenst.

Boeckeltjes Kindermode verkoopt knuffelaapjes waarvan de opbrengt naar de stichting

Cindy Boeckel, eigenaresse van Boeckeltjes Kindermode, is gestart met de verkoop nadat een oma en met haar kleinzoon kwam vragen of ze de knuffels wilde verkopen voor het goede doel. Deze oma, wiens driejarige kleinzoon taaislijmziekte heeft, werkt voor de stichting Verrassingstas. Boeckel: “Ik zei meteen ja. Ik heb zelf ook twee vrienden verloren aan de ziekte, dus ik weet hoe erg het is.”

Boeckel maakt reclame voor deze actie reclame via Hyves. “Er zijn meer mensen met taaislijmziekte dan je denkt, ik kreeg heel veel reacties via Hyves en dan zie je toch hoeveel mensen te maken hebben met deze ziekte”. Ze kreeg via Hyves veel vragen, onder meer of ze de aapjes ook kon versturen.

“Er zijn er nu al een stuk of twintig verkocht en dat terwijl ik er zaterdag pas mee ben begonnen,” aldus Boeckel. De stichting verkoopt op dit moment aapjes, maar er komen ook andere soorten knuffels bij. De knuffels kosten vijf euro per stuk, waarvan €3,25 naar de stichting gaat. De rest van het bedrag gaat op aan het fabriceren van de aapjes en het verzenden.

Hordes kinderen banjeren door het museum. In eerste instantie denk je aan een schoolreisje, maar als je om je heen kijkt zie je dat vaders en moeders, opa’s en oma’s en begeleiders van kinderdagverblijven met de kinderen op stap zijn, want het is immers voorjaarsvakantie. “Het museum wordt in de vakantie altijd veel bezocht, maar de extra activiteiten trekken nu nog meer bezoekers,” aldus publieksbegeleider Toos Berkhout.

Kiwi Trail
De meeste kinderen starten hun bezoek aan de Maori tentoonstelling met de Kiwi Trail. Dat is een gratis speurtocht die de kinderen spelenderwijs via het kiwi vogeltje allerlei informatie meegeeft over de Maori’s en Nieuw-Zeeland. Zo legt de kiwi uit hoe een Hongi, Nieuw-Zeelandse begroeting, gaat, welke dertien letters er in het Maori-alfabet zitten en wat Ta Mako, de kunst van het tatoeëren, is. Dirk Barnevliet (8 jaar) vindt de speurtocht het leukste van de tentoonstelling en dat terwijl hij nog niet weet dat hij aan het einde van de speurtocht ook nog een Maori-presentje meekrijgt.

De Kiwi Trail neemt de kinderen via een achttal vragen mee door de tentoonstelling, maar niet alleen de vragen zijn leuk voor de kinderen. Nee, op verschillende vitrines staan kiwi afbeeldingen die de kinderen in begrijpelijke taal allerlei weetjes over de Maori’s vertellen. Zo vertelt de kiwi dat de Maori’s zichzelf Maori noemen, wat ‘gewoon’ betekent en Europeanen Paheka, wat ‘ongewoon’ betekent. De kiwi informatieborden vallen in de smaak bij de kinderen. Zo zegt Tijmko Brouwer (12 jaar) enthousiast dat hij het erg leuk vindt om te leren hoe het volk leeft.

Behalve alle informatie over de Maori’s, kun je op de tentoonstelling zelf ook een Maori worden. Zo kun je voor de computer een Haka, ceremoniële Maori-dans, leren, zien hoe een Maori-tatoeage jou staat en leren hoe je de langste plaatsnaam uitspreekt: Taumata-whakatangihanga-kōauau-a-Tamatea-pōkai-whenua-ki-tana-tahu (85 letters).

Workshops
Naast het bezoek aan de tentoonstelling zie je de kinderen op bepaalde tijdstippen verzamelen. Dat betekent dat er een workshop van start zal gaan. Zo zie je de evenementenzaal rond het middaguur volstromen met zowel meisjes als jongens. Hier wordt namelijk een workshop Haka gegeven. “Dat is een dans, dat lijkt me leuk,” vertelt Julia Auwehand (8 jaar) opgewekt. Haka is inderdaad een dans, maar geen dans zoals wij die kennen. Het is een combinatie van zang en dans waarbij je met stampende voeten, rollende ogen en uitgestoken tong bezig bent. Vooral de uitgestoken tong valt bij de kinderen in de smaak.

Behalve de Haka workshop is er ook een workshop Poi. Een Poi is een al dan niet brandend balletje aan een touwtje waarmee de Maori’s allerlei bewegingen maken die vergelijkbaar zijn met jongeleren. In de workshop leren de kinderen een Poi maken en wort ook uitgelegd hoe ze er allerlei trucs en bewegingen bij kunnen maken.

Knutselen
Behalve de uitgebreide workshops op specifieke tijden, zie je de hele dag door de kinderen in de weer. Er wordt namelijk de hele dag door geknutseld. Beneden zijn kinderen bezig hun eigen Waka, Maori-kano, te maken en knutselen ze hun eigen Tiki-hanger in elkaar. Tiki is volgens Maori-legende de eerste mens. Boven weven de kinderen een hoofdband of armband en schilderen ze kleurrijke Maori-patronen.

Vertelling
Wanneer de kinderen na het lopen langs de vitrines, de workshops en het vele knutselen een beetje moe zijn geworden, kunnen ze uitrusten in Taonga-zaal. Hier wordt namelijk verteld hoe de kiwi zijn vleugels verloor en het bos redde. In een kring zitten de kinderen aandachtig te luisteren naar een vrouw in dierenhuid die het verhaal ‘Hoe Kiwi zijn vleugels verloor’ vertelt. Samen met een knuffel van het vogeltje vertelt ze speels het verhaal voor jong en oud.

IJsbaan
Met tassen vol knutselwaar lopen de kinderen het museum uit. Het museumbezoek is voorbij en iedereen gaat weer terug in de vrieskou naar huis. Tenminste, dat zou je denken. Buiten is echter een ijsbaan waar de kinderen gratis met museumschaatsen het ijs op kunnen. Wanneer de kinderen moe zijn van het schaatsen, kunnen ze het bezoek afsluiten bij de Koek en Zopie kraam naast de ijsbaan en na een lange dag naar huis gaan.

In steeds meer gemeenten krijgen op de dag voor Koninginnedag ook kinderen en jongeren een lintje opgespeld. Wat de PvdA in Leiden betreft doet de Sleutelstad daar volgend jaar aan mee. De PvdA vindt dat de Leidse jeugd positiever benaderd moet worden, en op een leuke manier in het nieuws moet komen.

Volgens vice-fractievoorzitter Henny Keereweer staan kinderen en jongeren te vaak negatief in de publiciteit, terwijl er genoeg jongeren zijn die een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij. Keereweer: “Een heleboel jongeren krijgen tot nu toe niet of onvoldoende waardering, en verdienen eigenlijk een lintje. Niet zelden verrichten jongeren echte heldendaden door een mens of een dier te redden. Daar wordt dan nog wel enige aandacht aan besteed. Maar de jongeren die een zieke vader, moeder, broertje, zusje, vriendje of vriendinnetje steunen, krijgen daar nauwelijks waardering voor. Dat geldt ook voor vrijwilligerswerk op school of op een vereniging. Meestal zijn ze te jong om een echte koninklijke onderscheiding te ontvangen.”

Keereweer vindt dat de kinderlintjes tegelijkertijd met de koninklijke onderscheidingen op 29 april uitgereikt zouden moeten worden, zoals andere gemeenten dat ook doen. Keereweer: “Die dag genereert veel publiciteit. Het is belangrijk om op diezelfde dag de kinderlintjes uit te reiken, omdat die dan serieuzer genomen zullen worden en er een bredere maatschappelijke waardering voor het initiatief zal komen.”

Of er voldoende draagvlak voor het voorstel is, weet Keereweer nog niet. Hij vermoedt wel dat veel partijen zich kunnen vinden in het idee dat kinderen en jongeren positiever benaderd moeten worden. “Misschien komen andere partijen met andere oplossingen of initiatieven. We zullen het afwachten. In ieder geval wil de PvdA dat een en ander volgend jaar al wordt uitgevoerd.”

“Het is belangrijk dat kinderen verbeeldingsvermogen ontwikkelen, en dat stimuleer je door voor te lezen”, stelt de burgemeester. Zelf denkt hij met weemoed terug aan de tijd dat zijn moeder hem voorlas uit de boekenreeks Saskia en Jeroen. “Zij las niet gewoon voor, maar haalde er van alles bij. Ze verlevendigde het verhaal, en dat is de lol ervan. Als ik voorlees probeer ik dat ook te doen.”

De Nationale Voorleesdagen hebben als doel voorlezen te bevorderen. De burgemeester vindt dat hard nodig: “Ouders hebben weinig tijd, en daardoor wordt er minder voorgelezen. De bedoeling van deze actie is dat kinderen nieuwsgierig worden naar boeken. Ook hoop ik dat de actie voorlezen stimuleert bij bevolkingsgroepen waar dat minder vanzelfsprekend is, bijvoorbeeld allochtonen.”

Het boek over de olifantenvader die op zijn kinderen past is volgens de burgemeester vernieuwend, omdat het niet uitgaat van de traditionele gezinssituatie. “Sommige mensen, bijvoorbeeld in orthodox protestantse kring, zullen het boek niet zo snel lezen omdat het niet bij hun levensbeeld past. Het boek is overigens wel geromantiseerd: nu lijkt het alsof iedere oppassende vader alleen maar spelletjes met zijn kinderen doet”, aldus een lachende Zonnevylle.