Wethouder De Haan wil bijstandgerechtigden voor twee- tot vierjaar re-integreren op Participatieplaatsen, zonder arbeidscontract en met behoud van uitkering. De PvdA heeft grote bezwaren tegen werken zonder minimumloon en arbeidsvoorwaarden. Ook zouden de goedkope arbeidskrachten zorgen voor valse concurrentie op de arbeidsmarkt. De partij stelt als alternatief voor mensen te laten re-integreren binnen de cao.

Bijstandsgerechtigden kunnen volgens dit voorstel in deeltijd gaan werken als volwaardig werknemer. Ze ontvangen het minimumuurloon ontvangen en kunnen aanspraak maken op algemene rechtsbescherming. De PvdA wil de regeling betaalbaar houden door werknemers het aantal uur te laten werken dat in loonkosten gelijkstaat aan bijstand. De partij verwacht dat inkomsten tot vijftig procent onder het minimumloon voldoende stimulans zal geven om verder te solliciteren.

SP en GroenLinks, beide principieel tegen de participatieplaatsen, vinden het voorstel een goed alternatief. De eerste partij wil wel graag dat de re-integreerders ook geschoold worden, en mensen zonder perspectief op een baan worden uitgesloten. D66, de grootste partij in de Raad, toont interesse in de deeltijdmaatregel, maar vraagt zich af hoe WW-uitkeringen gaan worden gedekt.

De Haan, initiatiefnemer van de Participatieplaatsen, reageerde gematigd positief op het alternatief. De wethouder voorziet hoge werkgeverslasten, een slechte doorstroom naar regulierwerk, en een gemis aan volledig werkweek ritme. Wel beloofde hij een financieel overzicht te maken van de deeltijdoptie.

Ook de VVD en CDA lopen niet warm voor deeltijd re-integratie. De VVD benadrukt het belang voor een bijstandsgerechtigde om weer te wennen aan een volledige werkweek. Deeltijdwerken zou een achterstand op de arbeidsmarkt niet voldoende oplossen. De SP verwacht dat er voldoende ritme en werkervaring wordt gekweekt, wanneer wordt ingezet op scholing.

Op 10 maart zal in de Raadsvergadering blijken of er voldoende draagvlak is voor dit alternatief op re-integratie met behoud van bijstand. Dan stemt de raad over de Participatieplaatsen.

Re-integratie op een scheepswerf. Foto:: Batavia Werf (via Flickr)

De Haan heeft besloten dat langdurig werklozen aan het werk moeten. Derhalve wil de Wethouder van Werk en Inkomen bijstand-gerechtigden mee laten draaien op Participatieplaatsen, voor twee jaar met de mogelijkheid tot twee jaar verlenging. Saillant detail: deze werknemers zullen tot vijftig procent onder het minimumloon verdienen.

In Leiden is met gemengde gevoelens gereageerd op dit voorstel.  Ofschoon voorstanders stellen dat een salaris niet verplicht is, vinden tegenstanders zo’n tewerkstelling een onaanvaardbare aantasting van de rechtszekerheid.

Heet hangijzer
Het beleidsvoorstel om deze Participatieplaatsen mogelijk te maken, wordt 1 maart inhoudelijk besproken in de gemeentelijke Commissievergadering. Op 10 maart zal dit voorstel door de Gemeenteraad worden aangenomen of verworpen.

Bij voorbaat staat vast dat de besluitvorming niet makkelijk zal verlopen. D66 heeft nog geen positie genomen, CDA en VVD staan achter het voorstel, terwijl GroenLinks en PvdA nog ernstig worstelen met de verplichtende maatregel zonder minimumloon. SP, tevens coalitiepartij, heeft aangegeven niet in te stemmen met ‘dwangarbeid’.

De SP wijst op het Coalitieakkoord dat ‘nu nog niet is verbroken’, en refereert hierbij aan de afspraak: zwakste van de samenleving te ontzien van bezuinigingen. Coalitiepartner VVD wil echter bijstandgerechtigden niet stigmatiseren tot een kwetsbare randgroep.

Financiële koehandel
De bezuinigingen op re-integratie komen voort uit een stevige korting door het Rijk. Leiden moet elk jaar 25 miljoen bezuinigen, en heeft besloten hiervan vier miljoen in rekening te brengen van het re-integratiebeleid. Het financiële gat noopt De Haan af te stappen van trajecten met salaris, ook wel verloning genoemd. Verloning kost jaarlijks 27.000 euro, terwijl trajecten met bijstand 13.000 euro kosten. Willen we meer bijstanders aan het werk krijgen, dan zit er volgens de wethouder niets anders op dan het loon af te schaffen.

Tegenstanders van het voorstel willen dat er extra geld beschikbaar wordt gesteld, om het minimumloon te handhaven. Zij stellen dat er voldoende geld zit in potjes voor onder meer bloembakken, ondergrondse tunnels en de Aalmarkt.

Raad en advies
De Haan betwist dat er bij re-integreren met uitkering sprake zal zijn van een onrechtvaardige behandeling: “Ik snap dat het gevoelig ligt, maar het worden geen reguliere werkplekken. Mensen krijgen een erkende opleiding, zie het als een stage met behoud van uitkering.”

Cliëntenraad SoZA, adviseur van de Gemeente en belangenbehartiger van bijstandgerechtigden, is er niet op berust dat participanten een startkwalificatie zullen krijgen. Beleidsmatig is hier nog niets over vastgelegd. Voorzitter Eltjo Meijer is ontstelt over de ‘onzekere positie’ waarin mensen terecht  komen. De re-integratie zou lijken op gewoon werk, maar dan zonder arbeidsvoorwaarden en minimumloon.

“Welke invulling deze trajecten ook krijgen, het zal overeenkomen met werk zoals beschreven in het Arbeidsrecht”, stelt Meijer, “Zo is er enkele jaren verplichting om te werken, en bestaat er een gezagsverhouding tussen werkgever en -nemer. Ons advies aan de Raad luidt dan ook: bied een cao.”

Legitimering
Ondanks deze harde verwijten is De Haan ervan overtuigd binnen de grenzen van het recht te handelen: “Sinds een wijziging in de Wet Werk en Bijstand (WWB) in 2003, is het mogelijk bijstandsgerechtigden tewerk te stellen met behoud van uitkering.”

Het verbaast de wethouder enigszins dat er zoveel commotie is ontstaan rond de afschaffing van verloning. “De meeste re-integratie trajecten draaien immers al met behoud van uitkering”, zo stelt hij in het geweer.

De Haan verzekert dat de participatiemaatregel geen afbreuk doet aan de hoogte van het minimumloon: “Er zijn duidelijke kaders waarbinnen bijstanders zonder salaris mogen re-integreren. Mensen zullen geen vakken gaan vullen in een supermarkt.”

Additionele werker
In de WWB zijn voorwaarden vastgelegd waaraan re-integratieplaatsen moeten voldoen. Zo wordt vereist dat er uitzicht is op regulier werk, mag er geen winstkaartje hangen aan bijstanders, en dient het verder geen arbeid te verdringen.

SoZA waarschuwt dat deze voorwaarden weinig garantie bieden, op bescherming van bijstandgerechtigden en de arbeidsmarkt. “Re-integratiewerk moet aanvullend, ook wel additioneel, zijn. Maar wat is dat?”, vraagt de voorzitter zich hardop af, “Als een functie is wegbezuinigd, wordt het automatisch ‘additionele arbeid’.”

“Op schoolsites wordt letterlijk gewezen op de mogelijkheid om beschikking te krijgen over onbetaald personeel”, stelt Meijer verontrust, “Laat een Europese rechter hier eens over buigen. Hoe kan het zijn dat er een wet bestaat die de mogelijkheid biedt: arbeiders voor niets te laten werken?”

De Leidse gemeenteraad ging donderdag akkoord met het plan. Het komt voort uit een in september vorig jaar aangenomen motie van GroenLinks om het landelijk kraakverbod in de gemeente beperkt uit te voeren. Daarnaast riep de motie op tot een Leegstandsverordening, een regeling die eigenaren van leegstaande panden moest dwingen een bestemming voor het gebouw te formuleren, op straffe van een boete. Omdat er te veel administratief werk in zou gaan zitten, werd dat plan opgeschort. In plaats daarvan gaat de gemeente nu per gebied eigenaren ‘proactief benaderen’.

De kritiek op het plan is dat het te vrijblijvend is. Volgens raadslid Verschoor (D66) wordt hiermee het probleem van panden die al vijf jaar leegstaan niet opgelost: “Een aantal kantoren zal hoe dan ook nooit meer gebruikt worden. Wat doen we als de eigenaren niet meewerken?” Ook zijn collega Van Laar van de PvdA vond een verordening “als stok achter de deur” geen slecht idee.

In september zal een strategie worden geformuleerd voor de leegstandmanagers. De komende maanden wacht de wethouder Strijker nog op regionale cijfers over de ontwikkeling van de vastgoedmarkt voor kantoorpanden.

Als het aan de gemeente Leiden ligt, komt er geen tramlijn dwars door de stad.

CDA sprak zich maandagavond als laatste coalitiepartij uit over het beleidsakkoord. D66, VVD en SP stemden eerder al in met het plan. Het belangrijkste voornemen is dat de gemeente de aanleg van de RijnGouwelijn niet steunt. Asje van Dijk, commissaris Verkeer en Vervoer van de provincie Zuid-Holland, liet tijdens een spoeddebat weten dat aan het besluit een prijskaartje hangt: 100 miljoen euro. Zonder Leidse steun zal de aanleg van het spoor ongeveer twee jaar langer duren.

Wat de gemeente nu gaat doen, is nog niet duidelijk. ‘We gaan nu de juridische positie de financiële gevolgen onderzoeken’, aldus wethouder bereikbaarheid Robert Strijk. Sabine Verschoor (D66) schrijft op de partijsite: ‘Dit is onze verkiezingsbelofte en die zullen we houden. D66 zal alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat die er niet komt.’

Behalve de provincie, zal ook het ROC Leiden een claim indienen. Bij hun bouwplannen hielden zij rekening met de aanleg van de tramlijn. De Universiteit Leiden heeft even eens geen baat bij dit besluit. Zij investeerden in het Bio Sciencepark, waar de RijnGouwelijn ook zou stoppen.

Proefrit van de Lightrail voor de RijnGouwelijn. foto van flickr- Michael Postma

De nieuwe gemeenteraad, “samen Leiden”, bestaande uit D66, VVD, CDA en SP heeft met dit nieuwe coalitieakkoord een streep getrokken door de plannen van het vorige gemeentebestuur. Dezen wilden onder andere een bedrijventerrein van zo’n 29 hectare realiseren in de Oostvlietpolder, ten zuiden van de stad.

De plannen voor de RijnGouweLijn lagen ook al moeilijk bij de vorige gemeenteraad. Het bestuur was in eerste instantie akkoord gegaan, maar trok dit standpunt terug, toen uit een referendum bleek dat de Leidse bevolking massaal tegen de tramlijn was.

Met dit definitieve standpunt verschilt de gemeente met onder andere de Universiteit van Leiden en de provincie Zuid-Holland van mening. De universiteit heeft vijf en een half miljoen euro ge”geïnvesteerd in het Bio-Science Park, waar ook een halte van de RijnGouweLijn zou stoppen. Zij schreef afgelopen maand nog een brandbrief naar de fractievoorzitters om te verzoeken de tramlijn te bevorderen, maar zonder resultaat.

In plaats van de RijnGouweLijn hoopt de gemeente met de betrokken organisaties en provincie tot een alternatief te komen. Ook zal er druk worden gezet achter het idee om van het treinspoor van Leiden naar Utrecht een dubbel spoor te maken.

Het meest opvallende punt in het verkiezingsprogramma van de partij was de Oostvlietpolder. GroenLinks zei hier onder andere over: “GroenLinks vindt dat de Oostvlietpolder, hoe mooi en groen hij ook is, beter benut kan worden. De Oostvlietpolder kan een nieuw, aantrekkelijk, voor iedereen toegankelijk, groen stadspark worden. Om dit nieuwe park financieel haalbaar te maken mag een klein bedrijventerrein in dit nieuwe stadspark een plek krijgen”. Een opmerkelijke standpunt voor de van oorsprong groene partij. Pieter Kos, de lijsttrekker van GroenLinks Leiden, licht het standpunt over de Oostvlietpolder toe en geeft zijn visie op de verkiezingsuitslag.

Hoe is GroenLinks tot het opvallende standpunt over de Oostvlietpolder gekomen?
“We zijn al jaren geleden tot de conclusie gekomen dat er discussie bestaat over het
bouwen in de Oostvlietpolder. Wij vinden dat we als partij door de jaren heen tot een goed standpunt zijn gekomen; we zijn van mening dat er in een klein gedeelte van deze polder inderdaad gebouwd mag worden. Dit was een compromis van onze kant, met als doel om dit stuk van het Groene Hart te behouden. GroenLinks is een partij die liever op zoek gaat naar oplossingen dan ongenuanceerd een absoluut standpunt verkondigd. Het is niet onze stijl om keihard nee te roepen. Als we dat wel hadden gedaan hadden we misschien geen kiezers verloren aan D66 die wel een duidelijk standpunt ingenomen hebben.”

Waarom heeft u er niet voor gekozen om uw principes tijdens de verkiezingen enigszins opzij te zetten, zoals eigenlijk alle andere partijen dat ook doen?
“Al hele lange tijd zijn wij aan het ‘meebesturen’ in Leiden. In je hoofd blijf je daar ook tijdens de verkiezingstijd in hangen. Ik erken dat we eerder hadden moeten schakelen, we hadden bepaalde onderwerpen met een grotere korrel zout kunnen nemen. Voor de kiezer was het nu soms moeilijk om GroenLinks in de standpunten te herkennen. Dat neemt niet weg dat ik ervan overtuigd ben dat het nooit goed is om je eigen verhaal te verloochenen. Als ik kijk naar het CDA, die een paar maanden voor de verkiezingen toch besloot om tegen het bouwen in de Oostvlietpolder te zijn, vind ik dat niet geloofwaardig.”

Hoe kijkt u in het geheel tegen de verkiezingsuitslag in Leiden aan?
“Ik ben zeker niet geheel ontevreden. Natuurlijk is het licht teleurstellend, maar als je naar de uitslag van andere linkse partijen kijkt valt het ook wel weer mee. We kunnen er niet omheen dat D66 ontstellend sterk is. Ze hebben terecht gewonnen en GroenLinks is blij met deze winst van D66. Het geeft Leiden misschien de kans op een progressief en links bestuur.
Maar dat is de positieve kant van het verhaal. Je moet wel eerlijk zijn tegenover jezelf en natuurlijk weten we dat we het misschien anders hadden moeten aanpakken. We moeten ons realiseren dat er meer is dan het genuanceerde bestuurlijke standpunt. Besturen is iets positiefs, maar in de verkiezingstijd kan het een nadeel zijn als je op zoek gaat naar een duidelijk ‘ja of nee’ verhaal.”

Wat voor lessen heeft GroenLinks Leiden uit deze verkiezingen getrokken voor de toekomst?
“We nemen deze uitslag en de oorzaken daarvan in te toekomst zeker in beschouwing. Maar het belangrijkste voor nu is dat we hard gaan werken aan ons groene profiel. We hebben een grote groep frisse nieuwe mensen die hier hard mee aan de slag wil. Vooralsnog ziet Groenlinks zich zeker niet als slachtoffer en hebben we er alle vertrouwen in.”

Sinds de rechter vorige week donderdag oordeelde dat de panden aan de Koppenhinksteeg ieder moment ontruimd mogen worden, staat het bestaan van de Vrijplaats definitief op losse schroeven. Opgeven zullen ze nooit, maar de vrijwilligers treffen alvast hun maatregelen.

Op de grond van een ijskoude zaal liggen matrassen en slaapmatjes gebroederlijk tussen de spuitbussen en verfkwasten waarmee de spandoeken voor demonstraties worden gemaakt. Hier brengen elke nacht tien tot twintig vrijwilligers de nacht door, om aanwezig te zijn wanneer de panden ontruimd worden. Vooral de nacht van zondag op maandag was spannend, omdat iedereen verwachtte dat het gezag toen wel eens in zou kunnen grijpen.

“We  verwachten dat ze een vroege maandagochtend uit zullen kiezen, als er geen winkelend publiek is. Dan kunnen ze ongestoord geweld gebruiken”, zegt Pim (20). De student Beeld en Geluid is als vrijwilliger bij de Vrijplaats betrokken en is ook een van de kandidaten op de lijst van Stem Terug, de programmaloze partij die meedoet aan de gemeenteraadsverkiezingen. Welke plaats op de lijst hij inneemt is onbelangrijk. “Als we een zetel krijgen zullen we werken met deelraadsleden die elkaar afwisselen en de programmapunten baseren op de inbreng van de achterban tijdens het wekelijkse publieke overleg in de zaal hier achter ons.”

De gemeenteraadsverkiezingen vormen voor de vrijwilligers de laatste strohalm. “Een nieuwe wind kan ervoor zorgen dat de Vrijplaats behouden blijft en het is nog hoopvoller als we zelf ook in de gemeenteraad zitten”, aldus Pim. Toch gaat men in sommige gevallen liever van het ergste uit. Zo is de Weggeefwinkel uit voorzorg leeggehaald en ontdaan van de waardevolle afzuiginstallatie. Het gevaar is namelijk dat men na ontruiming van de panden geen toegang meer krijgt tot de eigen inboedel. Om dezelfde reden is ook de centrale verwarming op de meeste plekken gedemonteerd.

Temidden van deze Spartaanse inrichting is de Linkse Kerk, een aparte ontmoetingsruimte, een warme haven voor de bezoekers. De activiteiten gaan er door zoals gewoonlijk. De barman schenkt biologische biertjes, een nieuwe vrijwilligster komt zich aanmelden en Tony Macaroni staat achter het fornuis om voor dertig mensen te koken. De meeste ingrediënten zijn afkomstig van donaties van de biologische markt of supermarkten. Een kwart van het voedsel bestaat uit zogeheten “skipped” producten, eten dat door winkeliers vroegtijdig wordt weggegooid en uit de vuilvermalers wordt gespaard door de bemanningsleden van de SoupFiets. Ik krijg voor op de terugweg vast een afgekeurd appeltaartje uit de voorraad mee. De kok vertelt trots dat hij op deze manier van vijf euro in de week rond komt.

Wellicht dat dit de reden is dat het besluit van de rechter op internet ontvangen werd met reacties als: “Alle belastingbetalers van Leiden van harte gefeliciteerd”. De vrijwilligers van de Vrijplaats zullen zich hier niet in kunnen vinden. Volgens de barman van de Linkse Kerk denkt iedereen dat krakers 24 uur per dag met kraken bezig zijn, terwijl bijna iedereen er een volledige baan bij heeft of voltijd studeert. Zelf werkt hij voor een woningbouwvereniging.

Ronald (38) is computerprogrammeur en tevens zes tot zeven dagen per week in de weer voor Bar en Boos, het muziekpodium van de Vrijplaats. Afgelopen zaterdag vond voorlopig het laatste concert plaats. “Ja, ik moest wel even huilen”, zegt de lange, stoere man met bruine dreadlocks tot op zijn schouders. “Het was echt geweldig dat wij een plek konden bieden aan de onbekendere bands.” Ronald maakt deel uit van de nachtploeg die hier blijft slapen. Hij heeft weinig hoop. “De kans dat we uiteindelijk niet ontruimd zullen worden is erg klein. Maar ik slaap er prima onder.”

Ondanks de dreiging is de sfeer in het café goed. Mensen komen er als vanouds samen om hun joints te roken, te discussiëren over Zen-ambities of om de nodige complottheorieën te bespreken. Naarmate de avond vordert druppelen steeds meer mensen van de nachtploeg binnen, klaar voor een nieuwe nacht in afwachting van het einde.

“Complimenten voor de jongeren. Het is mooi om te zien dat jullie vanavond gekomen zijn”, aldus voorzitter Ino Cooijmans. Een volmondig “Heeeuh!” klinkt uit de monden van de jongeren. Ze veren op, leggen hun snoepzakken weg en doen hun mobieltjes terug in de broekzakken. De raadsleden zijn eindelijk gekomen tot punt 6 op de agenda: het Jongerencentrum in gebouw Dwars & Zo.

John Peters, directeur Scw Leiderdorp, neemt als eerste het woord. Hij begint aan een vurig pleidooi voor het bouwen van een jongerencentrum. “Jongeren hebben problemen en veroorzaken problemen. Dat komt omdat ze nu geen plek hebben om naar toe te gaan. Ze hebben behoefte aan een eigen plek, waar ze zichzelf kunnen zijn. En als je investeert in jongeren, krijg je daar ook iets voor terug.” De jongeren en raadsleden luisteren aandachtig naar de woorden van Peters. “Nu is de kans om het te bouwen. De kosten zijn relatief laag. En voor weinig doen we het ook.” Applaus en gejuich klinkt vanaf de publiekstribune. De jongeren tonen de raadsleden dat zij er zelf tijd en energie in willen steken. Ze willen het liefst vandaag nog een relaxte plek om te chillen.

Peters is blij met de grote opkomst van de jongeren. Vooraf had hij ze opgeroepen om met zijn allen te komen. “Als jullie er niet in geloven, dan komt het jongerencentrum er niet.” De grote opkomst lijkt effect te hebben. Alle raadsleden stemmen in met het voorstel. De een na de ander benadrukt dat het centrum er snel moet komen. “Niet pas in 2011, maar al in 2010 moet het jongerencentrum er zijn.” Peters vindt het fantastisch en zegt glimlachend: “Ik vind het niet zo vreemd dat het vanavond zo makkelijk ging. Welk raadslid durft er nu nee te zeggen, als er zoveel jongeren aanwezig zijn.”

De raadsleden achten het verder van groot belang dat de jongeren het jongerencentrum zelf inrichten. “Laat jongeren meewerken, meedenken en inrichten. Maak ze medeverantwoordelijk”, Aldus raadslid Arnold Staal (BBL).

Na het positieve besluit verlaten de jongeren de tribune. Zelf weten ze niet of ze enige invloed hebben gehad. “Ik vind het nergens op slaan. We hebben onze mening niet kunnen vertellen. Er werd niks aan ons gevraagd”, vertelt Mandy (17). Toch is ze wel positief: “Ik denk wel dat het er komt, daar ga ik van uit.”

15 februari wordt in de raad definitief besloten of het jongerencentrum er komt.

De komende weken wordt gewerkt aan een nieuwe brief aan de provincie. Het college wil de gemeentegrenzen opschuiven, zodat de ringweg volledig op Leids grondgebied komt te liggen. Een andere oplossing is om Leiderdorp te dwingen om het besluit alsnog aan te nemen. In een nieuwe versie van de brief moet ook ruimte voor bemiddeling komen, aldus de oppositie.

Wethouder Marc Witteman (PvdA) is echter van mening dat beide gemeentes te ver uit elkaar staan om tot een gemoedelijke oplossing te komen. De stap naar de provincie is wat hem betreft de enige oplossing. Witteman vindt dat de formulering in de brief voor verbetering vatbaar is.

VVD-fractievoorzitter Paul Laudy onderschrijft de mening van de wethouder. “Er wordt een nieuwe brief opgesteld met dezelfde strekking, maar op een andere toon.”

De gemeenteraad vergadert dinsdag verder over de inhoud van de brief aan de provincie.

De Ringweg Oost is voor Leiden van cruciaal belang omdat er door de Rijn Gouwe Lijn straks minder auto’s door de Leidse binnenstad kunnen rijden. Om het verkeer aan te kunnen is een nieuwe Ringweg nodig.

De VVD had veel bezwaren tegen het plan voor de Ringweg Oost. De aanpassingen van PvdA en CDA vonden ze niet ver genoeg gaan. PvdA en CDA wilden, na verschillende onderzoeken, nog een keer stemmen. Maar de VVD vond het plan veel te duur. “Onze bezwaren kunnen niet op korte termijn in ons voorstel worden ingepast,” aldus fractievoorzitter Meijer van de VVD.

Het was al eerder bekend dat ook coalitiepartij GroenLinks tegen de Ringweg Oost zou stemmen. De partij vreest dat meer asfalt voor een groei van het autoverkeer zorgt. De overige partijen, Burger Belangen Leiderdorp (BBL) en Liberaal Leiden zijn altijd tegen geweest.

Langenberg deed zijn voorstel bij aanvang van de vergadering. Toch werd later op de avond besloten €30.000,- uit het budget voor de wijk Bospoort beschikbaar te stellen voor het kunstwerk. Langenbergs enige bijdrage: “Ik ben sprakeloos.” Zijn voorstel één euro per inwoner te doneren aan Haïti werd doorgeschoven naar een commissievergadering van volgende week.

Voor degenen die het niet weten: Twitter is een dienst op internet waar gebruikers een boodschap in minder dan 140 tekens kunnen verspreiden aan hun “volgers”. Hierop kunnen de volgers weer reageren. Heb je een mobiele telefoon met een internetverbinding, dan is mobiel twitteren een handige manier om op de hoogte te blijven van wat er op dat moment gezegd wordt.

Beide commissieleden zijn enthousiast over Twitter. Het enthousiasme werd in de vergadering echter niet gedeeld; onder andere de VVD-fractie had kritiek op het gebruik van Twitter in de vergadering. Met als gevolg dat twitteren nu verboden is in de raadzaal.

Plannen
Dit besluit is niet goed gevallen bij Jan-Paul Middelburg. Hij twittert “al een tijdje” tijdens vergaderingen en hij ziet Twitter juist als een verrijking van de vergaderingen, waarbij burgers op de hoogte gehouden kunnen worden wat er zich allemaal afspeelt in de raadzaal. Hij krijgt dan ook doorgaans reacties terug via Twitter. Middelburg betreurt het verbod: “We storen er toch niemand bij?”

Het verbod geldt overigens niet alleen voor Twitter, maar voor de hele mobiele telefoon. Middelburg legt uit dat dat niet de juiste instelling is: “Wij willen volstrekt open communiceren met de burger, dus voor ons is een mobiele telefoon handig.” Volgens de fractievoorzitter wordt de nadruk in de commissievergaderingen te veel gelegd op veronderstelde overlast. De actie van collega van Dunné ziet hij dan ook als een incident.

Middelburg uit zijn ongenoegen over het verbod tijdens de commissievergadering

Het verbod op twitteren heeft geleid tot plannen. Samen met de wethouder is Middelburg bezig om Twitter terug in de raadzaal te krijgen. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor de burgers. Door Twitter te integreren in de vergaderingen wil hij de burgers meer interactiviteit bieden en zorgen voor meer betrokkenheid van de politieke partijen. “Een veelgehoorde klacht van insprekers is dat zij vooral heel lang stil moeten zitten en stil moeten zijn na hun inspraak. Als er dan op hen gereageerd wordt in de vergadering, hebben zij geen kans zich te verweren,” legt Middelburg uit.

Evangeliseren
Hoe Twitter precies geïntegreerd wordt weet Middelburg nog niet. De fractievoorzitter heeft ideeën over een projectie op schermen en zelfs via e-readers, elektronische schermpjes waar digitale documenten op gelezen kunnen worden. Maar een gesprek met de griffier leidt nog niet tot de gewenste resultaten; “hij wil er zijn handen niet aan branden,” zegt Middelburg. “De griffier stelt dat dit beslist moet worden in de raadsvergaderingen.”

Maar voor het zover is moet er nog veel gebeuren. Een veel gehoord argument tijdens de vergaderingen is dat veel mensen niet weten hoe ze Twitter moeten gebruiken. “Dan moet je het niet verbieden, maar moet je het ze leren,” aldus Middelburg. Hij wil eerst de overige commissie- en raadsleden overtuigen in vergaderingen of in een workshop. “Het betere evangeliseerwerk.” En dat is hard nodig volgens de fractievoorzitter van de PvdA, want “voor veel ambtenaren voelt het onderwerp niet comfortabel aan.” Middelburg benadrukt dat twitteren ook jongeren kan bereiken: “De drempel is laag. Bovendien vinden jongeren een ‘tweet’ veel interessanter dan een notitie van tachtig pagina’s lang.”

Mocht Middelburg zijn collega’s overtuigd hebben, dan zijn er alsnog vele hordes te nemen. Een initiatiefvoorstel zal eerst ingediend moeten worden, en het liefst stemt men unaniem voor. “Zo is het ook gegaan met de live streams van de vergaderingen op het internet,” stelt hij. Toch is Middelburg niet overmatig positief: “Men was eerst huiverig voor het uitzenden van de vergaderbeelden op internet, zo zal het ongetwijfeld ook voor Twitter gaan.” Mocht het initiatief positieve respons krijgen, dan moet het technisch en financieel haalbaar zijn om berichten op Twitter in de raadzaal te laten zien. “De basisinfrastructuur is er al in de vorm van schermen en beamers, dus we spreken niet van een grote investering,” aldus Middelburg. De grootste horde lijkt echter de oppositie te zijn in de vorm van de VVD.

Opvallend
Lex Oosterhuis, commissielid van de VVD in Voorschoten, voelt namelijk niets voor de plannen van Middelburg. Hij vindt het geen goede aanpak, “althans niet in het politieke veld.” Oosterhuis ervoer vooral hinder van de mobiele telefoons. Zijn fractie reageerde dan ook cynisch op de uitspraken van Middelburg tijdens de commissievergadering. “Ik spreek namens het grootste deel van de fractie als ik zeg dat dit een slechte zaak is.”

De uitspraak is opvallend. In het rapport Boeien en Binden, rondom de kwestie Holland Rijnland, werd aanbevolen de democratische invloed van raadsleden te vergroten. Dit zou bereikt moeten worden door gebruik te maken van nieuwe technologische en innovatieve middelen zoals Twitter.

De Ringweg Oost moet de schakel worden die het noorden en zuiden van Leiden met elkaar verbindt langs de oostkant van de Leidse binnenstad. Momenteel rijdt er veel sluipverkeer via de Hooigracht, de Zijlsingel en Leiderdorp. Met de aanleg van de RijnGouwelijn zou de Hooigracht autovrij worden. Om het centrum van Leiden autoluw te maken is de Ringweg Oost essentieel om verder sluipverkeer te voorkomen.

Daarom zei verantwoordelijk wethouder Glasbeek (PvdA): “De Ringweg Oost komt er, alleen onder welke voorwaarden is nog de vraag.” Dit leidde tot felle kritiek vanuit de verschillende fracties in de commissie die de meerwaarde van de Ringweg Oost voor Leiderdorp niet erkennen. Daarnaast kleven er momenteel te veel financiële risico’s en onzekerheden aan het huidige voorstel. Zo sprak raadslid Jan Suijkerbuijk (VVD): “Wij kunnen momenteel geen besluit over de Ringweg Oost nemen, het is geen kwestie van willen.” Volgens hem zijn de verkeersveiligheid, de leefbaarheid op de Rietschans en alternatieve routes voor tijdens de werkzaamheden nog onvoldoende geregeld.

Commissielid Roeland Schmidt (PvdA) stelde ten slotte, naar Leids voorbeeld, een amendement voor om het kaderbesluit te scheiden van het uitvoeringsbesluit. In dit uitvoeringsbesluit zouden verdere randvoorwaarden geregeld kunnen worden.

Het voorstel werd uiteindelijk door een meerderheid van de commissie afgewezen en teruggestuurd naar de Raadsvergadering van 25 januari.

Al in januari 2008 waren de politieke partijen het eens over de bouw van een nieuw gemeentehuis. Naar verwachting neemt de gemeenteraad 25 januari een definitief besluit over de wijziging van het bestemmingsplan.

Teske bleek de stukken niet helemaal goed gelezen te hebben: slechts 3 van de 10 kunstenaars krijgen een budget van €2.000,- om te laten zien waarom zij de opdracht moeten krijgen. Dit was voor hem geen reden om van standpunt te veranderen. BBL, VVD en Liberaal Leiderdorp willen eerst een duidelijker beeld over de financiering van het kunstwerk voordat zij ermee akkoord kunnen gaan.

Volgens hen moet het kunstwerk niet uit het budget voor de wijk Bospoort, maar uit de post kunst worden betaald. Langenberg (fractie Liberaal Leiderdorp): “Leiderdorp kent grote financiële problemen. Vindt het college het een goed signaal naar de burger om nu zoveel geld uit te geven aan iets wat best kan wachten tot betere tijden? En waarom wordt het niet gefinancierd uit de post kunst?”

De coalitiepartijen benadrukten de emotionele waarde van het kunstwerk. En met reden: het besluit van het gemeentebestuur in april 2009 om de Munnikkenmolen te verplaatsen stuitte op hevig protest van de omwonenden. Hoewel zij het liefst een replica van de molen op de locatie terugzagen, werd vanwege de hoge kosten hiervan besloten tot een kunstwerk. Dit kunstwerk zal wel sterk refereren aan de molen, als het aan de coalitiepartijen ligt. Subsidiemogelijkheden worden op het moment nog door de gemeente onderzocht.

Burgemeester Zonnevylle gaf aan “alle vertrouwen te hebben dat we hier samen uitkomen en iets moois kunnen neerzetten.”