Leiden Lokaal

Op de hoek van het stationsplein, pal tegenover Leiden Centraal bevindt zich een kunstatelier. Weinig mensen weten van het bestaan van dit atelier en nog minder weten van wie dit atelier is. Tun is een jongen van negentien die, samen met zijn twee neven en een vriend, bezig is met het maken van kunst. De vier kunstenaars hebben het hoekpand op het stationsplein gekraakt. Iedere ruimte in het pand wordt gebruikt om in te werken en op zonnige dagen is zelfs de stoep niet veilig voor de vier.

Het Atelier
Bij binnenkomst valt op dat geen plek veilig is voor de kwasten van de kunstenaars. Overal staan schilderijen, liggen verftubes en ander schildergerij. En zoals het kunstenaars betaamt, is het er een gezellig rommeltje met af en toe een blikje bier. Er bestaat geen twijfel dat dit een atelier is. Als tweede wordt de aandacht getrokken door een kolossaal schilderij aan de andere kant van de ruimte. “Dit schilderij wordt gemaakt door ons vieren”, legt Tun uit, “Als er iets in ons op komt schilderen we er iets bij, het schilderij is nooit af.”

Op jonge leeftijd is Tun al kunstenaar van beroep en leeft dus van de verkoop van de schilderijen. “Dit kraakpand is ons atelier en de schilderijen zijn te koop op exposities.” Als Tun vertelt dat ze het pand al een half jaar gekraakt hebben, roept een andere kunstenaar dat het toch al zeker negen maanden zijn. Hoe lang ze er zitten blijft onduidelijk maar voorlopig hoeven ze nog niet weg. “We hebben nog geen bericht ontvangen dat we het pand moeten verlaten.”

Aan het werk
Achter de eerste ruimte bevindt zich de werkruimte van de vier. Dat het de ruimte is waar wordt geschilderd is te zien. Overal zijn de muren beschilderd. Aan tafel is een andere kunstenaar druk aan het tekenen als Tun verder gaat met zijn verhaal. Per maand verdienen zij een paar duizend euro met de verkoop van schilderijen. “En als ik geld nodig heb, schilder ik ook gezinnetjes.” Maar op dit moment is hij bezig met een zelfportret, vertelt Tun terwijl hij zichzelf bekijkt in de spiegel.

De rondleiding gaat verder naar de kelder van het pand. Via een houten trappetje komen we in een gang die enkel wordt verlicht met een blacklight. En dit is niet zonder reden. De complete kelder is beschilderd met glow-in-the-dark verf. “Wij laten mensen zelf iets tekenen als wij hier beneden een feestje geven.” Het resultaat is indrukwekkend. Tun en de andere kunstenaars gebruiken de feestende mensen als inspiratie voor hun schilderijen. Op de vraag of hij ook georganiseerde feestjes geeft antwoordt Tun: “We hebben niet eens een nooduitgang.”

De Kunst
Tun heeft geen vaste stijl, “Ik maak waar ik zin in heb.” Maar hij moet wel geld verdienen en maakt dus ook schilderijen in opdracht. Hij laat een schilderij zien dat hij moet maken, “Dit zou ik zelf niet zo snel maken.” In de hoek van grote zaal boven staan ook enkele schilderijen te koop. “Deze schilderijen kosten ongeveer honderdvijftig euro maar de schilderijen die we met zijn vieren maken kosten wat meer, die zijn uniek.” De schilderijen zijn zeer verschillend, zo staan er landschappen maar ook portretten van dieren en abstracte kunst. Zelf vind hij niet alle schilderijen even mooi. “Sommige schilderijen zijn puur commercieel bedoeld, daar zet ik mijn handtekening niet eens onder.”

Schilderen is niet het enige waar Tun en andere zich mee bezig houden. Ze maken filmpjes en in het pand wordt ook toneel gespeeld. Ze bedenken zelf hoe de toneelvoorstelling er uit komt te zien. Het toneel dat zij spelen is interactief. Het publiek moet de toneelspelers volgen door de ruimtes van het gebouw. Waar het pand normaal één groot kunstwerk is, is het dan één groot toneel. Het kraakpand puilt uit van de creativiteit dus voor iedereen die van kunst houdt, in Leiden woont en niet bang is voor vieze voeten, ga een keer kijken!

Deel

Datum: 01.05.10 | Auteur: Vincent Bovenlander
Gemeente: Leiden | Trefwoorden: Atelier, kraakpand, krakers, kunst, Schilderijen, stationsplein | 2 Reacties