Thea Jitta, via www.theajitta.nl
Zo’n tien jaar geleden begon Thea Jitta met beeldhouwen. Twee jaar terug werden enkele van haar beelden geveild, de opbrengst ging naar een kindertehuis in India. Gewoonlijk wordt haar werk vooral dankzij mond-tot-mondreclame verkocht, maar deze week komt daar even verandering in: in het oude postkantoor aan de Voorstraat in Voorschoten presenteert ze haar werk, samen met schilder Hans Spiegeler en sieradenmaakster Rina van Lierop. Dertig procent van de opbrengst gaat naar Stichting Villa Joep.
Is beeldhouwen uw hobby of uw beroep?
“In feite is het mijn hobby. Ik ben nooit naar de kunstacademie geweest – helaas waren mijn ouders daar vroeger tegen – maar ik heb wel lessen gevolgd bij diverse professionele beeldhouwers. Ik ben bijna dagelijks bezig met beeldhouwen en ik verkoop ook regelmatig wat, daardoor is het toch een beetje mijn beroep geworden.”
Wat voor beelden maakt u eigenlijk?
“De beelden die ik maak, zijn meestal abstract. Van te voren bedenk ik bijna nooit wat ik ga maken, dat komt tijdens het beeldhouwen vanzelf. Soms weet ik het even niet meer en dan laat ik een blok steen een tijdje liggen of ik hak er heel rigoureus een stuk vanaf, en dan komt er wel wat tevoorschijn. Wanneer het beeld uiteindelijk is zoals ik het wil, zou ik het nooit diezelfde dag kunnen verkopen, vanwege de emotionele band. Hoe groter het gevecht was, hoe sterker die band is. Een voorbeeld hiervan is het beeld van de mus. Na dagen van twijfel verscheen ineens dat kopje. Het is dan belangrijk dat ik weet dat de koper het beeld mooi vindt.”
Waarom houdt u deze expositie?
“Stichting Villa Joep zamelt geld in voor onderzoek naar neuroblastoom kinderkanker. De oprichters van deze stichting wonen bij mij om de hoek, daarom ligt het voor de hand dat ik ze op deze manier graag wil helpen. Daarnaast ben ik natuurlijk erg benieuwd naar de reacties van bezoekers. Dit geldt ook voor Rina van Lierop. Hans Spiegeler was vooral erg enthousiast vanwege de expositieruimte. Dit vroegere postkantoor is een prachtig monumentaal pand met heel veel ruimte aan de muren. Ook de lichtval is erg mooi hier, zodat de schilderijen goed tot hun recht komen.”
Hebt u de beelden die hier staan speciaal hiervoor gemaakt?
“Nee, zeker niet. Beeldhouwen doe ik altijd, dus dit zijn gewoon de beelden die ik de afgelopen tijd gemaakt heb. Het is wel grappig dat de beelden hier veel meer aandacht krijgen dan thuis. Wanneer ze bij mij thuis staan, horen ze gewoon bij het interieur en vallen ze niet op. Eerder stonden ook al beelden van mij bij een kapsalon en bij een keukenstudio, maar ook daar zag niemand ze.”
Hoe vonden u en de andere twee kunstenaars elkaar? Wat heeft u met hen gemeen?
“Rina van Lierop is mijn overbuurvrouw. Natuurlijk kom je elkaar dan wel eens op straat tegen en we wisten van elkaar dat we creatief bezig waren. We vonden het ook allebei lastig om met de commerciële kant daarvan om te gaan, daarom is deze expositie zo ideaal. Hans Spiegeler is de man van een goede vriendin. Hans zelf ken ik niet zo goed, daarom vind ik het soms lastig om vragen van bezoekers over zijn schilderijen te beantwoorden. Zijn schilderijen hebben een zeer uitgesproken stijl en zijn leuk om naar te kijken. Er zitten veel grapjes in en het kleurgebruik vind ik erg mooi.”
Jullie zijn iedere dag open. Hoe is het om hier de hele dag te zitten?
“Inderdaad zijn we tot en met eenentwintig maart iedere dag van tien tot vier open, daarom wisselen we de wacht af. Hans heeft bijvoorbeeld een fulltime baan, dus hij is hier vooral veel in het weekend. Eigenlijk is het vooral gewoon leuk om hier te zitten. Ik had eerst gedacht dat ik hier wel een beetje kon gaan staan hakken, maar dat bleek toch niet echt te werken. Er druppelen steeds mensen binnen en dan word ik iedere keer uit mijn concentratie gehaald. Daarom heb ik maar een boek meegenomen. Er komen ook regelmatig kennissen en vrienden langs, die maken dan een praatje. Ik hoef me dus zeker niet te vervelen.”
Wat hebt u gedaan om bezoekers aan te trekken?
“We hebben eerst alle mensen gemaild waarvan we de e-mailadressen hadden. Verder hebben we in wat huis-aan-huisblaadjes en op verschillende websites gestaan en natuurlijk hebben we het overal rondgebazuind. We gingen ervan uit dat het goede doel veel mensen zou trekken, maar we hebben gemerkt dat de meeste bezoekers toch vooral gewoon benieuwd zijn naar onze kunst.”
Hoe reageren de bezoekers?
“Sommige bezoekers weten niet zo goed wat ze ermee aan moeten en zijn na een kort rondje weer weg, andere mensen nemen uitgebreid de tijd en stellen veel vragen. Het is natuurlijk het leukst wanneer iemand interesse toont. Over ons werk zijn de meeste bezoekers gelukkig erg verrast, er wordt zelfs vaak gevraagd of de expositie hier niet kan blijven. We hopen dat we deze week ook nog veel zullen verkopen, maar dat is tot nu toe nog niet zo veel voorgekomen: we hebben nu enkele sieraden, een beeld en een schilderij verkocht. Verder heb ik een paar opdrachten binnengesleept en een aantal klanten komt later deze week misschien nog terug.”
En bent u van plan om hier een permanente expositie van te maken?
“Nee. Voor een week is het leuk om hier te zitten, maar ik zou dit niet dag in, dag uit willen doen. Bovendien is het financieel niet haalbaar. Het pand is nu gratis omdat het voor een goed doel is, maar op de langere termijn kan dat natuurlijk niet.”
