Gijs de Jong
Gefeliciteerd! Wat zijn nu jouw plannen met betrekking tot D66?
“Het wordt voor mij persoonlijk wel wat rustiger, ik viel deze week echt een beetje in een zwart gat,” grapt hij. “Dat ligt echter voor de partij zelf anders. De gekozen leden gaan nu onderhandelen met de andere partijen.”
Zittten daar al echt grote problemen bij?
“Nou, wij hebben vanaf het begin van de verkiezingen heel hard geroepen dat we tegen de aanbouw van de Rijn Gouwe Lijn waren als wij in het college kwamen te zitten. Maar alle andere partijen die nu groot zijn (PvdA, GroenLinks, VVD en CDA) zijn wel voor. Als zij er met zijn vieren uit zouden komen, zouden ze ook in de coalitie kunnen gaan zitten, maar dan ontkennen ze natuurlijk wel de winnende partij.”
En jullie zien jezelf zeker niet in de oppositie?
“Nee, liever niet. Maar omdat we de grootste zijn geworden, mogen we ook de onderhandelingen leiden, dus dat geeft een voordeel. Ze zijn al afgelopen maandag begonnen tussen de partijleiders. Volgens mij ging het wel goed.”
Jij was zelf nummer 25 en komt dus niet in de Raad te zitten. Maar wat ga je dan nu doen?
“Ikzelf blijf in het campagneteam, maar dat wordt nu natuurlijk wel rustiger. Verder zou ik het partijbestuur in kunnen. Dat moet nu eigenlijk helemaal opnieuw worden samengesteld, omdat de meeste mensen die daarin zaten de Raad in zijn gegaan en er misschien wel een oud-bestuurslid wethouder wordt.
Of ik kan solliciteren op de vacature voor fractieassistent. Dat lijkt me ook heel mooi als student politicologie, omdat je je dan veel meer op de inhoud kan richten.”
Wat doe je dan precies?
“Het is een betaalde functie van 8 a 10 uur in de week zijn. Je zit bij elke vergadering, wordt benaderd door anderen om dieper onderzoek te doen naar de inhoud van bepaalde onderwerpen en je kan invallen als één van de raadsleden ziek is.”
Wat heb je als campangemedewerker eigenlijk allemaal gedaan?
“Ik ben vooral bezig geweest met flyeren en aanwezig geweest bij debatten, want je wilt toch je eigen achterban mee nemen naar die debatten. Het bouwde zich allemaal langzaam op tot die laatste, drukste week. Tot en met op de dag zelf hebben we mensen geprobeerd over te halen. Ik heb ook nog samen met iemand anders verkiezingsspotjes in elkaar gezet. Die zijn er af en toe zelfs uitgepikt door de landelijke pers, zoals bij Pauw en Witteman. Dat was wel leuk.”
Maar dus allemaal met succes. Hoe hebben jullie het gevierd?
“Woensdagavond verzamelden we ons met alle andere partijen in de Pietserskerk voor de uitslagen. Daar waren we denk ik wel het luidruchtigst, ja. Daarna zijn we nog doorgegaan in café Storm, met alle andere partijen die een reden hadden om een feestje te bouwen. Zelfs Pechthold is toen nog even langsgekomen om ons te feliciteren. Hij heeft natuurlijk wel wat met Leiden, hier is het voor hem ook allemaal begonnen.”
Jullie hadden speciale doelgroepen, zoals studenten. Kun je daar wat meer over vertellen?
“Nou, het waren eigenlijk meer thema’s. We hadden inderdaad studenten die we wilden aanspreken, net als homo’s, maar ook bijvoorbeeld het thema “bereikbaarheid”. Dat was zowiezo wel echt ‘het’ thema van deze verkiezingen in Leiden. Iedere partij had daar duidelijke ideeën over.
En hoe kwam je dan aan je eigen voorkeursstemmen? Je had er 79. Is dat eigenlijk veel?
“Ja, dat is wel redelijk wat, ik was er in ieder geval wel blij mee. Ik heb via mijn studie en via mijn roeivereniging veel mensen aangesproken. Maar ik had er lang niet zoveel als Vahit [Köroglu], de nummer achttien van de lijst.”
Wat deed hij dan om mensen te laten stemmen?
“Nou, hij had een poster in het Turks op gesteld om zijn Turkse achterban aan te moedigen vooral te stemmen en dan met een foto van hem erbij. Maar dat werd opgepikt door geenstijl.nl en daar kwam toen een heel gedoe over.”
Wat voor gedoe dan?
“Hij kreeg doodsbedreigingen in e-mails en dergelijke. Maar dat leverde, ook vanuit de partij, weer veel sympathie op. Dus uiteindelijk heeft hij als nummer achttien met 556 voorkeursstemmen toch een plekje in de Raad gekregen.”
